I. LAHAT NG NILIKHA NG DIYOS AY MABUTI

Bago nilikha ng Diyos sina Adan at Eva, lubos muna Niyang inihanda ang mundo. Paulit-ulit na sinasabi sa Biblia, “At nakita ng Diyos na ito ay mabuti.” Pagkatapos likhain ang tao, sinabi Niyang ito ay “napakabuti.”

Ang lahat ay naihanda na bago dumating ang tao. Hindi nagising si Adan sa isang mundong walang laman—siya ay inilagay sa isang mundong ganap nang inihanda at sagana.

Ipinagkaloob ng Diyos ang lahat ng kanilang kailangan nang ilagay sina Adan at Eva sa Halamanan ng Eden:

1. Paglalaan (Provision)

• Binigyan sila ng Diyos ng pagkain mula sa bawat punongkahoy maliban sa isa (Genesis 2:16–17). 

2. Sila ay Pinagpala

Pinagpala sila ng Diyos at binigyan sila ng layunin:

• “Magpakarami kayo at magparami.” 
• Punuin ang mundo sa pamamagitan ng pagkakaroon ng mga anak. 
• Magkaroon ng pamamahala o pangangalaga (stewardship) sa mga buhay na nilalang  (Genesis 1:28). 

3. Binigyan Sila ng Gawain

Inilagay si Adan sa halamanan:

• Upang alagaan at ingatan ito (Genesis 2:15).
• Ang paggawa ay hindi isang parusa—bahagi ito ng orihinal na layunin ng Diyos para sa tao. 
• Binigyan sila ng layunin: alagaan ang halamanan at pamahalaan nang may pananagutan ang nilikha ng Diyos. 

4. Binigyan Sila ng Kalayaan na may Isang Utos Bilang Hangganan

Maaari silang kumain mula sa lahat ng punongkahoy maliban sa isa:

• Ang Puno ng Kaalaman ng Mabuti at Masama. Nagbabala ang Diyos na ang pagkain mula rito ay magdudulot ng kamatayan (Genesis 2:16–17). 
• Kinakatawan nito ang sariling pamamahala o self-rule—“magiging tulad kayo ng Diyos.” Ang problema ay hindi ang kaalaman mismo. Ang usapin ay kung saan nagmumula ang kaalaman at kung sino ang kinikilalang awtoridad. 
• Ang Espiritu ang nagbibigay ng kaalaman at karunungan. Ang puno ay kumakatawan sa karunungang inaangkin nang walang pagpapasakop sa Diyos—isang makasariling pamumuhay (Kawikaan 3:7). 
• Ang usapin ay pagsasarili mula sa Diyos, hindi simpleng pagkakaroon ng impormasyon. Ito ang dahilan kung bakit humantong ito sa kamatayan (Kawikaan 14:12). 
• Hindi ipinagbawal ng Diyos ang karunungan. Ang ipinagbawal Niya ay ang pamumuhay nang hiwalay at malaya sa Kanya (Kawikaan 3:5–6). 

5. Namuhay Sila sa Kawalang-Malay sa Kasalanan (Innocence)

• Hubad sila ngunit hindi sila nahihiya (Genesis 2:25).
• Walang kasalanan, takot, o pagkakahiwalay sa Diyos. 
• Mayroon silang malinis na puso at isipan, at malapit na relasyon sa Diyos. 

6. Binigyan Sila ng Katuwang sa Buhay

• Binigyan sila ng Diyos ng kasama. Nilikha si Eva dahil sinabi ng Diyos, “Hindi mabuti na ang tao ay nag-iisa” (Genesis 2:18). 
• Ito ang dahilan kung bakit nilikha ng Diyos si Eva mula sa tadyang ni Adan. 
• Ibinigay si Eva bilang kasama—isang katuwang sa relasyon, suporta, at pagmamalasakit sa isa't isa. 
• Ipinapakita rin nito na nilayon ng Diyos na magkaroon ang mga tao ng pamilya at mamuhay sa komunidad at pakikipag-ugnayan sa iba, hindi nang nag-iisa. 

7. Namuhay Sila sa Ganap na Pakikipag-ugnayan (Perfect Fellowship)

• Sa Diyos – Malaya silang nakikipag-ugnayan sa Kanya, na nagpapakita ng kanilang malapit na relasyon at pakikisama sa Diyos na makikita sa Genesis 3:8. 
• Sa isa't isa – Wala silang dapat ikahiya o itago sa isa't isa, at walang alitan sa kanilang relasyon. 
• Sa sangnilikha – Hindi laban sa kanila ang kalikasan. Ang paggawa ay masaya at kasiya-siya, hindi mahirap o masakit.                                    

Mabuti ang lahat ng nilikha ng Diyos, lalo na ang sangkatauhan. Sa simula, nilikha ang tao ayon sa Kanyang sariling larawan at wangis—banal at may ganap na pakikipag-ugnayan sa Kanya. Binigyan sila ng Diyos ng kapamahalaan sa ibabaw ng lupa at ipinagkatiwala sa kanila ang pananagutang pangalagaan ang Kanyang mga nilikha.

Gayunpaman, nilinlang ni Satanas si Eva, at sadyang sinuway ni Adan ang utos ng Diyos. Dahil sa kanilang pagsuway, pumasok ang kasalanan sa mundo, at nagbago ang lahat. Sinasalungat ni Satanas ang mga layunin ng Diyos para sa sangkatauhan at sinisikap niyang manlinlang, magnakaw, pumatay, at pumuksa. Dahil sa paghihimagsik ng tao laban sa Diyos, nagkaroon si Satanas ng impluwensiya sa makasalanang mundong ito at patuloy niyang binubulag at nililinlang ang mga taong hindi nakakakilala sa Diyos.

Bunga ng kasalanan ni Adan, minana ng sangkatauhan ang makasalanang kalikasan at nahiwalay sa Diyos sa espirituwal na paraan. Sinira ng kasalanan ang puso at isipan ng tao, na nagdulot ng espirituwal na kadiliman, pagkakasala, at kamatayan. Ang bawat tao ay ipinanganganak na may pagkahilig sa kasalanan, at ang lahat ay nagkulang sa perpektong pamantayan ng Diyos.

Bagama't minana natin kay Adan ang makasalanang kalikasan, ang bawat tao ay mananagot sa Diyos para sa sarili niyang mga pasiya at gawa. Kabilang sa mga bunga ng kasalanan ang pagkahiwalay sa Diyos, pagdurusa, katiwalian, at sa huli ay pisikal at espirituwal na kamatayan. Dahil hindi kayang iligtas ng sangkatauhan ang sarili nito, ang Diyos, dahil sa Kanyang pag-ibig at awa, ay naglaan ng kaligtasan sa pamamagitan ni Je sus.

• Ang nilikha ng Diyos ay mabuti. Ang tao ay orihinal na nilikha ayon sa larawan at wangis ng Diyos, banal at may pakikipag-ugnayan sa Kanya. (Genesis 1:26–27, 31) 
• Dinaya ni Satanas si Eva, at sadyang sinuway ni Adan ang Diyos, kaya pumasok ang kasalanan sa sangkatauhan. (Genesis 3:1–6; 1 Timoteo 2:14; Roma 5:19) 
• Sinasalungat ni Satanas ang mga layunin ng Diyos para sa sangkatauhan at hangad niyang mandaya, magnakaw, pumatay, at mangwasak. (Juan 10:10; Pahayag 12:9) 
• Dahil sa paghihimagsik ng tao laban sa Diyos, nagkaroon si Satanas ng impluwensya sa makasalanang mundong ito at inilalarawan siya bilang pinuno nito o “diyos ng kapanahunang ito.” Gayunpaman, ang kanyang kapangyarihan ay nananatiling nasa ilalim ng kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos. (Lucas 4:6; Efeso 2:2; 2 Corinto 4:4) 
• Dahil sa kasalanan ni Adan, minana ng sangkatauhan ang makasalanang kalikasan at nahiwalay sa Diyos sa espirituwal na paraan. (Roma 5:12; Efeso 2:3) 
• Binubulag ni Satanas ang mga hindi sumasampalataya, tinutukso niya ang mga tao na magkasala, at sinisikap niyang panatilihin sila sa espirituwal na pagkaalipin. (2 Corinto 4:4; 1 Pedro 5:8; Juan 8:34) 
• Sa pagpili ng tao na mamuhay nang hiwalay at malaya sa Diyos, nalaman ng sangkatauhan ang mabuti at masama sa pamamagitan ng pagsuway sa halip na sa pamamagitan ng karunungan ng Diyos. (Genesis 3:22; Kawikaan 14:12) 
• Bilang resulta ng pagkakasala ni Adan, ang lahat ng tao ay nahiwalay sa Diyos dahil sa kasalanan, at ang bunga ng kasalanan ay kamatayan. (Isaias 59:2; Roma 3:23; Roma 5:12; Roma 6:23; Santiago 1:15) 
• Dahil sa pagsuway ni Adan, ang lahat ng tao ay ipinanganak na may makasalanang kalikasan at samakatuwid ay may pagkahilig na magkasala. (Roma 5:19; Awit 51:5; 1 Juan 1:8–10) 
• Kabilang sa mga bunga ng kasalanan ang pagkakasala sa harap ng Diyos, pagkasira ng pakikipag-ugnayan sa Kanya, pagdurusa, katiwalian, at sa huli ay pisikal at espirituwal na kamatayan. Ang mga mananampalataya ay tinatawag na labanan ang kasalanan at mamuhay nang matuwid. (Genesis 4:7; Santiago 4:7; Awit 34:14) 

Nilikha ng Diyos ang sangkatauhan ayon sa Kanyang larawan at ipinahayag Niyang mabuti ang Kanyang nilikha.

• Genesis 1:26–27 
• Genesis 1:31 
• Awit 8:4–6 
• Eclesiastes 7:29 

Pangunahing Katotohanan: Nilikha ang sangkatauhan na banal, may layunin at dignidad, at may pakikipag-ugnayan sa Diyos.

Nilinlang ni Satanas si Eva, at dahil sa pagsuway ni Adan, pumasok ang kasalanan sa sanlibutan.

• Genesis 3:1–7 
• 1 Timoteo 2:14 
• Roma 5:12 
• Roma 5:19 
• 2 Corinto 11:3 
• Pahayag 12:9 

Pangunahing Katotohanan: Pumasok ang kasalanan sa sangkatauhan sa pamamagitan ng pagsuway ni Adan matapos ang panlilinlang ni Satanas.

Ang mga bunga ng kasalanan ay nakaapekto sa bawat tao.

Pumasok ang kasalanan sa sanlibutan

• Roma 5:12 
• Santiago 1:14–15 

Ang lahat ng tao ay naging makasalanan

• Roma 3:10–12 
• Roma 3:23 
• Awit 51:5 

Pagkahiwalay sa Diyos

• Isaias 59:2 
• Efeso 2:1–3 
• Colosas 1:21 

Ang impluwensya ni Satanas sa makasalanang sanlibutan

• 2 Corinto 4:4 
• Efeso 2:2 
• Juan 8:34 
• 1 Pedro 5:8 

Ang kaparusahan ng kasalanan

• Roma 6:23 
• Ezekiel 18:4 
• Hebreo 9:27 

Pangunahing Katotohanan: Ang sangkatauhan ay naging patay sa espirituwal, nahiwalay sa Diyos, inalipin ng kasalanan, at nakatakdang humarap sa paghuhukom.

Walang anumang pagsisikap ng tao ang makapag-aalis ng kasalanan o makapagtatamo ng katuwiran sa harap ng Diyos.

• Isaias 64:6 
• Roma 3:20 
• Galacia 2:16 
• Efeso 2:8–9 
• Tito 3:5 

Pangunahing Katotohanan: Ang kaligtasan ay hindi maaaring makamit sa pamamagitan ng mabubuting gawa, mga ritwal ng relihiyon, o sariling pagsisikap. Ang Diyos lamang ang makapagliligtas.

Dahil sa Kanyang pag-ibig, isinugo ng Diyos ang Kanyang Anak upang iligtas ang sangkatauhan.

Ang pag-ibig ng Diyos

• Juan 3:16 
• Roma 5:8 
• 1 Juan 4:9–10 

Binayaran ni Jesus ang kaparusahan para sa ating mga kasalanan

• Isaias 53:4–6 
• 2 Corinto 5:21 
• 1 Pedro 2:24 
• Colosas 1:13–14 

Ang kaligtasan ay sa pamamagitan lamang ni Cristo

• Juan 14:6 
• Gawa 4:12 
• Roma 10:9–10 
• Efeso 1:7 
• 1 Timoteo 2:5–6 

Ang kaloob na buhay na walang hanggan

• Roma 6:23 
• Juan 5:24 
• Juan 11:25–26 
• 1 Juan 5:11–13 

Pangunahing Katotohanan: Si Jesu-Cristo ang tanging inilaan ng Diyos para sa kaligtasan. Sa pamamagitan ng Kanyang kamatayan at muling pagkabuhay, ang bawat sumasampalataya sa Kanya ay pinatatawad, ipinagkakasundo sa Diyos, at tumatanggap ng buhay na walang hanggan.

Sa simula, ang sangkatauhan ay nilikha ayon sa larawan ng Diyos (Genesis 1:27). Si Adan ay hinubog mula sa alabok ng lupa, at hiningahan siya ng Diyos ng hininga ng buhay (Genesis 2:7).

Ang sangkatauhan ay nilikha ayon sa larawan ng Diyos upang ipakita at maaninag ang Kanyang kaluwalhatian.

Sa Latin, ang “Imago Dei” ay nangangahulugang “larawan ng Diyos.” Inilalarawan nito ang likas na dignidad at halaga ng bawat tao. Binibigyang-diin nito na ang tao ay natatangi sa lahat ng nilikha ng Diyos (Awit 139:14) at nilikha upang mamahala sa Kanyang mga nilikha.

Sa Genesis 1:26, ipinahayag ng Diyos na ang sangkatauhan ay lilikhain ayon sa Kanyang larawan at wangis, at bibigyan sila ng kapamahalaan sa lahat ng nilikha. Ang pagiging nilikha ayon sa “larawan ng Diyos” (Imago Dei) ay nangangahulugang ang bawat tao ay may likas na halaga at dignidad at nagpapakita ng ilang katangian ng Diyos, tulad ng moralidad, kakayahang mangatuwiran, at kakayahang magkaroon ng ugnayan sa iba.

Bagama’t nasira at nabaluktot ng kasalanan ang larawang ito (Roma 3:23; Roma 1:21–23) at nagdulot ito ng pagkahiwalay sa Diyos (Isaias 59:2), taglay pa rin ng tao ang Kanyang larawan (Genesis 9:6; Santiago 3:9), kahit na ito ay napinsala ng kasalanan.

Naging makasalanan ang kalikasan ng tao, at ang kasalanan ni Adan ay namana ng kanyang mga inapo (Awit 51:5; Genesis 5:3; Roma 5:12). Dahil sa pagkasira ng larawan ng Diyos sa tao, kinailangan ang pagtubos at pagpapanumbalik sa pamamagitan ni Jesu-Cristo upang lubos na maibalik ang larawan ng Diyos sa sangkatauhan (Roma 8:29; Colosas 1:13; Colosas 3:9–10; Efeso 4:24).

Sa kabila ng kasalanan, ang bawat tao ay nananatiling mahalaga sa paningin ng Diyos. Dahil dito, nararapat nating pakitunguhan ang ating kapwa nang may pag-ibig at iwasang saktan o kapootan sila (1 Juan 4:20; Mateo 18:34–35; Mateo 25:40).

1. Ang larawan ng Diyos ang dahilan kung bakit natatangi ang tao sa iba pang nilikha. (Genesis 1:27) 
2. Tayo lamang sa mga nilikha ng Diyos ang hinubog ng Kanyang kamay at hiningahan Niya upang maging isang buhay na nilalang; ang iba pang nilikha ay nalikha sa pamamagitan ng Kanyang salita. (Genesis 2:7; Genesis 1:3) 
3. Tanging ang tao ang binigyan ng kapamahalaan at awtoridad upang mamahala sa mga nilikha. (Genesis 1:28) 
4. Ang tao ay kahanga-hanga at kamangha-manghang nilikha ng Diyos. (Awit 139:14; Kawikaan 2:6) 
5. Ang tao ay may kaluluwang naghahangad ng walang hanggan. (Eclesiastes 3:11) 
6. Ang tao ay may kakayahang umibig, na sumasalamin sa kalikasan ng Diyos. (1 Juan 4:19) 
7. Ang tao ay nilikha na may layunin at may kakayahang tuparin ang plano ng Diyos. (Efeso 2:10) 
8. Ang mga tao ay tinatawag upang maging mga anak ng Diyos (Juan 1:12), at may kakayahang magkaroon ng personal na relasyon sa Kanya. 
9. Tayo ay ginawang kabahagi sa banal na kalikasan ng Diyos. (2 Pedro 1:4) 

Ang mga katangiang ito ay nagpapakita ng mga aspeto ng perpektong kalikasan ng Diyos, na kabaligtaran ng mga katiwaliang dulot ng kasamaan matapos ang pagkahulog ng tao sa kasalanan.

Bago ang PagkahulogPagkatapos ng PagkahulogPag-ibigPootKadalisayanKatiwalianKabanalanKasamaanAwtoridadPagkaalipinKatarunganKawalang-katarunganKapangyarihanKahinaanKatapatanKawalang-katapatanKaalamanKamangmanganKabutihanKasamaan 

Dahil sa ginawa ni Jesu-Cristo sa krus, tayo ay inaring-ganap sa pamamagitan ng Kanyang dugo (Roma 5:9) at ginawang banal (Hebreo 10:10). Gaya ng ipinapaalala sa Efeso 4:24, nilikha tayo na may kakayahang magpakita ng mga katangian ng kalikasan ng Diyos. “Kailangan kayong ipanganak na muli upang makalakad kayo ayon sa Espiritu at mamunga.” (Juan 3:3–5; Galacia 5:16–25)

Ang walang hanggang layunin ng Diyos ay ipanumbalik at tubusin ang sangkatauhan sa pamamagitan ng Kanyang Anak, upang tayo ay maging katulad ni Cristo (1 Juan 2:6; Roma 8:29). Sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesus (Juan 1:14), tinanggap natin ang Banal na Espiritu (Galacia 3:2; Juan 6:63; Juan 20:22) at tayo ay ipinanganak na muli (Juan 3:3). Tayo ay hinugasan (Efeso 5:26), pinabanal (Juan 17:17), at inaring-ganap (Hebreo 10:10; Roma 5:9; Hebreo 10:14–15) sa pangalan ng Panginoong Jesu-Cristo at sa pamamagitan ng Espiritu ng ating Diyos (1 Corinto 6:11). Tumatanggap din tayo ng bagong puso at bagong espiritu (Ezekiel 36:26–27). Sa pamamagitan ng Kanyang biyaya at ng dugo ni Cristo, tayo ay inaaring-ganap (Roma 3:24) at ginagawang matuwid sa harapan ng Diyos (Roma 5:19).

Sa pamamagitan ng pananahan ng Banal na Espiritu sa atin (Roma 8:9; 1 Corinto 3:16), tayo ay nagiging bagong nilalang (2 Corinto 5:17) at nakikiisang espiritu sa Kanya (1 Corinto 6:17). Ipinanunumbalik Niya ang nasirang relasyon natin sa Ama at binabago ang ating moral at espirituwal na pagkatao—ang ating katuwiran at kabanalan. Binabago Niya ang ating puso at espiritu upang mamuhay tayo ayon sa kalooban ng Diyos.

Ang pagbabagong ito ang simula ng proseso ng pagpapabanal (sanctification) (Levitico 20:26; Roma 12:2)—isang panghabambuhay na pagbabago kung saan ang mga mananampalataya ay nililinis sa pamamagitan ng Salita ng Diyos (Juan 15:3; Efeso 5:26), ginagabayan ng Banal na Espiritu, at unti-unting hinuhubog upang maging kawangis ni Cristo (Colosas 1:15).

Ipinanunumbalik ng Diyos ang Kanyang nilikha—mula sa orihinal nitong maka-Diyos na kalikasan, sa pagkahulog nito sa kasalanan, hanggang sa banal na kalikasang nahayag kay Cristo.

Ang Kanyang plano ay lubos na maipanumbalik ang Kanyang larawan sa sangkatauhan. Mula sa paglikha kay Adan ayon sa larawan ng Diyos, tungo sa espirituwal na kamatayan dahil sa kasalanan, at pagkatapos ay sa bagong buhay kay Cristo, ang ating paglalakbay bilang mga mananampalataya ay ang patuloy na paglago upang maging katulad ni Cristo. Sa ganitong paraan, naipapakita natin ang kaluwalhatian ng Diyos sa ating buhay ngayon at, sa huli, sa walang hanggan—patuloy na nababago mula sa isang antas ng kaluwalhatian tungo sa higit pang kaluwalhatian.

Ang pinakapangunahing layunin ng gawain ng Diyos sa atin ay ang lubusang maibalik ang larawan ng Diyos (image of God) sa atin sa pamamagitan ni Jesu-Cristo. Ito ay isang proseso kung saan ang mga mananampalataya ay ginagawang banal (Hebreo 10:10) at unti-unting hinuhubog upang maging kawangis ni Cristo (Roma 8:29).

Sa pamamagitan ng pagpapabanal (sanctification), ang larawan ng Diyos sa atin na nasira dahil sa kasalanan ay unti-unting naibabalik. Kabilang sa prosesong ito ang paglilinis sa atin sa pamamagitan ng katotohanan ng Salita ng Diyos (Juan 15:3), paglago tungo sa espirituwal na kapanahunan sa pamamagitan ng discipleship (1 Timoteo 2:4), at pagsasabuhay ng ating pananampalataya sa praktikal na paraan. Sa ganitong paraan, hinuhubog tayo upang maging kawangis ng Kanyang Anak na si Jesu-Cristo.

“Ibinabalik ng Diyos ang Kanyang nilikha mula sa maka-Diyos na kalikasan, dumaan sa makasalanang kalikasan, tungo sa banal na kalikasan.”

Ito ang paglalakbay mula sa maka-Diyos na kalikasan, patungo sa pagkahulog sa kasalanan, at pagkatapos ay sa pagpapanumbalik tungo sa banal na kalikasan.

• Genesis 2:7: Nang hingahan ng Diyos ang tao, tumanggap siya ng buhay at espiritu, at ang tao ay naging ayon sa larawan ng Diyos. Ngunit dahil sa kasalanan ni Adan, pumasok ang kasalanan at nagdulot ng espirituwal na kamatayan, na naghiwalay sa tao mula sa Diyos. 
• Juan 20:22: Bago umakyat si Jesus sa langit, muli Siyang huminga sa kanila. 
• Juan 6:63: Sa pamamagitan ng Salita ng Diyos, ang tao ay muling binigyan ng buhay. 
• Galacia 3:2: Tinanggap nila ang Espiritu dahil sa pananampalataya sa kanilang narinig. 
• Mateo 13:19: “Naniwala sila ngunit hindi nila naunawaan dahil kulang sa discipleship, kaya ang Salita ay hindi naitanim nang malalim sa kanilang mga puso (Marcos 4:15; Lucas 8:12) at hindi sila lumago sa pananampalataya (Roma 10:17).” 
• 1 Corinto 6:17: Ang taong nakikiisa sa Panginoon ay nagiging kaisa Niya sa espiritu. 
• 2 Corinto 3:18: Tayo ay patuloy na binabago tungo sa Kanyang larawan, mula sa isang antas ng kaluwalhatian tungo sa higit pang kaluwalhatian, sa pamamagitan ng Espiritu ng Panginoon. 

Ang paliwanag na ito ay nakatuon sa mapagbagong gawain ng Diyos sa buhay ng isang mananampalataya, lalo na sa pagpapanumbalik ng orihinal na larawan ng Diyos sa sangkatauhan na nasira dahil sa kasalanan.

Nang pumasok ang kasalanan sa mundo sa pamamagitan ni Adan (Roma 5:12), ang kalikasan ng sangkatauhan ay nasira at napasailalim sa sumpa at kamatayan (Roma 3:23; Efeso 2:1; Genesis 3:17–19; Roma 6:23).

Ngunit dahil sa pag-ibig ng Diyos, isinugo Niya ang Kanyang Anak (Juan 1:14; Mateo 1:21). Si Jesu-Cristo ay naging tao, namuhay nang walang kasalanan, namatay sa krus para sa ating mga kasalanan, at muling nabuhay.

Sa pamamagitan ng pananampalataya sa Kanya (Roma 5:1), tayo ay pinatawad, inaring-ganap, ipinagkasundo sa Diyos, at sa pamamagitan ng Banal na Espiritu ay unti-unting ibinabalik sa Kanyang larawan (Colosas 3:10; 2 Corinto 3:18).

Sa proseso ng pagtubos, lumilikha ang Diyos ng isang “bagong pagkatao” sa mananampalataya (2 Corinto 5:17). Ang bagong pagkataong ito ay nilikha upang maging katulad ng Diyos sa tunay na katuwiran at kabanalan (Efeso 4:24; Roma 5:19; Hebreo 10:10).

Nangangahulugan ito na ang mananampalataya ay patuloy na binabago upang maipakita ang karakter ng Diyos, lalo na sa katuwiran o moral na pamumuhay, at sa kabanalan, ang pagiging ibinukod para sa mga layunin ng Diyos.

Ang isang tao ay binabago mula sa kanyang kalooban at binibigyan ng bagong pagkakakilanlan at bagong kalikasan na sumasalamin sa wangis ng Diyos. Ang bagong nilalang na ito ay nangangahulugan ng isang bagong simula, kung saan ang dating makasalanang pamumuhay ay iniiwan at ang bagong pagkatao ay naghahangad na mamuhay ayon sa kalooban ng Diyos.

Ang pagtubos na ito ay hindi isang bagay na kaya nating makamit sa sarili nating kakayahan. Ito ay posible lamang dahil sa biyaya ng Diyos.

Ang biyaya ay ang hindi natin karapat-dapat na kabutihan at kagandahang-loob ng Diyos. Sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Cristo, tinatanggap natin ang biyayang ito.

Binibigyang-diin ng Efeso 2:8–9 na ang kaligtasan at pagtubos ay kaloob ng Diyos. Hindi ito isang bagay na nakukuha o napagtatagumpayan sa pamamagitan ng ating sariling mga gawa, kundi tinatanggap sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesus.

Ang mga mananampalataya ay tumanggap ng bagong puso at bagong espiritu (Ezekiel 36:26) sa pamamagitan ni Jesu-Cristo.

Sila ay ipinanganak na muli sa tubig at Espiritu (Juan 3:5; Efeso 5:26; Roma 8:15), pinatawad sa kanilang mga kasalanan, at naging mga anak ng Diyos (Juan 1:12).

Sa pamamagitan ng pananampalataya, sila ay nakapasok sa kaharian ng Diyos (Juan 3:5; Roma 14:17) at tinatakan ng Banal na Espiritu (Efeso 1:13–14). Mayroon silang katiyakan na sila ay nasa kamay ng Diyos (Juan 10:28–29) at walang anumang makapaghihiwalay sa kanila mula sa Kanyang pag-ibig (Roma 8:38–39).

Ang mabuting balita ng pananampalatayang Cristiano ay tinutubos tayo ng Diyos at sinisimulan Niyang ibalik ang Kanyang larawan sa atin. Bagama’t nasira ng kasalanan ang ating pagkawangis sa Kanya, sa pamamagitan ni Jesu-Cristo at ng gawain ng Banal na Espiritu, tayo ay ginagawang bago, binibigyan ng bagong pagkakakilanlan, at unti-unting hinuhubog tungo sa Kanyang katuwiran at kabanalan.

Mula pa sa pasimula, nilikha tayo upang ipakita ang kaluwalhatian ng Diyos. At sa pamamagitan ng Kanyang biyaya, binabago ang ating mga puso at ibinabalik sa atin ang Kanyang larawan—hanggang sa tayo ay lubusang mahubog ayon sa wangis ni Cristo.

Maglaan ng ilang sandali upang pag-isipan kung paano ibinabalik ng Diyos ang Kanyang larawan sa iyong buhay.

May mga bahagi ba ng iyong buhay na kailangan mong lubusang isuko sa Kanya upang patuloy kang mapabanal? Paano ka makikipagtulungan sa Banal na Espiritu sa patuloy na paglalakbay na ito tungo sa pagiging higit na katulad ni Cristo?

Simulan mong tingnan ag bunga ng Banal na Espiritu na lumalago sa iyong buhay—pag-ibig, kagalakan, kapayapaan, pagtitiis, kabaitan, kabutihan, katapatan, kahinahunan, at pagpipigil sa sarili—at hilingin sa Diyos na tulungan kang higit pang mapalago ang mga katangiang ito araw-araw.

Panginoon, nagpapasalamat kami sa Iyo sapagkat nilikha Mo kami ayon sa Iyong larawan at hindi Mo kami pinabayaan kahit nahulog kami sa kasalanan.

Hinihiling namin na patuloy Mong baguhin at panibaguhin ang aming mga puso at hubugin kami ayon sa larawan ng Iyong Anak. Tulungan Mo kaming mamuhay nang may pagsunod sa Iyo at maipakita ang Iyong karakter sa lahat ng aming ginagawa, hanggang sa araw na kami ay lubusang maibalik sa Iyong presensya.

Sa pangalan ni Jesus, Amen.

Matapos magkasala sina Adan at Eva, lubhang naapektuhan ang espirituwal na kalagayan ng sangkatauhan:

1. Ang sangkatauhan ay naging makasalanan — Roma 5:19; Awit 51:5; Roma 3:10; Roma 3:23 
2. Ang sangkatauhan ay naging alipin ng kasalanan — Roma 6:17; Roma 6:6 
3. Ang sangkatauhan ay naging patay sa espirituwal — 1 Corinto 15:22; Roma 5:17; Efeso 2:1; Roma 6:23 
4. Ang sangkatauhan ay binulag ni Satanas — 2 Corinto 4:4 
5. Ang sangkatauhan ay naligaw at nawala — Lucas 19:10 
6. Ang sangkatauhan ay nahatulan na — Juan 3:18 
7. Ang sangkatauhan ay naging kaaway ng Diyos — Roma 5:10 
8. Ang sangkatauhan ay nanatili sa ilalim ng poot ng Diyos — Juan 3:36 
9. Ang sangkatauhan ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng kadiliman — Colosas 1:13 
10. Ang sangkatauhan ay nasa ilalim ng impluwensiya ng diyablo — Juan 8:44 
11. Ang sangkatauhan ay nasa ilalim ng sumpa — Genesis 3:17–19 
12. Ang sangkatauhan ay nakatakda sa walang hanggang paghuhukom — Pahayag 20:15 

Isinugo ng Diyos si Jesu-Cristo upang magbigay ng kaligtasan sa lahat ng sumasampalataya sa Kanya (Gawa 4:12; Roma 10:9–10; Gawa 16:30–31; Juan 5:24). Dumating Siya upang iligtas ang mga makasalanan (1 Timoteo 1:15; Roma 5:19) at ang mga naliligaw (Lucas 19:10; Juan 3:17).

Si Jesus ang daan tungo sa Diyos (Juan 14:6; Gawa 4:12). Siya ang nagbibigay ng buhay na walang hanggan (Juan 3:16) at nagpapanumbalik ng ating kaugnayan sa Diyos (2 Corinto 5:18–19). Sa pamamagitan Niya, ang mga sumasampalataya ay hindi na nasa ilalim ng hatol (Roma 5:18–19; Juan 3:17; Roma 8:1).

Isinugo rin ng Diyos si Jesus upang wasakin ang mga gawa ng diyablo (1 Juan 3:8). Pinasan Niya ang ating mga kasalanan at ang kaparusahang nararapat sa atin (2 Corinto 5:21; Isaias 53:5). Hindi nais ng Diyos na manatili tayo sa ilalim ng Kanyang poot dahil sa kasalanan (Roma 1:18), kabilang ang makasalanang kalagayang minana ng sangkatauhan mula sa ating mga ninuno (Awit 51:5).

Tinatanggap natin ang kaligtasan sa pamamagitan ng ating Panginoong Jesu-Cristo dahil sa pag-ibig ng Diyos (Juan 3:16), sa Kanyang hangaring maligtas ang mga tao (1 Timoteo 2:4; Oseas 6:6), at sa Kanyang pangako sa Kanyang mga anak (1 Juan 2:25).

Nais ng Diyos na ikaw ay maligtas. Nais Niyang matuto ka mula sa Kanya, makarating sa kaalaman ng katotohanan (Juan 17:17; Juan 8:32), at maging Kanyang alagad (Mateo 28:19–20).

Tanging ang katotohanan (Juan 8:32)—ang Salita ng Diyos (Efeso 5:26; Juan 15:3)—ang makapagpapalaya sa iyo (Juan 8:36). Iniligtas ka Niya upang magkaroon ka ng pakikisama sa Kanyang Anak na si Jesu-Cristo (1 Corinto 1:9; Juan 6:65).

1. Kaloob na buhay na walang hanggan — Roma 6:23 
2. Katubusan sa pamamagitan ng Kanyang dugo — Colosas 1:14 
3. Nasa akin ang biyaya ng Diyos — Tito 2:11 
4. Si Cristo ay nananahan sa aking puso, at ako ay nakaugat at matatag sa Kanyang pag-ibig — Efeso 3:17 
5. Ang kagalakan ni Cristo ay nananatili sa akin — Juan 15:11 
6. Ang kapayapaan ng Diyos ang nag-iingat sa aking puso at isipan — Filipos 4:7 

Ang kaligtasan ay tumutukoy sa pagliligtas ng kaluluwa mula sa kasalanan at sa mga bunga o kahihinatnan nito.

Ang kasalanan ay anumang isip, salita, o gawa na salungat sa kalooban at kautusan ng Diyos. Malinaw na itinuturo ng Biblia na ang kasalanan ay may malubhang kahihinatnan—kapwa sa buhay na ito, tulad ng mga kahinaan at pagdurusa, at sa walang hanggan, tulad ng walang hanggang kaparusahan.

• Mga kahinaan (Infirmities): kahinaan, karupukan, limitasyon, o karamdaman — 2 Corinto 12:9–10 
• Mga pagdurusa (Afflictions): paghihirap, pagsubok, pag-uusig, at matinding dalamhati — Awit 34:19; 2 Corinto 4:17; Santiago 5:13 

Narito ang mga pangunahing kahihinatnan ng kasalanan:

Isaias 59:2 – “Ngunit ang inyong mga kasamaan ang siyang naghihiwalay sa inyo at sa inyong Diyos; at ang inyong mga kasalanan ang dahilan kung bakit ikinubli Niya ang Kanyang mukha sa inyo, upang hindi Niya kayo dinggin.”

• Ang kasalanan ay lumilikha ng hadlang sa pagitan natin at ng Diyos at sinisira nito ang ating relasyon sa Kanya. 
• Pinalayas sina Adan at Eva mula sa presensya ng Diyos dahil sa kasalanan (Genesis 3:23–24). 
• Ang bawat tao ay patay sa espirituwal kung wala si Cristo (Efeso 2:1). 

Kung walang pagsisisi, inilalayo tayo ng kasalanan sa presensya at mga pagpapala ng Diyos.

Genesis 3:7–8 – “Nabuksan ang kanilang mga mata at nalaman nilang sila'y hubad... Kaya nagtago sila mula sa Panginoong Diyos sa gitna ng mga punongkahoy sa hardin.”

• Nakaramdam agad ng kahihiyan sina Adan at Eva matapos silang magkasala. 
• Ang kasalanan ay nagdudulot ng pagkakasala, kahihiyan, at takot, na nagtutulak sa tao na magtago mula sa Diyos. 
• Nakaramdam si Haring David ng matinding pagkakasala matapos siyang gumawa ng pangangalunya at pagpatay (Awit 51:3–4). 

Naaapektuhan ng kasalanan ang ating konsensya at nagiging dahilan upang madama nating tayo ay nagkasala at hindi karapat-dapat sa harapan ng Diyos.

Juan 8:34 – “Sumagot si Jesus, ‘Katotohanang sinasabi ko sa inyo, ang bawat gumagawa ng kasalanan ay alipin ng kasalanan.’”

• Ang kasalanan ay maaaring maging nakagagapos—inaalipin nito ang isang tao at inaakay siya sa higit pang kasalanan. 
• Habang nagpapatuloy ang isang tao sa pagkakasala, lalo itong nagiging mahirap tigilan (Roma 7:18–19). 
• Kung wala si Cristo, wala tayong sariling kapangyarihan upang mapagtagumpayan ang paghahari ng kasalanan (Roma 6:16–17). 

Kinokontrol at binibihag ng kasalanan ang tao at lalo siyang inilalayo sa Diyos.

Roma 1:21–22 – “Sapagkat bagama't nakilala nila ang Diyos, hindi nila Siya niluwalhati bilang Diyos ni pinasalamatan man Siya. Sa halip, naging walang kabuluhan ang kanilang pag-iisip at nagdilim ang kanilang mangmang na puso.”

• Ang kasalanan ay bumubulag sa espirituwal na pananaw ng tao at humahadlang sa kanyang pagkaunawa sa katotohanan. 
• Nagdudulot ito ng katigasan ng puso at paghihimagsik laban sa Diyos (Hebreo 3:13). 

Pinadidilim ng kasalanan ang ating pang-unawa, kaya nagiging mas mahirap makilala at tanggapin ang katotohanan ng Diyos.

Roma 6:23 – “Sapagkat ang kabayaran ng kasalanan ay kamatayan, ngunit ang kaloob ng Diyos ay buhay na walang hanggan kay Cristo Jesus na ating Panginoon.”

• Dahil sa kasalanan, pumasok ang kamatayan sa sanlibutan (Genesis 2:17; Genesis 3:19). 
• Ang bawat tao ay haharap sa pisikal na kamatayan (Hebreo 9:27). 

Ang pisikal na kamatayan ay isa sa mga kahihinatnan ng kasalanan.

Santiago 4:1–2 – “Saan nanggagaling ang mga pag-aaway at alitan sa gitna ninyo? Hindi ba't nagmumula ang mga ito sa inyong mga pagnanasa na naglalaban-laban sa loob ninyo?”

• Ang kasalanan ay nagdudulot ng alitan, pagtataksil, at pagkakabaha-bahagi sa pamilya, pagkakaibigan, at lipunan. 
• Halimbawa, dahil sa inggit ni Cain, pinatay niya ang kanyang kapatid na si Abel (Genesis 4:8). 
• Ang pangangalunya at pagsisinungaling ay sumisira sa pagsasama ng mag-asawa at pagkakaibigan (Kawikaan 6:32–34). 

Sinisira ng kasalanan ang mga relasyon at nagdudulot ng sakit, pagtataksil, at pagkakabaha-bahagi.

Isaias 57:20–21 – “Ngunit ang masasama ay tulad ng maunos na dagat na hindi mapalagay... ‘Walang kapayapaan,’ sabi ng aking Diyos, ‘para sa masasama.’”

• Inaalis ng kasalanan ang kapayapaan, kagalakan, at kasiyahan ng tao. 
• Nakaranas si Haring David ng matinding kalungkutan at paghihirap dahil sa kanyang mga kasalanan (Awit 38:3–4). 

Ang kasalanan ay nagdudulot ng pagkabalisa, matinding kalungkutan, at kaguluhan sa kalooban.

Galacia 6:7–8 – “Huwag kayong padaya: ang Diyos ay hindi maaaring tuyain. Anuman ang itinanim ng tao, iyon din ang kanyang aanihin.”

• May mga kahihinatnan ang kasalanan dito sa lupa—kabilang ang pagdurusa, sakit, at paghatol. 
• Nakaranas ang Israel ng kapahamakan nang tumalikod sila sa Diyos (Mga Hukom 2:11–15). 

Dinidisiplina ng Diyos ang mga nagpapatuloy sa kasalanan (Hebreo 12:6).

Pahayag 20:14–15 – “Pagkatapos, ang kamatayan at Hades ay itinapon sa lawa ng apoy. Ang lawa ng apoy ang ikalawang kamatayan. At ang sinumang hindi natagpuang nakasulat ang pangalan sa aklat ng buhay ay itinapon sa lawa ng apoy.”

• Ang mga tumatanggi kay Jesu-Cristo ay makararanas ng walang hanggang pagkahiwalay sa Diyos (2 Tesalonica 1:9). 
• Ito ang pinakahuling kaparusahan ng kasalanan. 

Ang pinakamabigat na kahihinatnan ng kasalanan ay ang walang hanggang pagkahiwalay sa Diyos sa impiyerno (Mateo 25:41; Pahayag 21:8).

Bagama’t ang kasalanan ay may matitinding kahihinatnan, naglaan ang Diyos ng paraan upang tayo ay mapatawad at maibalik sa tamang relasyon sa Kanya sa pamamagitan ni Jesu-Cristo:

• Juan 3:16 – “Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan kaya ibinigay niya ang kanyang kaisa-isang Anak, upang ang sinumang sumampalataya sa kanya ay hindi mapahamak kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.” 
• Roma 10:9 – “Kung ipahahayag mo sa iyong bibig na ‘Si Jesus ay Panginoon,’ at sasampalataya ka sa iyong puso na siya’y muling binuhay ng Diyos mula sa mga patay, maliligtas ka.” 

Inako ni Jesus ang kaparusahan para sa ating mga kasalanan upang matanggap natin ang kapatawaran, buhay na walang hanggan, at maibalik ang ating relasyon sa Diyos.

Pinalalaya tayo ni Jesu-Cristo sa pamamagitan ng pananampalataya sa Kanya. Kasama rito ang pagsisisi sa ating mga kasalanan at pagtanggap sa biyaya at kapatawaran ng Diyos.

Naniniwala ang mga Kristiyano na sa pamamagitan ng kaligtasan, ang tao ay muling nakikipagkasundo sa Diyos sa pamamagitan ng ating Panginoon at Tagapagligtas na si Jesu-Cristo, at pinagkakalooban ng buhay na walang hanggan sa langit.

Ang kaligtasan ay nakabatay sa kalooban at layunin ng Diyos, hindi sa sariling kabutihan o karapat-dapat na gawa ng tao. Kabilang dito ang pagtawag o pagtatalaga ng Diyos sa mga tao upang mapabilang sa Kanya, gaya ng makikita sa 1 Pedro 1:2, Roma 8:30, at Efeso 1:4–5.

Ang katiyakan ng kaligtasan ay nasa pananampalataya kay Jesu-Cristo, pagsisisi sa kasalanan, at pagtanggap sa Kanya bilang Panginoon at Tagapagligtas—na nagbabalik sa ating relasyon sa Diyos at nagbibigay ng buhay na walang hanggan.

“Sapagkat dahil sa biyaya kayo'y naligtas sa pamamagitan ng pananampalataya. At ito'y hindi mula sa inyong sarili; ito'y kaloob ng Diyos, hindi dahil sa mga gawa, upang walang sinuman ang makapagmalaki.”
 

• “Sapagkat dahil sa biyaya kayo'y naligtas...” 
• BIYAYA (GRACE): Ang biyaya ay ang pag-ibig at pabor ng Diyos na hindi natin kayang kitain at hindi natin karapat-dapat tanggapin sa pamamagitan ng sarili nating gawa. 
• Ito ay libreng kaloob ng kaligtasan, kapatawaran, at kalakasang espirituwal na ibinibigay ng Diyos sa pamamagitan ni Jesu-Cristo. 
• Iniaalok ng Diyos ang Kanyang biyaya sa mga sumasampalataya (Tito 2:11), nagbibigay ng buhay na walang hanggan, at tumutulong sa ating espirituwal na paglago. 
• Ang biyaya ay pagpapakita ng walang hanggang pag-ibig at awa ng Diyos sa sangkatauhan. 
• Dahil sa biyayang ibinibigay sa atin ng Diyos, maaari rin tayong magpakita ng biyaya sa ibang tao habang sinusunod natin si Jesus. 

Ang pagkakahiwalay sa Diyos na dulot ng kasalanan ay hindi na siyang kalagayan ng mga ipinanganak na muli at tumanggap ng kaligtasan sa pamamagitan ni Cristo (Isaias 59:1–2). Maaari silang lumapit sa Diyos at maranasan ang Kanyang biyaya at kapatawaran.

• “...sa pamamagitan ng pananampalataya...” 
• PANANAMPALATAYA (FAITH): Ang pananampalataya ang paraan kung paano natin tinatanggap ang kaligtasan. 
• Hindi lamang ito paniniwala sa isip, kundi pagtitiwala kay Jesu-Cristo lamang para sa ating kaligtasan. 
• Ang pananampalataya ay isang mahalagang pundasyon ng Kristiyanismo. Ito ay ganap na pagtitiwala, pananalig, at paniniwala sa Diyos, sa Kanyang mga pangako, at sa Kanyang Salita. 
• Kasama rito ang pagkakaroon ng personal na relasyon sa Diyos at pag-asa sa Kanya para sa patnubay, pangangailangan, at kaligtasan. 

Tingnan din ang Mateo 24:13; 1 Timoteo 4:1; at 1 Pedro 1:9.

• “...at ito'y hindi mula sa inyong sarili...” 
• Hindi natin kayang iligtas ang ating sarili; ang kaligtasan ay gawa ng Diyos. 
• Walang anumang pagsisikap ng tao, mabubuting gawa, o gawaing panrelihiyon ang makakabili o makapagtatamo ng kaligtasan. 

• “...ito'y kaloob ng Diyos...” 
• KALOOB (GIFT): Ang kaloob ay isang bagay na malayang ibinibigay ng Diyos at hindi kailangang kitain o bayaran. 
• Kabilang sa mga kaloob ng Diyos ang Kanyang mga pagpapala at mga espirituwal na kaloob. Ipinapakita ng mga ito ang Kanyang pag-ibig at biyaya at ibinibigay upang matupad ang Kanyang mga layunin. 
• Ang kaligtasan ay isang kaloob na kusang-loob na ibinibigay ng Diyos. 
• Si Jesus ang kaloob ng Diyos. Siya ang ating kaligtasan. 
• Binayaran ni Jesus nang lubos ang halaga ng ating kaligtasan sa krus (Juan 19:30). 

• “...hindi dahil sa mga gawa, upang walang sinuman ang makapagmalaki.” 
• Ang mabubuting gawa ay hindi sanhi ng ating kaligtasan; sa halip, ang mabubuting gawa ay bunga ng kaligtasan (Efeso 2:10). 
• Kung ang kaligtasan ay nakasalalay sa ating mga gawa, maaaring ipagmalaki ng tao ang kanyang sariling mga nagawa. 

• Ang kaligtasan ay libreng kaloob ng Diyos. 
• Tinatanggap natin ito sa pamamagitan ng pananampalataya, hindi sa sarili nating pagsisikap. 
• Walang sinuman ang maaaring magmalaki tungkol sa kanyang kaligtasan—ito ay gawa ng Diyos. 
• Mahalaga ang mabubuting gawa, ngunit hindi ang mga ito ang batayan ng ating kaligtasan. 

Sinabi ni Jesus na Siya ang daan, ang katotohanan, at ang buhay.

1. Siya ang Daan.
Si Jesus ang daan patungo sa Diyos at sa kaligtasan (Gawa 4:12). Siya ang sentro ng Mabuting Balita—ang Salitang nagkatawang-tao (Juan 1:14)—na naghahatid sa atin tungo sa kaligtasan.

2. Siya ang Katotohanan.
Si Jesus ang katotohanan. Ang Salita ng Diyos ay katotohanan (Juan 17:17), at ang katotohanan ang nagpapalaya sa atin (Juan 8:32).

3. Siya ang Buhay.
Dahil sa kasalanan, tayo ay nasa ilalim ng kamatayan, ngunit sa pamamagitan ni Jesus ay binigyan tayo ng buhay kasama ni Cristo (Roma 6:23; 1 Corinto 15:22; Efeso 2:5). Si Jesus ang tinapay ng buhay (Juan 6:35, 51, 53).

Batay sa Roma 6:23, Colosas 1:14, Tito 2:11, Efeso 3:17, Juan 15:11, at Filipos 4:7, kabilang sa mga pangako at kaloob ng Diyos sa mga sumasampalataya kay Cristo ang:

• Buhay na walang hanggan sa pamamagitan ni Jesu-Cristo. 
• Katubusan at kapatawaran ng mga kasalanan. 
• Biyaya ng Diyos na nagdadala ng kaligtasan. 
• Pananahan ni Cristo sa ating puso sa pamamagitan ng pananampalataya. 
• Kagalakang nagmumula kay Cristo. 
• Kapayapaan ng Diyos na higit sa kayang maunawaan ng tao. 

Ang Mabuting Balita ay ito: Ang kaligtasan ay kaloob ng Diyos. Hindi natin ito kayang kitain sa pamamagitan ng ating sariling mga gawa. Ito ay tinatanggap sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos at pananampalataya kay Jesu-Cristo—ang ating Panginoon at Tagapagligtas.

Ang kaligtasan ay tumutukoy sa pakikipagkasundo ng sangkatauhan sa Diyos. Saklaw nito ang kapatawaran, pagpapabanal, paglaya, pagpapawalang-sala, pagtubos, pagpapanumbalik, at proteksyon.

Kabilang dito ang pagliligtas mula sa poot ng Diyos at mula sa mga bunga ng kasalanan, kabilang ang espirituwal na kamatayan at walang hanggang pagkahiwalay sa Diyos (Roma 5:12–19).

Hindi natin nakakamit ang kaligtasan sa pamamagitan ng mabubuting gawa. Ito ay kaloob ng Diyos (Roma 6:23) na tinatanggap sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Cristo (Efeso 2:8–9).

Kasama sa pananampalatayang ito ang pagsisisi, pagpapahayag ng pananampalataya, paniniwala kay Jesus bilang Panginoon at Tagapagligtas, at pagbabago ng puso at buhay upang mamuhay ayon sa kalooban at pag-ibig ng Diyos.

Pakikipagkasundo (Reconciliation): Ang pagpapanumbalik ng relasyon sa pagitan ng Diyos at ng sangkatauhan sa pamamagitan ni Cristo (2 Corinto 5:18–19; Roma 5:10).

Kapatawaran ng mga Kasalanan (Forgiveness of Sins): Hindi na ibinibilang ng Diyos ang mga kasalanan laban sa mga nagsisisi (Hebreo 8:12). Mahalaga ang pagsisisi sa pagtanggap ng kapatawaran. Ito rin ay tanda ng pusong binago ng biyaya ng Diyos at dapat itong humantong sa pagpapatawad natin sa iba.

Pagpapabanal (Sanctification): Ang proseso ng pagiging banal at ibinukod para sa mga layunin ng Diyos. Kabilang dito ang pagbabagong nagsisimula sa pagtanggap kay Cristo at ang patuloy na paglago sa espirituwal na buhay sa pangunguna ng Espiritu Santo (1 Pedro 1:16).

Paglaya mula sa Kapangyarihan ng Kasalanan (Deliverance from Sin’s Power): Kalayaan kay Cristo at pagtatagumpay laban sa kasalanan sa pang-araw-araw na pamumuhay (Galacia 5:1).

Pagpapawalang-sala (Justification): Ang pagpapahayag ng Diyos na matuwid ang isang tao, kung saan ang katuwiran ni Cristo ay ibinibilang sa mga sumasampalataya (Roma 5:1).

Pagtubos (Redemption): Ang pagliligtas mula sa mga bunga at pagkaalipin ng kasalanan sa pamamagitan ng sakripisyo ni Cristo (1 Pedro 1:18–19).

Pagpapanumbalik (Restoration): Ang pagpapanibago at pagkakaroon ng bagong buhay kay Cristo, na nagbibigay ng bagong pagkakakilanlan bilang mga anak ng Diyos at bagong layunin sa buhay (2 Corinto 5:17).

Proteksyon (Protection): Ang katiyakan ng walang hanggang seguridad at espirituwal na proteksyon kay Cristo (Efeso 6:10–18).

Ang kaligtasan ay isang personal na usapin na nangangailangan ng personal na pagtugon ng bawat tao. Kabilang dito ang pagsisisi—ang pagtalikod sa kasalanan—at paglalagak ng pananampalataya kay Jesu-Cristo bilang Panginoon at Tagapagligtas.

Ang kaligtasan ay hindi nakabatay sa sarili nating pagsisikap o mabubuting gawa. Ito ay tinatanggap sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos at pananampalataya (Gawa 3:19; Roma 10:9).

Ang pananampalataya at paniniwala ay mahalaga sa kaligtasan. Sa pamamagitan ng pananampalataya, nagtitiwala tayo kay Jesu-Cristo bilang ating Tagapagligtas at naniniwala sa Kanyang ginawang pagtubos sa Krus.

Kinikilala natin na kailangan natin ng kaligtasan at inilalagay natin ang ating buong pagtitiwala sa Kanya. Ang pananampalataya ay nangangahulugan din ng pagsuko ng ating buhay sa Diyos, pagkilala sa Kanyang kapamahalaan, at pagtitiwala sa Kanyang biyaya para sa ating kaligtasan.

Ang paniniwala kay Jesu-Cristo ay hindi lamang pagkilala na Siya ay umiiral. Ito ay ang pagtitiwala at pagsusuko ng ating buhay sa Kanya at pagtanggap sa Kanya bilang ating Panginoon at Tagapagligtas (Efeso 2:8–9).

May ilan na nagsasabing kailangang paghirapan ng tao ang kanyang kaligtasan dahil “ang pananampalatayang walang gawa ay patay.” Totoo na ang pananampalataya ay dapat maging buhay at makita sa paraan ng ating pamumuhay. Gayunman, ang “gawa” na kaugnay ng kaligtasan ay ang gawa ng pananampalataya—ang pagtitiwala kay Cristo at patuloy na pagsunod sa Kanya hanggang wakas (Juan 6:28–29).

Ngunit maging ang gawaing ito ay hindi nagmumula lamang sa ating sariling kakayahan (Filipos 2:13). Walang relihiyon o pagsisikap ng tao ang makapagliligtas sa atin. Tayong lahat ay nagkulang (Roma 3:23), at alam ito ng Diyos. Ang kaligtasan ay hindi nakabatay sa ating mga gawa kundi sa pananampalataya.

Kasama sa pananampalataya ang pagsisisi at pagbabago: Ang biblikal na pananampalataya ay kinabibilangan ng pagsisisi o pagtalikod sa kasalanan, pagpapahayag ng pananampalataya, at pagbabago ng buhay (Roma 10:9–10; Santiago 2:17).

Sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Cristo, tumatanggap ang mga mananampalataya ng kapatawaran sa kanilang mga kasalanan.

Nililinis sila ng dugo ni Jesus, inaalis ang kanilang pagkakasala, at ginagawa silang matuwid sa harapan ng Diyos. Kabilang sa kaligtasan ang pagtubos sa tao mula sa kapangyarihan at mga bunga ng kasalanan (Efeso 1:7; Colosas 1:13–14).

Pagsisisi (Repentance): Ang pagsisisi ay mahalagang bahagi ng pagtanggap ng kapatawaran. Kabilang dito ang pagkilala sa sariling kasalanan, tunay na pagdadalamhati dahil dito, at tapat na pagnanais na talikuran ang kasalanan at mamuhay ayon sa kalooban ng Diyos (1 Juan 1:9; Lucas 13:3; Gawa 3:19).

Kapatawaran (Forgiveness): Ang pagpapatawad ay mahalagang bahagi ng buhay Cristiano at nagpapakita ng isang pusong binago ng Mabuting Balita. Ang pagpapatawad sa iba ay bunga ng kaligtasan.

Sa madaling salita, ang taong tunay na nakatanggap at nakaranas ng biyaya at kapatawaran ng Diyos ay inaasahang matutong magpatawad sa iba.

Binigyang-diin ni Jesus ang kahalagahan ng pagpapatawad bilang bunga ng isang pusong nabago. Ang patuloy na pagtangging magpatawad sa iba ay maaaring magpakita ng maling pagkaunawa o kakulangan ng tunay na karanasan sa biyaya ng Diyos.

Ang turo ni Jesus ay nagpapaalala na ang mga tunay na mananampalataya, dahil nakatanggap sila ng napakalaking kapatawaran mula sa Diyos, ay dapat ding magpaabot ng kapatawaran sa iba bilang pagpapakita ng kanilang relasyon sa Diyos (Colosas 3:13).

Sa pamamagitan ng kamatayan at muling pagkabuhay ni Jesu-Cristo, ang kapangyarihan ng kasalanan na naghihiwalay sa atin sa Diyos ay napagtagumpayan.

Dahil sa pag-ibig at biyaya ni Cristo, maaari nang lumapit sa Diyos nang may pagtitiwala ang mga mananampalataya, na nalalamang walang makapaghihiwalay sa kanila mula sa Kanyang pag-ibig (Roma 5:20–21; Roma 8:32–39).

Tinugunan ni Jesu-Cristo ang problema ng kasalanan, na siyang pagsuway at paghihimagsik laban sa perpektong pamantayan ng Diyos.

Ang dahilan ng pagkamatay ni Jesus ay upang lutasin ang problemang inilalarawan sa Isaias 59:2. Pinasan ni Jesus ang kasalanan ng sanlibutan upang alisin ang kapangyarihan nito, na nagdala ng sumpa at kamatayan sa sangkatauhan. Bilang kapalit, ibinigay Niya ang Kanyang katuwiran (Roma 8:3–4).

Pinasan Niya ang kalagayan at kaparusahan ng makasalanan upang maipanumbalik sa Diyos ang mga taong nahiwalay sa Kanya dahil sa kasalanan.

Ang kasalanan ang naghiwalay sa tao at sa Diyos at naging hadlang sa relasyon ng tao sa Kanya.

Dumating si Jesus upang tuparin ang Kautusan. Namuhay Siya nang perpekto at walang kasalanan at tinupad Niya ang matuwid na hinihingi ng kautusan ng Diyos—isang bagay na hindi natin kayang makamit sa sarili nating kakayahan (Mateo 5:17).

Bilang bunga ng kasalanan, nais ng Diyos na ang sangkatauhan ay maligtas mula sa Kanyang poot at sa walang hanggang pagkahiwalay sa Kanya na dulot ng kasalanan. Pumasok ang kasalanan sa mundo sa pamamagitan nina Adan at Eva, at ang mga bunga nito ay nakaapekto sa buong sangkatauhan. Gayunpaman, sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Cristo, ang mga mananampalataya ay inililigtas mula sa poot na ito.

Inako ni Jesus ang kaparusahang nararapat sana sa atin. Namatay Siya sa Krus at muling nabuhay. Sa pamamagitan nito, dinaig Niya ang sumpa ng kasalanan at kamatayan. Sa pagtanggap kay Jesus bilang Tagapagligtas, tinatanggap natin ang kapatawaran ng ating mga kasalanan at ang katiyakan ng buhay na walang hanggan kasama ng Diyos (1 Tesalonica 5:9).

Ang kaligtasan ay nakaugat sa pag-ibig ng Diyos at sa Kanyang hangaring ipagkasundo ang sangkatauhan sa Kanyang sarili. Dahil sa Kanyang awa at biyaya, ang Diyos ang nagpasimula ng plano ng kaligtasan upang iligtas tayo mula sa mga bunga ng kasalanan (Efeso 2:4–5).

Pag-ibig ng Diyos: Ang Juan 3:16 ay isang kilalang talata na nagpapahayag ng pag-ibig ng Diyos at ng paraan ng kaligtasan sa pamamagitan ni Jesu-Cristo:

“Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan kaya ibinigay Niya ang Kanyang bugtong na Anak, upang ang sinumang sumampalataya sa Kanya ay hindi mapahamak kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.”
 

Ang pag-ibig ng Diyos ang dahilan ng Kanyang pagliligtas. Ipinakikita nito ang Kanyang hangaring iligtas ang sangkatauhan sa pamamagitan ng sakripisyo ni Jesus sa Krus.

Hangarin ng Diyos na ang lahat ng tao ay maligtas, matuto mula sa Kanya, makaalam ng katotohanan, at maging Kanyang mga alagad. Ang katotohanan lamang ang nagpapalaya sa tao sa pamamagitan ng Salita ng Diyos.

Hindi nais ng Diyos na ang sinuman ay mapahamak sa kanyang mga kasalanan. Nais Niya na maranasan ng lahat ang Kanyang kaligtasan. Sa buong Biblia, ipinahahayag ng Diyos ang Kanyang mga pangako tungkol sa kaligtasan at iniaalok Niya ang kapatawaran at pakikipagkasundo sa lahat ng lumalapit sa Kanya nang may pananampalataya.

Ang Kanyang pangako ay nakabatay sa Kanyang katapatan at pag-ibig sa sangkatauhan, na nagpapakita ng Kanyang hangaring magbigay ng kaligtasan sa lahat ng tatanggap nito (2 Pedro 3:9).

Kasama rin sa kaligtasan ang pangako ng buhay na walang hanggan. Sa kanilang pakikipag-isa kay Cristo, tinatanggap ng mga mananampalataya ang kaloob na buhay na walang hanggan. Nararanasan nila ang naibalik na relasyon sa Diyos ngayon at magpakailanman (Juan 10:28).

Ang kaligtasan ay nagdudulot ng kapatawaran at buhay na walang hanggan at ibinabalik nito ang personal na relasyon at pakikisama sa Diyos. Sa pamamagitan ni Jesu-Cristo, ang mga mananampalataya ay ipinagkakasundo sa Diyos at pumapasok sa isang malapit at matalik na relasyon sa Kanya.

Ang pakikipag-ugnayang ito ay makikita sa pakikipagniig sa Diyos, pananalangin, debosyon, pagbubulay-bulay, at patuloy na pagkilala sa katangian at kalooban ng Diyos. Ito ay isang relasyong puno ng pag-ibig, paggabay, at kapangyarihan ng presensya ng Banal na Espiritu (1 Juan 1:3).

Ang natatanging papel ni Jesus sa kaligtasan ay nagbibigay-diin na walang ibang paraan upang maligtas maliban sa pamamagitan Niya. Ipinahayag ni Jesus na Siya ang daan, ang katotohanan, at ang buhay, at walang sinumang makalalapit sa Ama kundi sa pamamagitan Niya (Juan 14:6).

Ang Kanyang sakripisyong kamatayan sa Krus at ang Kanyang muling pagkabuhay ang tanging paraan upang magkaroon ng kapatawaran at pakikipagkasundo sa Diyos. Ang kaligtasan ay hindi nakakamit sa pamamagitan ng sariling pagsisikap ng tao, mga gawaing panrelihiyon, o pagtatatag ng sariling relihiyon. Ito ay matatagpuan lamang sa persona at ginawa ni Jesu-Cristo (Juan 14:6; Mga Gawa 4:12; 2 Corinto 5:17).

Mula sa kalikasang nilikha ayon sa larawan ng Diyos, tungo sa makasalanang kalikasan, at pagkatapos ay tungo sa pakikibahagi sa banal na kalikasan, ang mga mananampalataya ay tinatawag na ilagak ang kanilang pananampalataya sa Kanya, tanggapin ang Kanyang sakripisyo, at sumunod sa Kanya bilang mga alagad.

Ang kaligtasan ay isang banal na kaloob na tinatanggap sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos at pananampalataya. Ito lamang ang paraan upang ang sangkatauhan ay maipagkasundo sa Diyos. Walang relihiyon ang makapagbibigay ng kaligtasan; tanging ang tunay na relasyon kay Jesu-Cristo ang makapagliligtas.

1. Ang kaligtasan ay sa pamamagitan lamang ni Jesu-Cristo — Mga Gawa 4:12; Roma 3:24. 
2. Inililigtas tayo mula sa poot ng Diyos — 1 Tesalonica 1:10; 1 Tesalonica 5:9–10. 
3. Dati tayong patay dahil sa ating mga pagsuway at kasalanan — Roma 5:12; Efeso 2:1; Isaias 53:5–6. 
4. Wala nang hatol sa mga na kay Cristo — Roma 8:1; Juan 3:18. 
5. Sa pamamagitan ng pagkakatawang-tao at muling pagkabuhay ni Cristo: Naging tao ang Diyos sa katauhan ni Jesus. Namuhay si Jesus nang walang kasalanan, tinupad ang matuwid na hinihingi ng kautusan, at kusang namatay sa Krus upang bayaran ang kaparusahan para sa ating mga kasalanan. Sa pamamagitan ng Kanyang sakripisyo at muling pagkabuhay, maaari nating tanggapin ang kaligtasan at kapatawaran. Nais ng Diyos na iligtas ang mga naliligaw at makasalanan (Lucas 19:10). 
6. Ikaw ay nagiging anak ng Diyos na ipinanganak na muli — Juan 1:12; Juan 3:3–6. 
7. Ikaw ay nagiging bagong nilalang — 2 Corinto 5:17. 
8. Ikaw ay ipinagkakasundo sa Diyos — Roma 5:10; 2 Corinto 5:18. 
9. Ikaw ay inililigtas mula sa kabayaran at kapangyarihan ng kasalanan — Roma 3:23; 6:23; 6:14. 
10. Binibigyan ka ng kapangyarihang mamuhay para sa Diyos — 1 Juan 5:4–5; 1 Juan 4:4. 

Juan 8:32: “Makikilala ninyo ang katotohanan, at ang katotohanan ang magpapalaya sa inyo.”

Kailangan natin ang kaligtasan dahil sa pag-iral ng kasalanan at sa mga bunga nito. Ang kasalanan ang naging dahilan ng pagkahiwalay ng sangkatauhan sa Diyos, na nagbunga ng espirituwal na kamatayan at walang hanggang pagkahiwalay sa Kanya.

Kung wala ang kaligtasan, nananatili tayong mga kaaway ng Diyos, nasa ilalim ng sumpa, at nahaharap sa Kanyang poot at paghuhukom.

Sa pamamagitan ng kaligtasan, tayo ay inililigtas mula sa kapangyarihan ng kasalanan at kamatayan. Tayo ay ipinagkakasundo sa Diyos at tumatanggap ng kapatawaran, katubusan, at buhay na walang hanggan.

Kung wala ang kaligtasan, mananatili tayong alipin ng kasalanan at haharap sa banal na poot at paghuhukom. Ngunit sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Cristo, tinatanggap natin ang kaloob ng kaligtasan sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos (Efeso 2:8–9). Dahil dito, maaari nating maranasan ang tunay na kalayaan, kapayapaan, at ganap na pakikipag-ugnayan sa Diyos.

Ang kaligtasan ay kailangan ng lahat ng tao, anuman ang lahi, etnisidad, o pinagmulan, sapagkat ang lahat ay nagkasala at hindi nakaabot sa perpektong pamantayan ng Diyos.

Roma 3:23: “Sapagkat ang lahat ay nagkasala at hindi nakaabot sa kaluwalhatian ng Diyos.”

Ang sakripisyong kamatayan ni Jesus sa Krus ang nagbukas ng daan patungo sa langit para sa sangkatauhan. Sa pamamagitan ng Kanyang kamatayan at muling pagkabuhay, naglaan si Jesus ng paraan upang tayo ay maipagkasundo sa Diyos. Binayaran Niya ang halaga ng ating mga kasalanan at pinag-ugnay muli ang tao at ang Diyos na pinaghiwalay ng kasalanan.

Roma 5:10: “Sapagkat kung noong tayo'y mga kaaway pa ng Diyos ay ipinagkasundo na tayo sa kanya sa pamamagitan ng kamatayan ng kanyang Anak, lalo na ngayong tayo'y ipinagkasundo na, maliligtas tayo sa pamamagitan ng kanyang buhay!”

Kapag tinanggap natin si Jesus bilang ating Panginoon at Tagapagligtas, tinatanggap natin ang Espiritu Santo bilang tatak ng ating pagkabilang sa Kaharian ng Diyos. Ipinapakita nito na tayo ngayon ay mga anak ng Diyos at mayroon tayong mga pribilehiyo at karapatan bilang bahagi ng Kanyang Kaharian.

Efeso 1:13: “Kayo rin ay napabilang kay Cristo nang marinig ninyo ang mensahe ng katotohanan, ang Magandang Balita ng inyong kaligtasan. Nang kayo'y sumampalataya, tinatakan kayo sa kanya sa pamamagitan ng ipinangakong Espiritu Santo.”

Bilang mga mananampalataya, nasa atin ang patotoo ni Cristo, at pinatutunayan ng Espiritu Santo ang ating relasyon sa Diyos. Maaari natin Siyang tawaging “Ama,” kinikilala Siya bilang ating Panginoon, Guro, at Hari, at nagpapasakop tayo sa Kanyang kapangyarihan.

Roma 8:16: “Ang Espiritu mismo ang nagpapatotoo kasama ng ating espiritu na tayo ay mga anak ng Diyos.”

Sa pamamagitan ng kaligtasan, nagiging mamamayan tayo ng Kaharian ng Diyos. Tinatanggihan natin ang dati nating pagsunod sa kasalanan at kadiliman at ibinibigay natin ang ating katapatan kay Jesu-Cristo. Ang bagong pagkamamamayang ito ay nagdudulot ng malaking pagbabago sa ating buhay at iniaayon tayo sa kalooban ng Diyos.

Filipos 3:20: “Ngunit ang ating pagkamamamayan ay nasa langit. At mula roon ay sabik nating hinihintay ang isang Tagapagligtas, ang Panginoong Jesu-Cristo.”

Ang Espiritu Santo ang nagsisilbing katibayan ng ating pagkamamamayan sa Kaharian ng Diyos. Tinatatakan Niya tayo bilang pag-aari ng Diyos at Siya ang garantiya ng ating kaligtasan at walang hanggang pamana.

2 Corinto 1:22: “Tinatakan niya tayo bilang kanyang pag-aari at inilagay ang kanyang Espiritu sa ating mga puso bilang paunang garantiya ng mga bagay na darating.”

Ang lahat ng tao ay makasalanan at karapat-dapat sa poot at paghatol ng Diyos. Kung wala si Jesus, na namatay sa Krus at muling nabuhay, walang kabuluhan ang ating pananampalataya. Wala ring Espiritu Santo o biyaya na makapagbabago sa ating espirituwal na kalagayan, at hahantong tayo sa walang hanggang pagkahiwalay sa Diyos.

Roma 6:23: “Sapagkat ang kabayaran ng kasalanan ay kamatayan, ngunit ang kaloob ng Diyos ay buhay na walang hanggan kay Cristo Jesus na ating Panginoon.”

Ang kaligtasan ay hindi lamang tungkol sa pag-iwas sa kaparusahan o pagkakaroon ng buhay na walang hanggan. Higit sa lahat, ito ay tungkol sa pagpapanumbalik ng nasirang relasyon natin sa Diyos. Sa pamamagitan ng kaligtasan, naipagkakasundo tayo sa Diyos at maaari tayong magkaroon ng malalim at makabuluhang relasyon sa Kanya.

2 Corinto 5:18–19: “Ang lahat ng ito ay mula sa Diyos, na ipinagkasundo tayo sa kanyang sarili sa pamamagitan ni Cristo at ibinigay sa atin ang ministeryo ng pakikipagkasundo: na sa pamamagitan ni Cristo ay ipinagkakasundo ng Diyos ang sanlibutan sa kanyang sarili, at hindi niya ibinibilang laban sa mga tao ang kanilang mga kasalanan.”

Ang kaligtasan ay nagdudulot ng pagbabago sa ating buhay. Binibigyan tayo nito ng kapangyarihang mamuhay ng bagong buhay sa pamamagitan ng Espiritu Santo, upang mapagtagumpayan ang kapangyarihan ng kasalanan, lumago sa kabanalan, at mamuhay ayon sa layunin ng Diyos para sa atin.

Roma 12:2: “Huwag kayong makiayon sa takbo ng mundong ito, kundi magbago kayo sa pamamagitan ng pagbabago ng inyong pag-iisip. Sa gayon, malalaman ninyo kung ano ang kalooban ng Diyos—kung ano ang mabuti, kalugud-lugod, at ganap.”

Bukod sa kalayaan at kapayapaan, ang kaligtasan ay nagbibigay ng kahulugan at kaganapan sa ating buhay. Sa pamamagitan nito, natutuklasan at natutupad natin ang tunay nating pagkatawag at namumuhay tayo ayon sa plano ng Diyos.

Efeso 2:10: “Sapagkat tayo ay gawa ng Diyos, nilikha kay Cristo Jesus upang gumawa ng mabubuting gawa na inihanda na ng Diyos noon pa man upang ating gawin.”

Ang kaligtasan ay para sa lahat ng handang tumanggap nito. Hindi lamang ito para sa mga “perpekto” o “matuwid,” kundi isang kaloob na malayang iniaalok sa sinumang sumasampalataya at tumatanggap kay Jesu-Cristo bilang Tagapagligtas.

Juan 3:16: “Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan kaya ibinigay niya ang kanyang kaisa-isang Anak, upang ang sinumang sumampalataya sa kanya ay hindi mapahamak kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.”

Walang sinumang ganap na nakasunod sa kautusan na ibinigay ng Diyos kay Moises at isinulat sa dalawang tapyas ng bato. Ang lahat ng sumpang bunga ng pagsuway sa kautusan ay binayaran ni Jesus nang Siya ay magdusa sa Krus. Pinasan Niya para sa atin ang mga sumpang tayo sana ang dapat dumanas.

Dahil sa kamatayan ni Jesus sa Krus, hindi na tayo nasa ilalim ng Kautusan kundi nakatanggap tayo ng biyaya ng Diyos. Gayunman, hindi inalis ng Diyos ang Kautusan mula sa Kasulatan. Tinatawag pa rin tayo ng Espiritu Santo na sumunod sa mga utos ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo, at tinutulungan tayo ng Diyos na maisagawa ang mga ito.

Nang tanungin si Jesus kung ano ang pinakadakilang utos sa Kautusan, sinabi Niya sa Mateo 22:37–38:

“‘Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, at buong pag-iisip.’ Ito ang una at pinakadakilang utos.”

Ipinapakita rito ni Jesus na ang pagsunod sa mga utos ng Diyos ay dapat magmula sa pag-ibig natin sa Diyos, hindi lamang dahil gusto nating makatanggap ng pagpapala dahil sa pagsunod o dahil natatakot tayo sa sumpa ng pagsuway.

Mula sa Sampung Utos na ibinigay ng Diyos kay Moises, nagbigay rin si Jesu-Cristo ng isang bagong utos. Walang sinumang ganap na nakatupad sa Sampung Utos sapagkat ang mga ito ay ganap at walang kapintasan. May isang lalaking nagsabing natupad niya ang mga utos, ngunit nang sabihin sa kanya ni Jesus na ipagbili ang kanyang mga ari-arian at ibigay sa mga dukha, hindi niya ito nagawa sapagkat nagkulang siya sa pag-ibig (Marcos 10:19–21).

Kung iniibig mo ang Diyos, hindi ka magkakaroon ng ibang diyos bukod sa Kanya. Hindi mo ihahambing ang Diyos sa mga bagay na ginawa ng kamay ng tao, gaya ng mga diyus-diyosan, at hindi mo sasambahin o yuyukuran ang mga ito. Igagalang at pararangalan mo ang Kanyang pangalan. Pananatilihin mong banal ang bawat araw at lalakad sa Kanyang kabanalan, sapagkat si Jesus ang ating Sabbath at ang lahat ng iyong ginagawa ay para sa Panginoon.

Igagalang mo ang iyong mga magulang. Hindi ka papatay. Hindi ka mangangalunya. Hindi ka magnanakaw. Hindi ka magbibigay ng maling patotoo. Hindi mo pag-iimbutan ang anumang pag-aari ng iyong kapwa.

Magagawa nating sundin ang mga ito dahil sa pag-ibig ng Diyos na ibinuhos sa ating mga puso. Kaya ibinigay sa atin ng Diyos ang Espiritu Santo at ang Kanyang biyaya upang tulungan tayong sumunod sa Kanya. Si Jesus ay namamagitan para sa atin, at ang Diyos ang kumikilos sa atin upang naisin at gawin natin ang Kanyang kalooban.

Sinabi ni Jesus sa Juan 13:34:

“Isang bagong utos ang ibinibigay ko sa inyo: Magmahalan kayo. Kung paanong minahal ko kayo, gayundin naman ay magmahalan kayo.”

Kung hindi natin Siya nakikilala, hindi natin natanggap ang Espiritu ng Katotohanan. Ang sinumang napopoot sa kanyang kapatid ay mamamatay-tao, at alam nating walang mamamatay-tao na may buhay na walang hanggan na nananatili sa kanya (1 Juan 3:15).

Magpatawad, at patatawarin din kayo ng Diyos. Ang galit ng tao ay hindi nagbubunga ng katuwirang nais ng Diyos (Santiago 1:20).

Ang lahat ng tao ay espirituwal na namatay dahil sa kasalanan (1 Corinto 15:21–22; Roma 5:12; Roma 5:17). Dahil dito, ang lahat ay kailangang IPANGANAK NA MULI, gaya ng itinuro ni Jesus sa Juan 3:3–5.

Ang kabayaran ng kasalanan ay kamatayan, ngunit ang kaloob ng Diyos ay buhay na walang hanggan kay Cristo Jesus na ating Panginoon (Roma 6:23).

Mga Uri ng Kamatayan — i-click dito.

A. Pakikinig sa Salita: Bigyang-diin ang kahalagahan ng pakikinig at pagtanggap sa Salita ng Diyos para sa Kaligtasan. Juan 5:24

B. Pagsisisi at Pagpapahayag ng Kasalanan: Magkaugnay ang dalawang ito. Ang pagsisisi ay kinapapalooban ng pagpapasyang bumaling sa Diyos at tumawag sa Kanya, samantalang ang pagpapahayag ng kasalanan ay bunga ng pagbabago ng puso. Ang pagsisisi ay isang pagbabago ng isip, na tinutukoy ng salitang Griyego na metanoia. Ang pagpapahayag naman ng kasalanan ay pagtalikod at pagtatakwil sa kasalanan.

Mahalaga rin ang pagpapatawad. Tinanggap natin ang kapatawaran ng Diyos kaya dapat din nating patawarin ang iba (Colosas 3:13). Kapag nagpapatawad tayo sa iba, patatawarin din tayo ng Diyos (Mateo 6:14–15; Mateo 5:24).

Ang pagsisisi ay pagbabago ng isip, samantalang ang pagpapahayag ng kasalanan ay may kinalaman sa pagbabago ng puso. Ang pagsisisi ay pagbabago ng pag-iisip at pagtalikod sa kasalanan, habang ang pagpapahayag ng kasalanan ay taos-pusong pagkilala sa ating mga kasalanan at paghahangad ng kapatawaran. Pareho itong mahalaga upang tayo ay makipagkasundo sa Diyos at mamuhay ayon sa Kanyang kalooban.

C. Pagtanggap at Paniniwala sa Kanya: Ayon sa Juan 1:12, tayo ay nagiging mga anak ng Diyos sa pamamagitan ng pananampalataya, paghiwalay sa kasalanan (2 Corinto 6:17–18), at pagbabago upang mamuhay ng bagong buhay (Roma 12:2) na naaayon sa mga layunin ng Diyos.

Kapag ang isang tao ay naligtas, tinatawag siyang mamuhay nang banal at nakahiwalay sa kasalanan. Ang pangakong tayo ay tatanggapin bilang mga anak na lalaki at babae ng Diyos ay nagpapakita ng ugnayang dulot ng kaligtasan—tayo ay nagiging bahagi ng pamilya ng Diyos sa pamamagitan ng pananampalataya at pagsunod.

Kapag naligtas ang isang tao, nagkakaroon ng pagbabago sa kanyang isip at pamumuhay. Ang pagbabagong ito ay patuloy na proseso kung saan ang mga mananampalataya ay tinatawag na mamuhay nang naiiba sa mga paraan ng sanlibutan at sikaping iayon ang kanilang buhay sa kalooban ng Diyos. Ang pagbabagong ito tungo sa kabanalan ay bahagi ng mas malawak na karanasan ng kaligtasan, kung saan patuloy na hinuhubog ang mga mananampalataya upang higit na maging kawangis ni Cristo.

Kailangan lamang nating maniwala at tanggapin Siya. 1 Pedro 1:8–9. Ngayon ang araw ng Kaligtasan. 2 Corinto 6:1–2. Nais ng Diyos na tayo ay maligtas. 1 Timoteo 2:3–4. Kaya Niyang iligtas ang lahat ng lumalapit sa Diyos sa pamamagitan Niya. Hebreo 7:25.

• Juan 20:22 — Pagkatapos nito, hiningahan Niya sila at sinabi, “Tanggapin ninyo ang Espiritu Santo.” 
• Galacia 3:2 — Isa lamang ang nais kong malaman mula sa inyo: Tinanggap ba ninyo ang Espiritu sa pamamagitan ng mga gawa ng kautusan, o sa pamamagitan ng pananampalataya sa inyong narinig? 

Madaling sabihin na naniwala ka kay Jesus at tinanggap mo Siya, ngunit ano ang batayan na tunay kang naniwala at tumanggap sa Kanya? Kailangan nating maniwala at tanggapin Siya.

Ang Salita ng Diyos ang ating pinaniniwalaan at tinatanggap. Ang Salita ng Diyos ang ating iniingatan sa ating mga puso. At ang Salita ng Diyos ang tinapay ng buhay.

Kaya tayo ay naligtas dahil sa ginawa ng Diyos sa Krus ng Kalbaryo, bunga ng Kanyang pag-ibig sa atin. Paano ipinakita ng Diyos ang Kanyang pag-ibig? Tingnan ang 1 Juan 4:9. Paano tayo mabubuhay sa pamamagitan Niya? Ayon sa Juan 6:57, “ang kumakain sa akin ay mabubuhay dahil sa akin.”

Ang bunga ng Kaligtasan ay walang kapantay na kagalakan at maluwalhating ligaya (Awit 34:8; 1 Pedro 1:8–9). Ang lahat ay dahil sa pananampalataya (2 Corinto 5:7).

Naligtas ka dahil sa pananampalataya (Efeso 2:8). Sinagot ng Diyos ang iyong panalangin dahil sa pananampalataya (Mateo 21:22). Gumagaling ka sa pamamagitan ng pananampalataya (Marcos 5:34). Pinatawad ang iyong mga kasalanan dahil sa pananampalataya (Lucas 5:20). Ikaw ay itinuring na matuwid sa pamamagitan ng pananampalataya (Roma 3:22). Mapalulugdan mo lamang ang Diyos sa pamamagitan ng pananampalataya (Hebreo 11:6). Makapaninindigan ka nang matatag dahil sa pananampalataya (Isaias 7:9).

Ang pananampalataya ay kaloob ng Diyos, at natatanggap natin ang pananampalataya sa pamamagitan ng pakikinig sa Salita ng Diyos (Roma 10:17). Ang pananampalataya ang katiyakan ng mga bagay na ating inaasahan at katibayan ng mga bagay na hindi natin nakikita (Hebreo 11:1).

Kung hindi ka mananatiling matatag sa Salita ng Diyos, maaaring maging walang kabuluhan ang iyong paniniwala (1 Corinto 15:2). Kung tinanggap mo Siya, nangangahulugan itong tinanggap mo rin ang Salita ng Diyos, sapagkat si Jesus mismo ang Salita, at ang Kanyang Espiritu ay nananahan sa atin.

Kaya naligtas ka dahil sa Salitang iyong tinanggap—ang ebanghelyo ng Kaligtasan. Kaya Niyang iligtas ang lahat ng lumalapit sa Diyos sa pamamagitan Niya (Hebreo 7:25).

Maniwala muna, at pagkatapos ay nagmumula ang pananampalataya. Kanino tayo dapat maniwala? Kay JESU-CRISTO.

a. Gawa 4:12 — Ang kaligtasan ay matatagpuan lamang sa Kanya, sapagkat walang ibang pangalan sa ilalim ng langit na ibinigay sa sangkatauhan na sa pamamagitan nito tayo ay maliligtas.

b. Juan 14:6 — Sumagot si Jesus, “Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay. Walang makapupunta sa Ama kundi sa pamamagitan Ko.”

c. 1 Timoteo 2:5 — Sapagkat iisa ang Diyos at iisa ang tagapamagitan sa Diyos at sa sangkatauhan, ang taong si Cristo Jesus.

Ang pananampalataya ay mahalagang bahagi ng pagtanggap ng Kaligtasan. Binibigyang-diin ng Hebreo 11:6 ang kahalagahan ng pananampalataya. Sa pamamagitan ng pananampalataya tayo ay lumalapit sa Diyos at tumatanggap ng Kanyang biyaya.

Sa pamamagitan ng pananampalataya tayo ay inaaring-ganap at itinuturing na matuwid sa harapan ng Diyos. Ang pananampalataya ang pundasyon ng ating relasyon sa Diyos at ang paraan kung paano natin tinatanggap ang Kaligtasan.

Hindi natin matatawag ang tunay na Diyos na ating Ama kung wala sa atin ang Espiritu Santo (Galacia 4:6), at kung hindi natin tinanggap ang ebanghelyo ng Kaligtasan (1 Corinto 15:2).

Hindi lahat ay anak ng Diyos (Juan 8:44). Sinabi Niya sa Mateo 6:10, “Dumating nawa ang Iyong kaharian; mangyari nawa ang Iyong kalooban dito sa lupa gaya ng sa langit.”

Makikita rin ang kalooban ng Diyos sa 1 Tesalonica 5:16–18. Dapat nating ugaliing makipag-usap sa Kanya, purihin Siya, at laging magpasalamat, sapagkat ito rin ang gagawin natin sa langit.

Binibigyang-diin ng Hebreo 11:6 at Roma 3:22 ang kahalagahan ng pananampalataya upang mapalugdan ang Diyos at matanggap ang katuwiran mula sa Kanya.

Ang pananampalatayang Cristiano ay nakabatay sa Salita ng Diyos—sa Banal na Kasulatan, lalo na sa Biblia. Ang Biblia ay itinuturing na kinasihan at makapangyarihang Salita ng Diyos, at nagsisilbing pundasyon ng pananampalataya at pamumuhay ng mga Cristiano.

Sa pamamagitan ng pag-aaral, pagbubulay-bulay, at pagsasabuhay ng Salita, nakatatanggap ang mga mananampalataya ng patnubay, katotohanan, at espirituwal na pagkain para sa kanilang paglalakbay sa pananampalataya. Ang Salita ng Diyos ang itinuturing na pinakamataas na batayan ng awtoridad at kapahayagan sa pananampalatayang Cristiano.

Naniniwala ako kay Jesus, ang Salitang nagkatawang-tao (Juan 1:1, 14). Ang Kaligtasan ay matatagpuan lamang sa Kanya (Gawa 4:12). Siya ang daan, ang katotohanan, at ang buhay (Juan 14:6). Siya lamang ang tagapamagitan sa Diyos at sa sangkatauhan (1 Timoteo 2:5).

Ang ating pananampalataya ay nakabatay sa Krus, na kumakatawan sa sakripisyong kamatayan ni Jesus para sa ating katubusan, kapatawaran ng mga kasalanan, at tagumpay laban sa kasalanan at kamatayan.

Ang Krus ay sumasagisag sa pag-ibig ng Diyos at nagsisilbing pundasyon ng ating pananampalataya. Dito ipinakita ang Kanyang pagliligtas at ang Kanyang plano ng pagtubos (Lucas 23:44–46).

Naniniwala ako sa sakripisyong kamatayan ni Jesus sa Krus para sa ating mga kasalanan. Ang Krus ay kumakatawan sa sukdulang pagpapakita ng Kanyang pag-ibig at pagtubos.

Ang mga Cristiano ay nagbabatay ng kanilang pananampalataya sa muling pagkabuhay ni Jesu-Cristo, na nagpapakita ng tagumpay laban sa kasalanan at kamatayan.

Kasama rin sa paniniwalang ito ang hinaharap na muling pagkabuhay ng lahat ng tao, na nagbibigay ng pag-asa sa buhay na walang hanggan. Ang muling pagkabuhay ay humuhubog sa pananaw ng mga Cristiano tungkol sa buhay, kamatayan, at katiyakan ng pakikisama sa Diyos.

Makikita ito sa 1 Corinto 15:12–17, na nagsasalita tungkol sa kahalagahan ng muling pagkabuhay sa pananampalatayang Cristiano, at sa Roma 8:34, na nagbibigay-diin na ang muling pagkabuhay ni Cristo ay nagbibigay katiyakan sa mga mananampalataya tungkol sa kanilang sariling muling pagkabuhay.

Naniniwala ako sa muling pagkabuhay ng mga patay at na sa pamamagitan ni Cristo, tayo ay binubuhay kasama Niya tungo sa isang bagong buhay. Ang muling pagkabuhay ni Jesus ang sentro ng pananampalatayang Cristiano at nagbibigay sa atin ng pag-asa sa buhay na walang hanggan at tagumpay laban sa kasalanan at kamatayan.

Naniniwala ako sa presensya at gawain ng Espiritu Santo sa buhay ng mga mananampalataya. Ang Espiritu Santo ang nagbibigay sa atin ng kapangyarihan at gumagabay sa ating paglalakbay sa pananampalataya.

Ang Gawa 1:4–5 ay nagsasalita tungkol sa pangako ng Espiritu Santo na ibinigay ni Jesus sa Kanyang mga alagad bago Siya umakyat sa langit. Ang Espiritu Santo ang nagbibigay-lakas at gumagabay sa mga mananampalataya sa kanilang pananampalataya.

Ang mga Cristiano ay nagbabatay ng kanilang pananampalataya kay Jesus bilang ipinangakong Mesiyas na tumupad sa mga propesiya ng Banal na Kasulatan.

Naniniwala sila na si Jesus ang Anak ng Diyos na isinugo upang magdala ng Kaligtasan, ipagkasundo ang sangkatauhan sa Diyos, at itatag ang Kanyang kaharian. Ang Kanyang buhay, mga turo, kamatayan, at muling pagkabuhay ang pinanghahawakan ng mga Cristiano para sa kapatawaran ng kasalanan at pag-asa sa buhay na walang hanggan.

Kinikilala ko na ang bawat tumatawag sa pangalan ng Panginoon ay maliligtas. Gayunman, ang tunay na pananampalataya ay hindi lamang nakikita sa salita kundi pati sa gawa, gaya ng itinuro ni Jesus. Upang maging mga anak ng Diyos, kailangan nating tanggapin ang Espiritu Santo at yakapin ang ebanghelyo ng Kaligtasan.

Naniniwala ako na si Jesus ang Mesiyas, ang ipinangakong Tagapagligtas. Tinupad Niya ang mga propesiya at nagdadala Siya ng Kaligtasan sa lahat ng naniniwala sa Kanya (Mateo 16:16; Marcos 13:21–30). Binibigyang-diin ng mga talatang ito ang pagkilala at pananampalataya kay Jesus bilang Cristo at Anak ng Diyos.

Ayon sa Roma 10:13–14, ang bawat tumatawag sa pangalan ng Panginoon ay maliligtas. Gayunman, ang tunay na pananampalataya ay hindi lamang ipinapahayag sa salita kundi nakikita rin sa gawa, gaya ng itinuro ni Jesus sa Mateo 7:21.

Upang maging mga anak ng Diyos, kailangan nating tanggapin ang Espiritu Santo at ang ebanghelyo ng Kaligtasan (Galacia 4:6; 1 Corinto 15:2). Hindi lahat ay anak ng Diyos, gaya ng sinabi ni Jesus sa Juan 8:44.

Bilang mga mananampalataya, sinisikap nating iayon ang ating buhay sa kalooban ng Diyos, gaya ng ipinahayag sa 1 Tesalonica 5:16–18. Ang pananampalataya ay kaloob ng Diyos na ibinibigay sa atin habang tayo ay naniniwala sa Kanya.

Hindi ka maaaring maging anak ng Diyos kung hindi mo tatanggapin ang Espiritu Santo (Roma 8:15).

Hindi mo makikita at mapapasok ang Kaharian ng Diyos kung hindi ka ipinanganak na muli.

Ang pagiging “born again” ay tumutukoy sa espirituwal na bagong kapanganakan—isang bagong buhay mula sa Diyos sa pamamagitan ng Kanyang Espiritu.

Binibigyang-diin ng mga talatang gaya ng 2 Timoteo 2:19 at 1 Juan 3:6 ang kahalagahan ng pagtalikod sa kasamaan bilang pagsasabuhay ng tunay na pananampalataya.

IV. ANO ANG DAPAT NATING GAWIN UPANG MALIGTAS?

1. Aminin na ikaw ay isang makasalanan:Aminin na ikaw ay isang makasalanan. Ano ang dapat nating aminin? Ang kasalanang inaamin natin ay hindi lamang ang mga kasalanang ginagawa natin sa kasalukuyan. Mula nang tayo ay isilang sa mundong ito, taglay na natin ang makasalanang kalagayan dahil sa pagkahulog sa kasalanan ng unang tao na si Adan. (Deuteronomio 1:39 — ang mga batang namatay ay naligtas sapagkat hindi pa nila naaabot ang edad ng pananagutan, o ang kakayahang malaman ang mabuti at masama.) Kaya kailangan mo ng isang Tagapagligtas.Ang pag-amin ng kasalanan ay pagpapakumbaba sa harap ng Panginoon. Nangangahulugan ito ng pagiging “dukha sa espiritu.” Ang pagiging dukha sa espiritu ay nangangahulugan ng pagkakaroon ng pusong nagsisisi at nagpapakumbaba.2. Pagsisisi at Pagpapahayag ng Kasalanan:Maging handang talikuran ang kasalanan at magpasakop sa Diyos.Si Jesu-Cristo ay namatay sa Krus at ibinuhos ang Kanyang dugo upang bayaran ang halaga ng iyong mga kasalanan.Magkaugnay ang pagsisisi at pagpapahayag ng kasalanan. Kapag nagpasya kang lumapit sa Diyos at manalangin, iyon ay isang gawa ng pagsisisi. Pagkatapos nito ay sumusunod ang pagpapahayag o pagkumpisal ng kasalanan.Ang pagsisisi ay pagkilala at pagkaunawa sa kasalanan, samantalang ang pagpapahayag ng kasalanan ay pagtatakwil dito—itinakwil mo ang kasalanan.Maging handang talikuran ang kasalanan at magpasakop sa Diyos.Si Jesu-Cristo ay namatay sa Krus at ibinuhos ang Kanyang dugo upang bayaran ang halaga ng ating mga kasalanan. Nais ng Diyos na iligtas ang mga nawawala at mga makasalanan (Lucas 19:10). Dahil sa kasalanan, sila ay naaapi at pinahihirapan ng diyablo at nasa ilalim ng poot ng Diyos.Kapag ikaw ay ipinanganak na mula sa Diyos, ang talatang Isaias 59:1–2 ay hindi na naaangkop sa iyo sa parehong paraan sapagkat maaari ka nang lumapit sa Diyos anumang oras dahil sa biyaya ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo, ng Kanyang dugo, at ng Kanyang laman.3. Hilingin sa Diyos na iligtas ka.Anyayahan si Jesu-Cristo na pumasok sa iyong puso at maging iyong Panginoon, Tagapagligtas, at Diyos, na siyang mamamahala sa iyong buhay.4. Tanggapin ang Banal na Espiritu at ipanganak na muli. Juan 1:12–135. Manampalataya sa Panginoong Jesus.Sumagot sila, “Manampalataya ka sa Panginoong Jesus, Juan 1:14, Juan 5:24, at maliligtas ka—ikaw at ang iyong sambahayan.” Gawa 16:316. Ipahayag sa pamamagitan ng iyong bibig: Roma 10:9–10Kung ipahahayag mo sa pamamagitan ng iyong bibig na “si Jesus ay Panginoon,” at mananampalataya sa iyong puso na binuhay Siya ng Diyos mula sa mga patay, maliligtas ka. Sapagkat sa puso sumasampalataya ang tao at nagiging matuwid, at sa pamamagitan ng bibig ay ipinahahayag niya ang kanyang pananampalataya at naliligtas.Upang maligtas, kailangang tanggapin ng isang tao sa pamamagitan ng pananampalataya ang kaligtasang iniaalok ng Diyos at lubos na magtiwala kay Jesus lamang bilang kabayaran sa kanyang mga kasalanan. Tayo ay naliligtas sa pamamagitan ng tapat na pananampalataya kay Jesus at ng biyaya ng Diyos.7. Pag-aralan ang Salita ng Diyos at maging isang alagad.Pag-aralan ang Salita ng Diyos. Ayon sa Santiago 1:21, “Ito ay mabuti at kalugud-lugod sa paningin ng Diyos na ating Tagapagligtas, na nagnanais na ang lahat ng tao ay maligtas at makarating sa pagkakilala sa katotohanan.”Oseas 6:6: “Sapagkat ang nais ko ay tapat na pag-ibig at hindi hain, at ang pagkakilala sa Diyos kaysa sa mga handog na sinusunog.”Kung ipinahahayag nating si Jesus ay Panginoon ngunit namumuhay naman tayo sa kasamaan, ipinapakita nitong hindi tayo tunay na nanampalataya sa ating puso. Ayon sa Santiago 1:22, “Maging tagatupad kayo ng salita, at hindi tagapakinig lamang, na dinadaya ang inyong sarili.”Upang maligtas, kailangang tanggapin ng isang tao sa pamamagitan ng pananampalataya ang kaligtasang iniaalok ng Diyos at lubos na magtiwala kay Jesus lamang bilang kabayaran sa kanyang mga kasalanan. Sa pamamagitan ng tapat na pananampalataya kay Jesus at ng biyaya ng Diyos tayo ay naliligtas.

May isang ama at anak. Hinahangaan ng anak ang kanyang ama. Ipinagmamalaki niya sa kanyang mga kaibigan na napakahusay ng kanyang ama sa paglalakad sa ibabaw ng isang pader habang may pasan na tig-50 libra sa bawat kamay.Ngunit nang tawagin siya ng kanyang ama at sabihing isasakay siya nito upang dalhin sa ibabaw ng pader, tumanggi siyang sumama. Naniniwala lamang siya sa kakayahan ng kanyang ama, ngunit wala siyang sapat na pananampalataya o pagtitiwala sa kanya.

1. Pinatawad ang iyong mga kasalanan:Sa pamamagitan ng kaligtasan, nararanasan ng mga mananampalataya ang kapatawaran ng kanilang mga kasalanan. Sila ay naipagkasundo sa Diyos at pinalalaya mula sa pagkakasala at kaparusahan ng kanilang mga maling gawa.Ephesians 1:7 — “Sa Kanya ay mayroon tayong katubusan sa pamamagitan ng Kanyang dugo, ang kapatawaran ng mga kasalanan, ayon sa kayamanan ng biyaya ng Diyos.”2. Buhay na walang hanggan:Ang kaligtasan ay nagbibigay ng kaloob na buhay na walang hanggan sa pakikipag-isa sa Diyos. May katiyakan ang mga mananampalataya na makakapiling nila ang Diyos magpakailanman at mararanasan ang Kanyang pag-ibig, kagalakan, at kapayapaan.Ephesians 1:7 — “Sa Kanya ay mayroon tayong katubusan sa pamamagitan ng Kanyang dugo, ang kapatawaran ng mga kasalanan, ayon sa kayamanan ng biyaya ng Diyos.”Juan 10:28 — “Binibigyan ko sila ng buhay na walang hanggan, at kailanman ay hindi sila mapapahamak; walang sinumang makakaagaw sa kanila mula sa aking kamay.”Binibigyang-diin ng 1 Juan 2:2 na sa pamamagitan ng kaligtasan, pinatatawad ang ating mga kasalanan dahil sa ginawang pagtubos ni Jesu-Cristo.3. Pakikipag-ugnayan sa Diyos:Romans 5:10 — Kung noong tayo ay mga kaaway pa ng Diyos ay naipagkasundo na tayo sa Kanya sa pamamagitan ng kamatayan ng Kanyang Anak, lalo tayong maliligtas sa pamamagitan ng Kanyang buhay ngayong tayo ay naipagkasundo na sa Kanya.Mula sa pagiging kaaway, maaari kang maging kaibigan, lingkod, anak, at bahagi ng Nobya ni Cristo.Ikaw ay nagiging anak ng Diyos. Binibigyang-diin ng Efeso 1:5 na sa pamamagitan ng kaligtasan, ang mga mananampalataya ay inaampon sa pamilya ng Diyos at nagiging Kanyang mga anak.4. Kapayapaan at kaaliwan:Ang kaligtasan ay nagbibigay ng panloob na kapayapaan at kaaliwan sa gitna ng mga hamon at pagsubok sa buhay. Makasusumpong ng kapanatagan ang mga mananampalataya sa presensya ng Diyos at sa Kanyang mga pangako, na nalalamang kasama nila Siya at hindi sila pababayaan.Filipos 4:7 — “At ang kapayapaan ng Diyos, na higit sa lahat ng pang-unawa, ang mag-iingat sa inyong mga puso at pag-iisip kay Cristo Jesus.”5. Kalayaan mula sa pagkaalipin:Pinalalaya ng kaligtasan ang mga mananampalataya mula sa kapangyarihan at pagkaalipin ng kasalanan. Hindi na nila kailangang maging alipin ng mapanirang mga gawi, adiksiyon, o makasalanang paraan ng pamumuhay.Roma 6:18 — “Pinalaya na kayo mula sa kasalanan at naging mga alipin ng katuwiran.”6. Malayang paglapit sa Biyaya at Paglalaan ng Diyos:Sa pamamagitan ng kaligtasan, may malayang paglapit ang mga mananampalataya sa masaganang biyaya ng Diyos, na nagbibigay-daan upang matanggap nila ang Kanyang patnubay, paglalaan, at mga pagpapala.Hebreo 4:16 — “Lumapit tayo nang may pagtitiwala sa trono ng biyaya ng Diyos upang tumanggap tayo ng awa at makasumpong ng biyayang tutulong sa atin sa oras ng pangangailangan.”7. Ang iyong pangalan ay nakatala sa Aklat ng Buhay:Binabanggit sa Pahayag 20:15 ang kahalagahan ng pagkakaroon ng pangalan sa Aklat ng Buhay, na nagpapahiwatig ng walang hanggang hantungan kasama ng Diyos.Ang mga ipinanganak mula sa Diyos ay may pangalang nakasulat sa Aklat ng Buhay, at ang Banal na Espiritu ang katiyakan na sila ay kabilang sa Diyos.8. Ligtas ka sa mga Kamay ng Diyos:Walang sinumang makakaagaw sa iyo mula sa Kanyang kamay. Tinitiyak ng Juan 10:28 sa mga mananampalataya na ligtas silang iniingatan sa kamay ng Diyos at walang sinumang makakaagaw sa kanila mula sa Kanyang pangangalaga.9. Dinala ka Niya sa kaharian ng Kanyang minamahal na Anak:Binibigyang-diin ng Efeso 2:13–15 na sa pamamagitan ng kaligtasan, ang mga mananampalataya ay dinadala sa kaharian ni Cristo at nagiging bahagi ng Kanyang katawan, ang Iglesia.10. Pagbabagong-buhay:Sa pamamagitan ng kaligtasan, ang mga mananampalataya ay ginagawang banal at matuwid dahil sa kanilang pakikipag-isa kay Cristo.1 Corinto 1:30 — “Kaya't kung ang sinuman ay na kay Cristo, siya ay bagong nilalang; ang mga lumang bagay ay lumipas na, narito, ang lahat ay naging bago.”11. Binuhay ka ng Diyos kasama ni Cristo:Ang Gawa 2:25 ay tumutukoy sa pagkakaugnay ng mga mananampalataya kay Cristo at sa Kanyang muling pagkabuhay.12. Nilagyan tayo ng Diyos ng Kanyang tatak bilang tanda ng Kanyang pagmamay-ari:Ayon sa 2 Corinto 1:22, sa pamamagitan ng kaligtasan, ang mga mananampalataya ay tinatakan ng Banal na Espiritu bilang tanda na sila ay pag-aari ng Diyos at bilang katiyakan ng kanilang kaligtasan.13. Ikaw ay malaya:Ang kalayaang ibinigay sa mga mananampalataya at ang kakayahang mamuhay sa Espiritu ay naaayon sa mga aral ng Kasulatan, gaya ng Galacia 5:1.Hindi nilikha ng Diyos ang tao na parang mga robot. Sa halip, ibinigay Niya sa atin ang kaloob ng malayang pagpapasya at ang kakayahang pumili. Nais ng Diyos ng tunay na relasyon at pakikisama sa atin, at ang isang tunay na relasyon ay nangangailangan ng kalayaang pumili at tumugon.Nais Niyang piliin nating mahalin Siya at sundin ang Kanyang mga daan dahil sa sarili nating kusang pagpapasya, at hindi dahil para tayong mga robot na sapilitang sumusunod.Mayroon tayong kalayaang gumawa ng maraming bagay, pati na rin ang kakayahang maging mabunga at kapaki-pakinabang sa pamamagitan ng Banal na Espiritu.Anuman ang ating gawin o sabihin, gawin natin bilang mga kinatawan ng Panginoong Jesus, na nagpapasalamat sa Diyos Ama sa pamamagitan Niya.Binibigyan Niya tayo ng kalayaang magpasya at harapin ang mga bunga ng ating mga pagpili. Nais ng Diyos na kusa nating isuko ang ating buhay sa Kanya, na ginagabayan ng ating pagmamahal at pagtitiwala sa Kanya.Inaanyayahan Niya tayong magkaroon ng personal na relasyon sa Kanya kung saan malaya nating maipapahayag ang ating mga iniisip, ninanais, at damdamin.Nais Niya tayong mamuhay ayon sa Espiritu, lumakad sa pamamagitan ng pananampalataya, maging mapanalanginin, at magkaroon ng pusong nagagalak at nagpapasalamat. (1 Tesalonica 5:16–18)Hinihiling ng Diyos na tayo ay gumawa nang makatarungan, umibig sa awa, at lumakad nang mapagpakumbaba kasama Niya (Mikas 6:8), nang may pagkatakot sa Panginoon. Kawikaan 9:10.Ituon natin ang ating pansin sa katuwiran ng Diyos, na gumagabay sa ating mga hakbang at nagtuturo sa ating landas patungo sa layuning itinawag sa atin ng Diyos.Alisin natin ang lahat ng bagay na humahadlang sa atin at ang kasalanang madaling bumibihag sa atin. Tumakbo tayo nang may pagtitiyaga sa takbuhing inilagay sa ating harapan. Hebreo 12:1Nais ng Diyos ng tunay at mapagmahal na relasyon sa atin. Nais Niyang kusang piliin nating sumunod at maglingkod sa Kanya, sa halip na tayo ay parang mga nilalang na nakaprograma o sapilitang sumusunod.14. Pananatilihin kang matatag ng Diyos hanggang sa wakas:Pinagtitibay ng 1 Corinto 1:8–9 na tapat ang Diyos na ingatan ang mga mananampalataya hanggang sa wakas at tiyakin ang kanilang seguridad sa Kanya.15. Tumanggap tayo ng kapangyarihan at awtoridad mula sa Diyos:Ang Mateo 18:18 ay tumutukoy sa awtoridad na ibinibigay sa mga mananampalataya, na nagpapakita ng kanilang pagkakalooban ng kapangyarihan sa pamamagitan ng Banal na Espiritu.16. Pag-asa at layunin:Ang kaligtasan ay nagbibigay sa mga mananampalataya ng panibagong pag-asa at layunin sa buhay. Natutuklasan nila ang kanilang tunay na pagkakakilanlan kay Cristo at tinatawag silang tuparin ang mga layunin ng Diyos at magkaroon ng mabuting impluwensiya sa mundo.Jeremias 29:11 — “Sapagkat nalalaman ko ang mga plano ko para sa inyo,” sabi ng Panginoon, “mga planong para sa inyong ikabubuti at hindi sa inyong kapahamakan, mga planong magbigay sa inyo ng pag-asa at magandang kinabukasan.”

Hindi natin maaaring basta uriin ang mga tao bilang ligtas o hindi ligtas batay lamang sa paghatol ng tao, sapagkat ang tunay na kaligtasan ay nakaugat sa personal na relasyon ng isang tao sa Diyos. Ang binibigyang-diin dito ay ang katiyakan ng tipan ng Diyos sa sangkatauhan sa pamamagitan ni Jesu-Cristo. Ang kaligtasan ay tungkol sa iyong pananampalataya at sa iyong personal na relasyon sa Kanya.Dito pumapasok ang katiyakan ng kaligtasan—ito ay tumutukoy sa pagtitiwala at katiyakan ng mga mananampalataya tungkol sa kanilang walang-hanggang hantungan kay Cristo. Ang buhay na walang hanggan ay hindi nakakamit sa pamamagitan ng mabubuting gawa, at hindi rin ito nawawala dahil sa pagkabigo. Ang tunay na kaligtasan ay nagmumula sa pagtanggap sa kaloob ng Diyos sa pamamagitan ng Bagong Tipan—ang dugo at katawan ni Cristo.Kung ang iyong pananampalataya ay relihiyon lamang, ikaw ang kumakapit kay Cristo, kaya maaari kang bumitaw. Ngunit kung tunay mo Siyang nakatagpo at inilagak mo ang iyong pagtitiwala sa Kanya, Siya ang kumakapit sa iyo, at walang sinuman ang makaaagaw sa iyo mula sa Kanyang kamay. Ang katiyakan ng kaligtasan ay nagmumula sa pagtitiwala sa pag-ibig ng Diyos, sa Kanyang mga pangako, at sa ganap nang natapos na gawain ni Jesus sa Krus.

Maaaring subukan ng Diyablo na pagdudahin ka tungkol sa iyong kaligtasan. Maaari mong tanungin ang iyong sarili kung tunay ka bang Kristiyano at isipin na hindi ka ligtas. Maaari kang dayain ni Satanas kung hindi mo nauunawaan ang Salita ng Diyos, at dahil dito ay tumalikod ka sa iyong pananampalataya kay Cristo. Maaari ka pang bumalik sa ilan sa iyong dating gawain. Mabilis na nagtatanim ang Diyablo ng binhi ng pag-aalinlangan sa pamamagitan ng pagpapaniwala sa iyo na ang mga Kristiyano ay hindi nagkakasala. Kung magsimula kang magduda, ano ang magiging sagot mo?Nais ng Diyos na ikaw ay maligtas, makarating sa pagkakilala sa Kanya, at maging Kanyang alagad. Nais Niyang manatili ka sa pananampalataya hanggang sa wakas, sapagkat marami ang tatalikod sa pananampalataya sa mga huling araw. Tanging yaong mga nananatili sa pananampalataya kay Cristo ang maliligtas. Walang kasalanang makapaghihiwalay sa iyo sa Diyos. Hangga't hindi pa bumabalik si Cristo, mayroon kang pagkakataong magsisi sa iyong mga kasalanan dahil sa biyaya ng Diyos, ngunit ang lahat ng bagay ay may hangganan. Hahatulan ng Diyos ang mga tao ayon sa kanilang ginawa, mabuti man o masama. Alamin ang mga sumusunod na katotohanan:

1. Ikaw ay ipinanganak ng Diyos (1 Juan 3:9): Pinatutunayan ng mga talatang ito na ang mga ipinanganak na muli kay Cristo ay mga anak ng Diyos at may bagong kalikasan sa Kanya. 
2. Ikaw ay tinatakan bilang pag-aari ng Diyos (2 Corinto 1:22): Binibigyang-diin ng talatang ito ang pagtatatak sa mga mananampalataya sa pamamagitan ng Espiritu Santo, na nagpapakita ng kanilang tiyak na katayuan bilang pag-aari ng Diyos. Ang Espiritu Santo ay nananahan sa mga mananampalataya bilang garantiya at tatak ng kanilang Kaligtasan. 
3. Ikaw ay inampon ng Diyos (Galacia 4:6): Ipinapakita ng talatang ito na sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo, ang mga mananampalataya ay inaampon sa pamilya ng Diyos at nagiging Kanyang mga anak at tagapagmana. Ang Espiritu ay nagpapatotoo kasama ng ating espiritu na tayo ay mga anak ng Diyos (Roma 8:16). 
4. Ikaw ay minamahal (Roma 8:38-39): Ipinapahayag ng mga talatang ito ang pag-ibig ng Diyos sa Kanyang mga tagasunod at tinitiyak sa kanila na walang anumang makapaghihiwalay sa kanila sa Kanyang pag-ibig. 
5. Ikaw ay lubos na pinangangalagaan (Juan 10:28-29): Ipinapakita ng mga talatang ito ang kakayahan ng Diyos na protektahan at ingatan ang mga mananampalataya, na nagbibigay ng katiyakan sa kanilang walang-hanggang seguridad. 
6. Ang Diyos ay nananahan sa iyo (1 Corinto 3:16): Itinuturo ng talatang ito na ang mga mananampalataya ay templo ng Espiritu Santo, na nagbibigay-diin sa presensya ng Diyos na nananahan sa kanila. 
7. May tipan Siya sa iyo (Hebreo 9:15): Binibigyang-diin ng talatang ito ang ugnayang tipan sa pagitan ng Diyos at ng mga mananampalataya sa pamamagitan ng Dugo ni Jesus, na nagbibigay ng katiyakan ng kapatawaran ng mga kasalanan at walang-hanggang pamana. 
8. Sapat ang Kanyang biyaya (2 Corinto 12:9): Ipinapaalala ng talatang ito sa mga mananampalataya na ang biyaya ng Diyos ay lubos na sapat upang palakasin sila sa kanilang kahinaan at mga pagsubok. 
9. May nananalangin para sa iyo (Roma 8:34): Pinatutunayan ng mga talatang ito ang papel ni Jesu-Cristo bilang Tagapamagitan, na patuloy na namamagitan para sa mga mananampalataya sa harapan ng Diyos. 
10. Ipinangako ng Diyos ang kaligtasan at buhay na walang hanggan sa mga nananampalataya kay Jesu-Cristo. Ang nangako sa atin ay tapat (Juan 6:37-40): Binibigyang-diin ng mga talatang ito ang katapatan ni Jesu-Cristo na tuparin ang Kanyang mga pangako at tiyakin ang Kaligtasan ng Kanyang mga tagasunod. 
11. Ang Ganap na Natapos na Gawain ni Cristo: Ang ating Kaligtasan ay hindi nakabatay sa sarili nating pagsisikap o mabubuting gawa, kundi sa sakdal na paghahandog ni Jesu-Cristo sa Krus. Sa pamamagitan ng Kanyang kamatayan at muling pagkabuhay, ganap Niyang pinatawad ang mga kasalanan at ipinagkasundo tayo sa Diyos (1 Pedro 1:3). 
12. Pagbabago at Pamumunga: Ang tunay na pananampalataya kay Cristo ay nagbubunga ng nabagong buhay at ng bunga ng Espiritu Santo. Kapag nakikita natin ang katibayan ng pagkilos ng Diyos sa ating buhay—tulad ng paglago sa pag-ibig, kagalakan, kapayapaan, at pagsunod sa Salita ng Diyos—nagbibigay ito ng katiyakan sa ating Kaligtasan (2 Pedro 1:5-11). 
13. Katapatan ng Diyos: Ang Diyos ay tapat at hindi nagbabago. Tinutupad Niya ang Kanyang mga pangako at kaya Niyang tiyakin at ingatan ang Kaligtasan ng Kanyang bayan. Walang makapaghihiwalay sa mga mananampalataya mula sa pag-ibig ng Diyos kay Cristo (Roma 8:38-39). 

Bagama't maaaring magkaroon ng katiyakan ang mga mananampalataya tungkol sa kanilang kaligtasan, mahalagang maunawaan na ang katiyakang ito ay hindi nakabatay sa ating damdamin o pagganap, kundi sa katotohanan ng Salita ng Diyos. Ang pagtitiwala ay nagmumula sa paglalagak ng ating pananampalataya sa biyaya ng Diyos at sa kasapatan ng ginawa ni Cristo para sa atin. Nagbibigay ito ng kapayapaan, seguridad, at matibay na pundasyon ng ating pananampalataya habang lumalakad tayo kasama Niya.

Ang katiyakan ng kaligtasan ay tumutukoy sa pagtitiwala o katiyakan ng isang tao tungkol sa kanyang walang-hanggang kaligtasan kay Cristo. Ito ay paniniwala na kapag ang isang tao ay tunay nang naglagak ng pananampalataya kay Jesu-Cristo, nagsisi sa kanyang mga kasalanan, at tinanggap Siya bilang Panginoon at Tagapagligtas, maaari siyang magkaroon ng katiyakan tungkol sa kanyang lugar sa langit at sa kanyang relasyon sa Diyos.Ang katiyakang ito ay nakabatay sa mga pangakong Biblikal, gaya ng:

• 1 Juan 2:25 — Ito ay pangako ng Diyos. 
• Juan 10:28-29 — Sinabi ni Jesus na ang mga sumusunod sa Kanya ay hindi kailanman maaagaw mula sa Kanyang kamay. 
• Roma 8:38-39 — Walang makapaghihiwalay sa mga mananampalataya mula sa pag-ibig ng Diyos. 
• 1 Juan 5:13 — Sinasabi sa mga mananampalataya na maaari nilang malaman na mayroon silang buhay na walang hanggan. 
• Filipos 1:6 — Tatapusin ng Diyos ang gawaing sinimulan Niya sa iyo. 
• 2 Corinto 1:22 — Tayo ay tinatakan bilang Kanyang pag-aari. 

Mahalagang maunawaan na ang katiyakan ay hindi nagmumula sa pagsisikap ng tao kundi sa pagtitiwala sa katapatan ng Diyos na tuparin ang Kanyang mga pangako. Nagbibigay ito ng kapayapaan at pagtitiwala sa mga Kristiyano at tumutulong sa kanilang mamuhay sa kalayaan at seguridad ng biyaya ng Diyos.Sa Katiyakan ng Kaligtasan, ang ibig nating sabihin ay ang intelektuwal at espirituwal na katiyakan na ikaw ay pag-aari ng Diyos at taglay mo ang Walang-Hanggang Kaligtasan.

1. Ang katiyakan ng buhay na walang hanggan. Alamin na mayroon kang buhay na walang hanggan. 1 Juan 5:13 
2. Naniwala at lubos na nakumbinsi, na may kaugnayan sa pagtitiwala sa kaligtasan. 2 Timoteo 1:12 

1. Ang katiyakan ay nagbibigay sa atin ng pagtitiwala sa pag-ibig ng Diyos — 1 Juan 1:4 
2. Ang katiyakan ay nagbibigay sa atin ng kapayapaan sa harapan ng Diyos — 1 Juan 3:19,21 
3. Ang katiyakan ay nagbibigay sa atin ng ganap na pagkaunawa at kaalaman — Colosas 2:2 
4. Ang katiyakan ay nagbibigay sa atin ng katatagan sa pananampalataya — Santiago 1:8 
5. Ang katiyakan ay nagbibigay sa atin ng motibasyon upang mamuhay nang banal. 
6. Ang katiyakan ay nagbibigay sa atin ng katapangan sa pagpapatotoo. 
7. Ang katiyakan ay nagbibigay sa atin ng kaaliwan sa panahon ng mga pagsubok. 

Sa madaling salita, ang katiyakan ay nagbibigay sa atin ng pagtitiwala, kagalakan, at motibasyon upang mamuhay na si Cristo ang sentro—taglay ang kaalamang ang mga pangako ng Diyos ay maaasahan at walang hanggan.

1. Pag-aralan ang Salita ng Diyos: Ang katiyakan ay nagmumula sa pagkaunawa at pagkilala sa sinabi ng Diyos sa Biblia, at hindi sa pag-asa lamang sa damdamin. 
2. Magpasalamat sa Diyos para sa Kanyang Kaloob na Kaligtasan: Kilalanin ang kaloob ng kaligtasan na ibinigay sa pamamagitan ng biyaya at ipahayag ang iyong pasasalamat dito. 
3. Magbigay ng Hayagang Patotoo sa Iba: Ang pagbabahagi ng iyong pananampalataya at hayagang pagkilala kay Cristo ay nagpapatibay sa iyong katiyakan. 
4. Dumalo sa mga Pagtitipon ng Iglesia Hangga't Maaari: Ang pakikisama sa ibang mga mananampalataya ay makatutulong upang patibayin ang iyong pananampalataya at katiyakan. 
5. Mamuhay nang Matuwid: Ang pamumuhay ayon sa mga utos ng Diyos ay makapagbibigay ng katiyakan sapagkat ipinapakita nito ang taos-pusong pagnanais na sumunod kay Cristo. 

1. Pananampalataya kay Cristo (Gawa 16:31): Ang kaligtasan ay sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Cristo. 
2. Pananampalataya sa Anak (1 Juan 5:12): Ang katiyakan ay nagmumula sa pagkaalam na ang buhay ay nasa Anak ng Diyos. 
3. Pag-ibig sa Iba (1 Juan 3:14): Ang tunay na pag-ibig sa kapwa mananampalataya ay tanda ng kaligtasan. 
4. Pagnanais na Sundin ang mga Utos ng Diyos (1 Juan 2:3): Ang pagsunod sa mga utos ng Diyos ay katibayan ng buhay na naligtas. 
5. Paghiwalay sa Sistema ng Mundo (1 Juan 2:15): Ang isang taong ligtas ay tumatalikod sa mga pagpapahalaga at kasalanan ng mundo. 
6. Pagtatagumpay Laban sa Mundo (1 Juan 5:4): Ang pananampalatayang nagtatagumpay laban sa mundo ay tanda ng tunay na kaligtasan. 
7. Presensya ng Espiritu Santo (1 Juan 5:10): Ang patotoo ng Espiritu Santo sa kalooban ng isang tao ay pinagmumulan ng katiyakan. 
8. Pagpapakita ng Mabuting Bunga (Mateo 7:17-18): Ang isang buhay na naligtas ay nagbubunga ng mabubuting gawa bilang katibayan ng pananampalataya. 
9. Pakikinig at Pagsunod sa Panginoon (Juan 10:27): Naririnig at sinusunod ng isang mananampalataya ang tinig ni Jesus. 

Ang batayan ng katiyakan ng kaligtasan ay nakaugat sa ilang mahahalagang prinsipyo mula sa Kasulatan:

1. Ang Persona ng Diyos: Ang katiyakan ay nakaugat sa kung sino ang Diyos—sa Kanyang hindi nagbabagong kalikasan at sa katotohanan ng Kanyang Salita. Binibigyang-diin ng Tito 1:2 na hindi maaaring magsinungaling ang Diyos, kaya mapagkakatiwalaan ang Kanyang mga pangako. 
2. Ang mga Pangako ng Diyos 

Ang katiyakan ay nagmumula sa pagtitiwala sa mga pangako ng Diyos tungkol sa kaligtasan. Pinatutunayan ng Biblia na ang mga nananampalataya kay Jesu-Cristo ay may buhay na walang hanggan.Juan 3:16, 1 Juan 5:13, at Juan 5:24 — ipinapahayag na ang mga nananampalataya kay Cristo ay may buhay na walang hanggan at hindi haharap sa hatol ng kapahamakan.

1. Ang Ganap na Natapos na Gawain ni Cristo 

Ang kaligtasan ay tiniyak sa pamamagitan ng ganap na ginawa ni Jesu-Cristo sa krus. Ang Kanyang kamatayan at muling pagkabuhay ang buo at pangwakas na batayan ng kaligtasan. Ganap Niyang binayaran ang kaparu

Kung ikaw ay magkasala bilang isang mananampalataya, hindi ito nangangahulugang nawawala agad ang iyong kaligtasan, ngunit naaapektuhan nito ang iyong pakikisama sa Diyos. Narito ang nangyayari at kung paano ka dapat tumugon:

1. Naaapektuhan ang Iyong Pakikisama sa Diyos, Ngunit Hindi ang Iyong Relasyon 

Ang kasalanan ay nakagagambala sa iyong pagiging malapit sa Diyos. Bagama't hindi nito pinuputol ang iyong relasyon sa Kanya, maaari kang magbigay ng pagkakataon o puwang kay Satanas (Efeso 4:27). Gayunpaman, nananatiling tapat ang Diyos, at naibabalik ang maayos na pakikisama sa pamamagitan ng pagsisisi. Gawa 3:19

1. Pagkumbinsi ng Espiritu Santo 

Kukumbinsihin ka ng Espiritu Santo tungkol sa iyong kasalanan at aakayin ka sa pagsisisi. Ang pagkumbinsing ito ay tanda na kumikilos ang Diyos sa iyong buhay, hinihikayat kang talikuran ang kasalanan at humingi ng kapatawaran. Juan 16:8

1. Pagpapahayag ng Kasalanan at Pagsisisi 

Tinatawag ng Diyos ang mga mananampalataya na ipahayag ang kanilang mga kasalanan, magsisi, at humingi ng Kanyang kapatawaran. Kapag ipinahayag mo ang iyong kasalanan, nagpapatawad ang Diyos at ibinabalik ang maayos na pakikisama sa Kanya. Mahalaga ang pagsisisi upang mapanatili ang isang malusog na relasyon sa Diyos. 1 Juan 1:9, Kawikaan 28:13

1. Laging Magagamit ang Kapatawaran ng Diyos 

Gaano man karaming beses kang magkasala, laging naroon ang biyaya ng Diyos. Hindi mo nawawala ang iyong kaligtasan dahil lamang sa pagkakasala, sapagkat ang kaligtasan ay nakabatay sa ganap na natapos na gawain ni Cristo at hindi sa iyong sariling pagganap. Gayunman, ang patuloy at walang-pagsisising pamumuhay sa kasalanan ay maaaring magpahiwatig ng kawalan ng tunay na pananampalataya.

1 Juan 1:6: Kung sinasabi nating mayroon tayong pakikisama sa Kanya ngunit patuloy tayong lumalakad sa kadiliman, nagsisinungaling tayo at hindi natin isinasabuhay ang katotohanan.

Ang kasalanan ay nagdulot ng paghihiwalay sa pagitan ng sangkatauhan at ng Diyos. Gumawa ang Diyos ng paraan upang ipagkasundo tayo sa Kanyang sarili. 2 Corinto 5:18-19

Inilalarawan ng Isaias 59:2 ang paghihiwalay na dulot ng kasalanan—isang seryoso at tunay na hadlang sa malapit na relasyon sa Diyos. Isa itong pangkalahatang pahayag tungkol sa epekto ng kasalanan sa relasyon ng sangkatauhan sa Diyos. Ipinapakita nito na ang kasalanan ay lumilikha ng hadlang sa pagiging malapit natin sa Diyos at sa pagtugon Niya sa ating mga panalangin. Sa pamamagitan ni Jesus, iniaalok sa mga mananampalataya ang pakikipagkasundo at katiyakan ng walang-hanggang pag-ibig ng Diyos (Roma 8:35-39). Ang ginawa ni Cristo ang tumugon sa paghihiwalay na inilalarawan sa Isaias at nagbigay ng paraan upang maibalik at mapanatiling matatag ang relasyon sa Diyos.

• Konteksto ng Lumang Tipan: Sa Lumang Tipan, malinaw ang konsepto na ang kasalanan ay nagdudulot ng paghihiwalay, ngunit ang tugon dito ay karaniwang nauugnay sa pagsisisi, paghahandog, at pagsunod sa Kautusan. 
• Konteksto ng Bagong Tipan: Para sa mga mananampalataya kay Cristo, ang Bagong Tipan ay nagbibigay ng tugon sa paghihiwalay na ito. Roma 8:35-39, Juan 10:28-29. Ang mga mananampalataya ay hindi na nakagapos sa gayong paghihiwalay kundi may katiyakan ng naibalik na relasyon sa Diyos. Roma 6:10 
• 1 Juan 3:6, 1 Juan 3:9 

Roma 5:18-19

Pagsuway: Inilalarawan sa Efeso 2:2-3 ang mga makasalanang masuwayin sa Diyos.

Pagsunod: Itinuturo ng Mateo 5:17 ang pagsunod ni Jesus na humahantong sa katuwiran.

Kapahamakan: Ayon sa Juan 3:18, ang mga nananatili sa kalagayan ng kasalanan ay hinatulan na.

Walang Kapahamakan: Walang hatol ng kapahamakan sa mga mananampalataya at maaari silang magkaroon ng pagtitiwala sa Kanya (Roma 8:1).

Kamatayan, Makasalanan, Sumpa: Naghari ang kamatayan mula kay Adan hanggang kay Moises (Roma 5:14). Binibigyang-diin ng Roma 6:23 ang bunga ng kasalanan, kabilang ang espirituwal na kamatayan (Efeso 2:1), pagiging nasa kalagayan ng kasalanan (Roma 5:12), at ang sumpang dumating sa sangkatauhan sa pamamagitan ni Adan (Deuteronomio 28:15).

NGAYON: Buhay, Katuwiran, Pagpapala: Pagkatapos maipanganak na muli (Juan 3:3-5), tumatanggap ang mga mananampalataya ng espirituwal na buhay, katuwiran (Roma 5:9), at mga pagpapalang ipinangako sa pamamagitan ni Jesus (Galacia 3:29).

Walang-Hanggang Kamatayan: Inilalarawan ng Mateo 25:46 ang kahihinatnan ng mga nahiwalay sa Diyos bilang walang-hanggang kaparusahan.

Buhay na Walang Hanggan: Sa halip na walang-hanggang kamatayan, tumatanggap ang mga mananampalataya ng buhay na walang hanggan (1 Juan 2:25).

Mga Kaaway: Inilalarawan ng Santiago 4:4 ang mga nasa kalagayan ng kasalanan bilang mga kaaway ng Diyos.

Relasyon: Sa pamamagitan ng pakikipagkasundo (Roma 5:10), nagiging mga Lingkod, Kaibigan, Anak na Lalaki, Anak na Babae, at Nobya ni Cristo ang mga mananampalataya.

Sa pamamagitan ng kaligtasan, ang mga mananampalataya ay binabago mula sa pagiging mga kaaway (Santiago 4:4) tungo sa pagiging mga lingkod, kaibigan (Santiago 2:23), mga anak (Juan 1:12-13), mga anak na babae (2 Corinto 6:18), at maging bahagi ng nobya ni Cristo (Apocalipsis 19:7-8).

Iniligtas na tayo ng Diyos. Patuloy tayong inililigtas o iniingatan ng Diyos, at ililigtas pa Niya tayo sa hinaharap. Ibinibigay Niya sa atin ang Biyaya na kailangan natin. Alam ng Diyos na nagkukulang tayo; nagkakasala pa rin tayo, ngunit hindi tayo nagpapatuloy sa pamumuhay sa kasalanan.

Sinasaklaw ng Kanyang kasapatan ang ating mga kahinaan. Ang biyaya ay hindi pahintulot upang magkasala o upang pagtakpan ang ating mga kasalanan. Hindi ibinigay ang biyaya upang tanggapin na lamang natin ang ating mga kahinaan; sa halip, sa gitna ng ating kahinaan ay nahahayag ang kapangyarihan ng Diyos sa atin.

Ito ang biyayang nagtutuwid sa baluktot nating pamumuhay, upang ihanay tayo sa Kanyang kalooban, akayin tayo sa matuwid na landas at sa daan ng katuwiran, at ibalik tayo kapag nalilihis tayo sa Salita ng Diyos. Ibinibigay Niya sa atin ang biyayang kailangan natin upang isagawa ang ating kaligtasan. Hindi natin pinagtatrabahuhan ang ating kaligtasan. Siya ang kumikilos sa atin.

Ang pag-ibig ang sukdulan at pinakamataas na bagay na ibinigay sa atin ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang buhay upang matanggap natin ang biyaya. Maaari tayong lumapit sa Kanyang trono sa pamamagitan ng biyaya. Wala nang hihigit pa sa biyaya.

Wala tayong magagawa para sa Diyos kung hiwalay sa Kanyang biyaya; kung hindi, ito ay sariling-katuwiran lamang. Tandaan na ang ating katuwiran ay hindi nakabatay sa ating pagsunod kundi sa pagsunod ni Cristo sa Ama. Ang ating pagsunod ay pagpapahayag ng ating pag-ibig sa Diyos, sa tulong Niya sa pamamagitan ng Espiritu Santo na nasa atin.

Ang katuwiran ng Diyos ay nahahayag hindi dahil sa ating mabubuting gawa, kundi mula sa pananampalataya tungo sa pananampalataya, gaya ng nasusulat: ang matuwid ay mamumuhay sa pananampalataya.

Ang ating pananampalataya kay Cristo ang nagdala sa atin sa regeneration o muling kapanganakan. Tinatanggap natin ang Espiritu Santo sa pamamagitan ng Salita ng Diyos. Sa sandaling tanggapin natin ang Salita sa pamamagitan ng pananampalataya, kumikilos sa atin ang Espiritu Santo.

Ang regeneration ay nangangahulugang ipinanganak na muli—pagkakaroon ng bagong kalikasan kay Cristo. Nagbabago ang iyong kalikasan mula sa makasalanang kalikasan tungo sa bagong kalikasan kay Cristo.

Pagkatapos ng regeneration ay ang Justification o Pag-aaring-Ganap. Nagbabago ang iyong katayuan sa harapan ng Diyos. Dati, tayo ay hindi matuwid. Ngayon, mayroon tayong katuwiran kay Cristo.

Kung pinagpala ang mga Judio dahil sa tipan ng Diyos kay Abraham, higit pa ang bago at walang-hanggang tipan ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang Anak. Tayo ay inaring-ganap nang walang bayad sa pamamagitan ng biyaya, sa pamamagitan ng pagtubos na na kay Cristo Jesus, at natanggap natin ang Kaligtasan.

Ang ating nagliligtas na biyaya ay si Cristo mismo at ang ginawa Niya sa Krus ng Kalbaryo.

Juan 3:16, Lucas 19:10, 1 Timoteo 1:15, Juan 8:36

ISINUGO — Mahigit dalawang libong taon na ang nakalipas, noong si Jesus ay nasa lupa, nakita Siya ng mga tao at ng mga alagad sa pamamagitan ng kanilang sariling mga mata hanggang sa Kanyang muling pagkabuhay at pag-akyat sa langit. Kung paanong nakita nilang umakyat Siya sa langit sa mga ulap, makikita rin natin Siya sa mga ulap sa Kanyang pagbabalik.

Paano natin ito nalalaman? Nalalaman natin sapagkat ito ay nasulat. Kung hindi mo binabasa ang mga nasulat, hindi mo ito malalaman.

Ang mga alagad tulad nina Mateo, Marcos, Lucas, at Juan, na sumulat ng kanilang mga patotoo tungkol sa kanilang pakikipagtagpo kay Jesus, ay sumulat sa ilalim ng paggabay ng Espiritu Santo.

Sinabi ng Diyos na nais Niyang tayo ay maligtas at makarating sa pagkakilala sa Kanya. Ibig sabihin, kailangan nating basahin ang mga isinulat sa Salita ng Diyos.

SANLIBUTAN — Siya ay nasa sanlibutan, ngunit hindi Siya nakilala ng sanlibutan. Sino ang mga hindi nakakakilala sa Kanya? Ang mga hindi nananampalataya na bulag sa katotohanan, at maging ang mga tumanggap ng kaloob ngunit hindi pinahalagahan ang kaloob. Para bang inilagay lamang nila ito sa isang estante at hindi kailanman binuksan at binasa. Walang nagturo sa kanila at hindi sila naging alagad—hindi sila nakarating sa kaalaman ng katotohanan.

Paglaya mula sa pagkaalipin sa kasalanan (Roma 5:19) at sumpa (Santiago 2:10), Galacia 3:13.

KASALANAN — Noong likhain tayo ng Diyos ayon sa Kanyang larawan at wangis, tayo ay nilikha para sa Kanya. Ngunit dahil sa kasalanan ng ating ninunong si Adan, pumasok ang makasalanang kalikasan. Iniligtas tayo ng Diyos mula rito. Hindi na ang makasalanang kalikasan ang ating pagkakakilanlan; mayroon na tayong bagong kalikasan kay Cristo. Hindi na lamang tayo kinikilala bilang mga makasalanan kundi bilang mga banal kay Cristo.

SUMPA — Ang mga nasa ilalim ng kautusan ay nasa ilalim ng sumpa, sapagkat nasusulat na isinumpa ang sinumang hindi nagpapatuloy sa lahat ng nakasulat sa kautusan. Bago ang krus, ang mga tao ay nasa ilalim ng kautusan; pagkatapos ng krus, ang kaligtasan ay ipinahayag sa ilalim ng biyaya.

Inilipat Niya tayo mula sa walang-hanggang kamatayan (2 Tesalonica 1:9) tungo sa buhay na walang hanggan sa pamamagitan ni Jesu-Cristo. Tingnan din ang Mateo 25:46 at 1 Juan 2:25.

BUHAY NA WALANG HANGGAN — Mahalaga ang pakikinig sa pangangaral at pag-aaral ng Biblia. Habang lalo nating naririnig ang Salita ng Diyos, lalo ring lumalago ang ating pananampalataya sa Diyos. Kaya hindi lamang natin binabasa ang Biblia; ipinapahayag din natin ito. Apocalipsis 1:3

Juan 3:18, Roma 8:1, 1 Juan 3:20

Ang pag-aalinlangan ay maaaring magdala sa iyong isip ng pakiramdam ng paghatol. Roma 14:23

Sa Lumang Tipan, ang mga hinihingi ng kautusan ay nakaukit sa puso ng mga tao; nagpapatotoo ang kanilang budhi at inaakusahan sila ng kanilang mga kaisipan (Roma 2:15). Ang resulta ay hatol (Roma 5:18) na humahantong sa kamatayan (Efeso 2:1).

Ngunit sa Bagong Tipan, ang Espiritu Santo ay nananahan sa puso ng Kanyang mga anak (2 Corinto 1:22) at nagpapatotoo sa kanila. Aakayin Niya tayo sa buong katotohanan (Juan 16:13).

Ang buhay na walang hanggan ay tungkol sa pagkakilala sa nag-iisang tunay na Diyos at kay Jesu-Cristo na Kanyang isinugo. Juan 17:3

Ang budhi ay tumutugon kapag ang kilos, pag-iisip, at pananalita ng isang tao ay umaayon o sumasalungat sa pamantayan ng tama at mali. Ang malalalim na katotohanan ng pananampalataya ay naglilinis ng ating budhi. 1 Timoteo 3:9

Kaya nga, wala nang hatol ng kapahamakan sa mga na kay Cristo Jesus. [Roma 8:1]

Sa Bagong Tipan, ang Espiritu Santo ay nasa puso ng Kanyang mga anak at nagpapatotoo sa kanila (Juan 16:7-11). Inaakay Niya sila sa buong katotohanan (Juan 16:13).

Tinubos tayo (Efeso 1:7) mula sa poot ng Diyos.

Tinubos ng dugo ni Cristo ang taong tumanggap ng Kaligtasan. Ang mga mananampalataya ay tinatakan ng Espiritu Santo at may tunay na relasyon sa Diyos bilang Kanyang mga anak. Ang ating pag-iisip, pananalita, kilos, at mga gawa ay dapat umayon sa Kanyang mga Salita sa tulong ng Espiritu Santo. Tayo ay mga sisidlan ng Espiritu Santo upang ipagpatuloy ang ministeryo ng Kanyang Anak na si Jesus at ang mensahe ng Kaligtasan. 2 Corinto 5:18-19

Mga Mananampalataya:
Kaaway nila si Satanas — 1 Pedro 5:8
Poot ni Satanas — Juan 10:10, 1 Corinto 5:5, Santiago 5:19-20

Mga Hindi Mananampalataya:
Kaaway ng Diyos — Santiago 4:4
Poot ng Diyos — Mateo 10:28, Roma 1:18

Huwag matakot sa mga pumapatay ng katawan ngunit hindi kayang pumatay ng kaluluwa. Sa halip, matakot sa Kanya na may kapangyarihang hatulan kapwa ang kaluluwa at katawan. — Mateo 10:28

Juan 5:24, Juan 3:36, 1 Juan 5:11-13

Tinubos ng dugo ni Cristo ang taong may Kaligtasan. Siya ay tinatakan ng Espiritu Santo at may tunay na relasyon sa Diyos bilang Kanyang anak. Ang ating mga kaisipan, pananalita, kilos, at gawa ay dapat umayon sa Kanyang Salita sa tulong ng Espiritu Santo. Tayo ay mga sisidlan ng Espiritu Santo upang ipagpatuloy ang ministeryo ni Jesus at ipahayag ang pangako ng Kaligtasan. 2 Corinto 5:18-19

Tungkol sa poot: Habang nabubuhay ka, may espirituwal na tunggalian. Ang tanong ay: Ano ang iyong katayuan—ikaw ba ay mananampalataya o hindi?

Mga Mananampalataya: Nahaharap sa pagsalungat ni Satanas — Apocalipsis 12:12, 1 Pedro 5:8, Juan 15:19.

Ayon sa Juan 10:10, gagawin ni Satanas ang lahat upang ilayo tayo sa Diyos. Maaari niyang gamitin ang galit, agawin ang ating oras upang mabawasan ang panahon natin sa pananalangin, pagmumuni-muni, pagsamba, at paglilingkod sa Diyos, at maglagay ng iba't ibang panggambala upang huminto tayo sa ating layunin at pangitain.

Ang tunay nating kaaway ay hindi ang ating sarili, kapitbahay, biyenan, ama, o ina, kundi si Satanas na naghahanap ng magagamit na sisidlan upang hadlangan tayong maging produktibo, mabunga, at magpatuloy sa pagsamba sa Diyos.

“Pasakop kayo sa Diyos. Labanan ninyo ang diyablo at lalayo siya sa inyo.” — Santiago 4:7

Mga Hindi Mananampalataya: Nasa ilalim ng poot ng Diyos — Roma 1:18, Roma 5:9
Kaaway ng Diyos — Santiago 4:4

Awit 91:1-16, Job 36:15

Ang “maligtas” ay maaari ring mangahulugang iligtas, palayain, o pangalagaan ang isang tao. Ang salitang kaligtasan sa Biblia ay maaari ring tumukoy sa tagumpay, kalusugan, pangangalaga, o pansamantalang pisikal na pagliligtas.

Kung minsan, ginagamit ng Biblia ang mga salitang “naligtas” o “kaligtasan” upang tumukoy sa pansamantala at pisikal na pagliligtas, gaya ng:

• Pagliligtas kay Job mula sa kanyang paghihirap (Job 1:21) 
• Pagliligtas sa alibughang anak mula sa kanyang paghihimagsik (Lucas 15:16-18) 
• Pagliligtas kay Nebucadnezar mula sa kanyang pagmamataas (Daniel 4:30-34) 
• Pagliligtas kay Pablo mula sa bilangguan (Gawa 16:25-26) 
• Pagliligtas sa mga Israelita mula sa pagkaalipin (Exodo 14:13-16) 

Ang kasalukuyang pagdurusa ay may kaluwalhatiang naghihintay sa hinaharap (Roma 8:18). Dumating ang Anak ng Diyos upang wasakin ang mga gawa ng diyablo (1 Juan 3:8). Ang Diyos na tumatawag at kasama natin ay higit na makapangyarihan kaysa sa nasa sanlibutan (1 Juan 4:4).

Hahatulan ng Panginoon ang mga buhay at mga patay (1 Pedro 4:5). Ang Salita ng Diyos ay buhay at makapangyarihan at nakaaabot hanggang sa kaibuturan ng tao (Hebreo 4:12-13). Sinabi rin ni Jesus na ang Salitang Kanyang sinabi ang hahatol sa huling araw (Juan 12:48).

Ang Salita ng Diyos (2 Timoteo 3:16) ang ating gabay upang malaman ang kalooban ng Diyos (1 Timoteo 2:4). Kaya naroon ang Espiritu Santo upang ipaalala sa atin ang Salita ng Diyos at tulungan tayong lumakad sa katuwiran ng Diyos.

Nangungusap Siya sa ating puso (Job 33:14). Kung hindi natin Siya pinakikinggan, maaari Siyang gumamit ng ibang tao upang magsalita sa atin (Hebreo 1:1-2), at maaari ring gamitin ang iglesia (Mateo 18:17). Maaari ring gamitin ng Diyos ang mga sitwasyon upang tayo ay maituwid (1 Corinto 5:5).

Kaya naman, lubos Niyang kayang iligtas ang mga lumalapit sa Diyos sa pamamagitan Niya, sapagkat Siya ay nabubuhay magpakailanman upang mamagitan para sa kanila. Hebreo 7:25

Huwag nating isipin na tuwing dumaraan tayo sa pagsubok ay pinarurusahan tayo ng Diyos. Ibinigay ng Diyos ang Kanyang bugtong na Anak para sa atin. Gayunman, bakit pinahihintulutan ng Diyos na makaranas tayo ng sakit, karamdaman, panghihina ng loob, o iba pang paghihirap?

May mga pagsubok na bunga ng maling desisyon o pagkilos na ginawa natin. Kapag tayo ang may kasalanan, maaaring harapin natin ang bunga o konsekuwensya ng ating ginawa. Ngunit mayroon ding mga hamon na likas na bahagi ng buhay kahit para sa mga mananampalataya.

Kung ikaw ay nagkamali, maaari mong harapin ang mga bunga nito. Ngunit kung nagdurusa ka kahit wala kang ginawang masama, mayroon kang pag-asang ang Diyos ay kumikilos pa rin para sa iyong ikabubuti.

Roma 8:28 — Alam natin na sa lahat ng bagay ay gumagawa ang Diyos para sa ikabubuti ng mga umiibig sa Kanya at tinawag ayon sa Kanyang layunin.

Ang mga tao ay nagdurusa dahil sa dalawang magkasalungat na dahilan:

1. Dahil hindi nila ginagawa ang tama: Genesis 4:7, 1 Corinto 5:5, Santiago 4:7
   Ang resulta ay kaligtasan. 
2. Dahil ginagawa nila ang tama: 1 Pedro 3:13–14
   Tatanggap sila ng korona ng buhay. Santiago 1:12 

Paano mo malalaman na ang Diyos ay puspos ng biyaya kung hindi ka kailanman nagkakamali o nahuhulog sa kasalanan? Hindi ibinigay sa atin ng Diyos ang Kanyang biyaya upang magpatuloy tayo sa pagkakasala, kundi upang makita natin na palaging may pag-asa na tayo ay mabago mula sa kaluwalhatian tungo sa kaluwalhatian sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos.

Roma 5:20: “Dumating ang Kautusan upang lalong mahayag ang pagsuway; ngunit kung saan dumami ang kasalanan, lalong sumagana ang biyaya.”

Naniniwala ako na kung ikaw ay nagkasala at humingi ng kapatawaran, agad kang patatawarin. Ang taong tunay na nagsisi ay hindi na hinahatulan dahil sa kanyang mga kasalanan. Ang nakakaranas ng disiplina o bunga ng kasalanan ay yaong patuloy na nagkakasala at ayaw pa ring sumunod at maglingkod sa Diyos.

Sinabi ni Jesus sa babaeng nahuling nangangalunya: “Hindi rin kita hinahatulan. Humayo ka at huwag ka nang magkasala.” — Juan 8:11

Paano natin lalabanan ang kasalanan? Hindi pa tayo lumalaban sa kasalanan hanggang sa punto ng pagbububo ng ating dugo. Ginawa na iyon ni Jesus para sa atin. Ang bahagi natin ay manalig sa Kanya at sa kapangyarihan ng Kanyang pangalan.

Santiago 4:7: “Kaya nga, pasakop kayo sa Diyos. Labanan ninyo ang diyablo at lalayo siya sa inyo.”

Dahil dito, lubos Niyang maililigtas ang mga lumalapit sa Diyos sa pamamagitan Niya, sapagkat Siya ay laging nabubuhay upang mamagitan para sa kanila. — Hebreo 7:25

“Walang kaligtasan sa kaninuman maliban sa Kanya, sapagkat walang ibang pangalan sa silong ng langit na ibinigay sa mga tao na sa pamamagitan nito tayo ay dapat maligtas.” — Gawa 4:12

Ayon sa Biblia, ang lahat ng tao ay makasalanan at hindi nakaabot sa kaluwalhatian at ganap na pamantayan ng Diyos (Roma 3:23). Gayunman, sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Cristo, sa Kanyang sakripisyong kamatayan at muling pagkabuhay, ang mga sumasampalataya ay maaaring tumanggap ng kapatawaran sa kasalanan, maligtas mula sa kapangyarihan at kaparusahan ng kasalanan, at magkaroon ng buhay na walang hanggan kasama ng Diyos (Tito 3:5–7).

Ang kaligtasan ay hindi nakakamit sa pamamagitan ng sariling pagsisikap o mabubuting gawa. Ito ay kaloob ng biyaya ng Diyos (Efeso 2:8–9) na tinatanggap sa pamamagitan ng pagtitiwala kay Jesus bilang Tagapagligtas. Kabilang dito ang pagsisisi, pananampalataya, at pagbabago ng puso at buhay, upang ang isang tao ay mamuhay ayon sa kalooban ng Diyos.

Nais ng Diyos na maligtas ang mga tao at maibalik ang kanilang pakikisama sa Kanya sa pamamagitan ng Kanyang Anak na si Jesu-Cristo. Ang kaligtasan ay ang pagliligtas mula sa kapangyarihan at bunga ng kasalanan sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesus. Ito ay pagpapakita ng pag-ibig, biyaya, at plano ng Diyos para sa pagtubos, na lubos na nahayag sa sakripisyong kamatayan ni Jesus sa krus.

Sa pamamagitan ng kaligtasan, tumatanggap tayo ng kapatawaran, pakikipagkasundo sa Diyos, at katiyakan ng buhay na walang hanggan. Mahalagang maunawaan na ang kaligtasan ay hindi bunga ng pagsisikap ng tao o ng mga ritwal sa relihiyon, kundi isang kaloob ng biyaya ng Diyos. Wala tayong dahilan upang ipagmalaki ito sapagkat ang ating kaligtasan ay nakasalalay sa awa ng Diyos, hindi sa ating sariling kakayahan, kwalipikasyon, o mga nagawa.

1. Juan 10:28 — Sinabi ni Jesus: “Binibigyan Ko sila ng buhay na walang hanggan, at kailanman ay hindi sila mapapahamak.” Binibigyang-diin nito ang katiyakan ng mga kabilang kay Cristo. 
2. Juan 10:29 — “Walang sinumang makakaagaw sa kanila mula sa kamay ng aking Ama.” Ipinapakita nito na ang kaligtasan ng mananampalataya ay nasa kamay ng Diyos. 
3. Juan 6:37 — Sinabi ni Jesus na ang lumalapit sa Kanya ay hindi Niya itataboy. Ipinapakita nito ang pagtanggap ni Cristo sa mga lumalapit sa Kanya. 
4. Juan 6:39 — Kalooban ng Ama na walang mawala sa mga ibinigay Niya kay Cristo, kundi sila ay muling bubuhayin sa huling araw. 
5. Juan 5:24 — Ang nakikinig sa salita ni Jesus at sumasampalataya ay may buhay na walang hanggan, hindi na hahatulan, at nakatawid na mula sa kamatayan tungo sa buhay. 
6. Roma 8:38–39 — Walang anumang bagay sa buong nilikha ang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ng Diyos na nasa kay Cristo Jesus. 
7. 1 Pedro 1:5 — Ang mga mananampalataya ay iniingatan ng kapangyarihan ng Diyos sa pamamagitan ng pananampalataya hanggang sa ganap na paghahayag ng kaligtasan. 
8. Judas 24 — Kayang ingatan ng Diyos ang Kanyang mga anak upang hindi tuluyang mahulog at maiharap sila sa Kanyang presensya nang may kagalakan. 
9. Filipos 1:6 — Ang Diyos na nagsimula ng mabuting gawa sa isang mananampalataya ay magpapatuloy nito hanggang sa araw ni Cristo Jesus. 
10. Efeso 1:13–14 — Nang sumampalataya tayo, tinatakan tayo ng ipinangakong Espiritu Santo, na siyang katiyakan ng ating mana hanggang sa ganap na pagtubos. 
11. Efeso 2:8 — Sa biyaya tayo naligtas sa pamamagitan ng pananampalataya. Hindi ito nagmula sa ating sarili; ito ay kaloob ng Diyos. 
12. Efeso 2:9 — Ang kaligtasan ay hindi dahil sa mga gawa upang walang sinumang makapagmalaki. Dahil ito ay nakabatay sa biyaya ng Diyos at hindi sa pagsisikap ng tao, hindi ito maaaring kitain sa pamamagitan ng sariling gawa. 
13. Efeso 2:2–3; 1 Juan 3:10; Roma 8:15; 1 Juan 3:1 — Bago ang kaligtasan, ang tao ay namumuhay ayon sa makasalanang kalikasan. Ngunit sa kaligtasan, tumatanggap tayo ng bagong relasyon sa Diyos at ng Espiritu ng pagkukupkop, kaya tayo ay tinatawag na mga anak ng Diyos. 
14. Awit 121:5–8 — Bago pa man mamatay si Cristo at ibuhos ang Kanyang dugo para sa kapatawaran ng mga kasalanan, mayroon nang pangako ang Diyos na Siya ang mag-iingat sa Kanyang bayan. Lalo pa ngayon na tayo ay naging Kanyang mga anak sa pamamagitan ni Cristo. 
15. Hebreo 12:6 — “Dinidisiplina ng Panginoon ang Kanyang minamahal.” Tulad ng mga magulang na nagtutuwid sa kanilang mga anak, dinidisiplina rin ng Diyos ang mga mananampalataya kapag sila ay nagkakasala. Ang disiplinang ito ay bunga ng Kanyang pag-ibig at hindi nangangahulugang hindi na sila Kanyang mga anak. 

1. Hebreo 7:25 — Lubos na kayang iligtas ni Jesus ang mga lumalapit sa Diyos sa pamamagitan Niya sapagkat patuloy Siyang namamagitan para sa kanila. Ipinapakita nito ang pagiging ganap at katiyakan ng kaligtasan sa pamamagitan ni Cristo.

2. Juan 6:37–40 — Sinabi ni Jesus na ang lahat ng ibinibigay sa Kanya ng Ama ay lalapit sa Kanya, at ang lumalapit sa Kanya ay hindi Niya itataboy. Kalooban ng Ama na walang mawala sa mga sumasampalataya kay Cristo at sila ay muling bubuhayin sa huling araw. Nagbibigay ito ng katiyakan ng buhay na walang hanggan sa mga nagtitiwala kay Jesus.

3. Juan 10:28–29 — Nagbibigay si Jesus ng buhay na walang hanggan sa Kanyang mga tupa at sinasabing hindi sila mapapahamak. Walang sinumang makakaagaw sa kanila mula sa Kanyang kamay o mula sa kamay ng Ama. Ipinapakita nito ang matibay na pag-iingat ng Diyos sa mga kabilang sa Kanya.

4. Roma 8:34 — Walang makapaghahatol sa mga kay Cristo sapagkat si Jesus, na namatay at muling nabuhay, ay nasa kanan ng Diyos at namamagitan para sa atin. Ang Kanyang kamatayan, muling pagkabuhay, at patuloy na pamamagitan ay nagbibigay ng katiyakan laban sa hatol.

5. Efeso 2:6–10 — Ang kaligtasan ay sa pamamagitan ng biyaya at pananampalataya, hindi sa ating sariling gawa. Ang mga mananampalataya ay nilikha kay Cristo Jesus upang gumawa ng mabuti, na inihanda na ng Diyos upang ating gawin. Kaya ang mabubuting gawa ay bunga ng kaligtasan at hindi ang pinagmumulan nito.

Sa kabuuan, binibigyang-diin ng mga talatang ito ang katiyakan, pag-iingat, pamamagitan ni Cristo, at biyaya ng Diyos sa buhay ng mga mananampalataya. Ang kaligtasan ay kaloob ng Diyos at ang katiyakan nito ay nakasalalay sa Kanyang mga pangako.

Ang tunay na kaligtasan ay nagbubunga ng pagtitiyaga sa pananampalataya. Sa isang pananaw ng mga Kristiyano, kapag ang isang tao ay tuluyang tumalikod sa pananampalataya, maaaring ipahiwatig nito na hindi siya tunay na naligtas mula pa noong una.

Gayunman, may ibang mga Kristiyano na naniniwalang maaaring mawala ang kaligtasan kapag ang isang tao ay sadyang at patuloy na namumuhay sa kasalanan at tuluyang tumalikod sa pananampalataya.

Hebreo 6:4–6 — Nagbibigay ito ng matinding babala tungkol sa mga nakaranas ng mga pagpapala ng Diyos ngunit pagkatapos ay tumalikod. Kaugnay nito, mahalagang isaalang-alang din ang Roma 5:20, na nagsasabing kung saan dumami ang kasalanan ay lalong sumagana ang biyaya.

2 Pedro 2:20–21 — Sinasabi nitong ang mga tumalikod matapos makilala ang daan ng katuwiran ay nasa mas masamang kalagayan kaysa noong hindi pa nila ito nakikilala. Maaari ring ihambing dito ang 1 Corinto 5:5, kung saan makikita ang matinding disiplina na may layuning ang espiritu ay maligtas.

Sa huli, ang kaligtasan ay sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos. Ang katiyakan ng kaligtasan ay nakaugat sa mga pangako at katangian ng Diyos. Maging ang mga Kristiyanong naniniwalang maaaring mawala ang kaligtasan ay naninindigan pa rin na ang kaligtasan ay nagsisimula sa biyaya ng Diyos at nangangailangan ng tunay na pananampalataya at pagsunod bilang tugon.

Kung may pag-aalala ang isang tao tungkol sa kanyang kaligtasan, mahalagang suriin niya ang kanyang pananampalataya at relasyon kay Cristo (2 Corinto 13:5). Itinuturo rin ng Biblia na makikilala ang tunay at huwad na pananampalataya sa pamamagitan ng bunga ng buhay (Mateo 7:16–20; 2 Corinto 11:14–15; 2 Timoteo 3:5; Galacia 5:22–23).

I. Ano ang ibig sabihin ng “Born Again” o Muling Kapanganakan?

II. Bakit kailangan kong ipanganak na muli?

III. Ano ang propesiya sa Lumang Tipan tungkol sa muling kapanganakan sa Espiritu?

IV. Paano maipapanganak na muli ang isang tao?

V. Ano ang mga katangian ng isang taong Born Again?

Ang pagiging BORN AGAIN o IPINANGANAK NA MULI ay inilalarawan na noon pa man sa panalangin ni David para sa isang malinis na puso at panibagong espiritu (Awit 51:10–12). Ipinahayag din ito sa propesiya ni Ezekiel tungkol sa pagbibigay ng Diyos ng bagong puso at bagong espiritu (Ezekiel 11:19). Ganap naman itong ipinahayag sa turo ni Jesu-Cristo:

“Malibang ipanganak na muli ang isang tao, hindi niya makikita ang kaharian ng Diyos.”
— Juan 3:3–5
 

Bago pa itatag ang sanlibutan, pinili na tayo ng Diyos dahil sa Kanyang pag-ibig (Efeso 1:4), at niloob Niya na tayo ay maging banal at walang kapintasan (Colosas 1:22), ayon sa layunin Niya sa paglikha sa tao (Genesis 1:27).

Kapag narinig ng isang tao ang Mabuting Balita o Ebanghelyo (Roma 1:16) at sumampalataya, tumatanggap siya ng pananampalataya na kaloob ng Diyos (Roma 10:17; Galacia 3:2). Sa pamamagitan nito, siya ay inaaring-ganap (Roma 3:28) at nililinis sa paningin ng Diyos (Juan 15:3).

Tinatanggap din niya ang Banal na Espiritu sa kanyang buhay (Juan 20:22; 6:63), na umaakay sa kanya tungo sa pagsisisi (1 Juan 1:9), pagtanggap kay Cristo (Juan 1:12), at pagpapahayag ng pananampalataya (Roma 10:9).

Ang pagkilos ng Banal na Espiritu ay nagdudulot ng pagbabago (Awit 104:30) sa puso, isip, at espiritu ng tao, na nagbubunga ng isang bagong buhay (2 Corinto 5:17). Siya ay ipinanganganak na muli (Juan 3:3–5; 1:13), inililipat sa Kaharian ng Diyos (Colosas 1:13), at tinatanggap bilang anak ng Diyos (Roma 8:15).

Sa pamamagitan ng pananampalataya at biyaya ng Diyos, ang isang tao ay naliligtas (Efeso 2:8–9), inaaring-ganap (Roma 5:9), pinababanal (Juan 17:17), at nagiging bahagi ng sambahayan o pamilya ng Diyos (Efeso 2:19) bilang Kanyang anak.

Ang isang bagong ipinanganak sa espiritu ay maihahalintulad sa isang sanggol (1 Pedro 2:2) na nasa pangangalaga ng Ama. Patuloy siyang namumuhay kay Cristo at nananatiling matatag sa Kanya. Nag-uugat siya sa pananampalataya at lumalago tungo sa espirituwal na kapanahunan.

Ang mga mananampalataya ay maihahalintulad din sa mga binhi ng Diyos (Roma 9:8) na itinanim kay Jesu-Cristo. Ang “binhing” ito ay nananatili sa Kanya hanggang sa ito ay mag-ugat at lumago (Colosas 2:6–7).

Isa pang halimbawa ay ang mga mananampalataya bilang mga sanga na nakakabit sa puno ng ubas, na nabubuhay at namumunga (Juan 15:1–7).

Ang Espiritu ng Diyos, na tinatanggap ng mga mananampalataya sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesus, ang nagbibigay at nagpapanatili ng kanilang buhay (Juan 6:63). Sila ay pinababanal sa pamamagitan ng Salita (Efeso 5:26), at nananahan sa kanila ang Banal na Espiritu (Roma 8:9–11).

Ang bunga ng pagiging matatag at paglago sa espirituwal na buhay ay isang pusong puspos ng pasasalamat.

Ang Espiritu ng Diyos na tinatanggap ng mga mananampalataya sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesus—ang Salita ng Diyos—ang nagbibigay-buhay at nagpapatatag sa kanila (Juan 6:63). Ang Espiritung ito rin ang nagpapabanal sa kanila sa pamamagitan ng Salita (Efeso 5:26), nananahan sa kanila (Roma 8:9–11), at nagbibigay sa kanila ng kapangyarihang lumago.

Ang bunga ng matibay na pagkakaugat at espirituwal na paglago ay isang buhay na puno ng pasasalamat at mabubuting bunga para sa kaluwalhatian ng Diyos.

Ang “Born Again” o “Ipinanganak na Muli” ay tumutukoy sa espirituwal na kapanganakan na nagaganap sa buhay ng isang tao kapag tunay siyang sumampalataya kay Jesu-Cristo.

Ang konsepto ng pagiging Born Again ay malinaw na makikita sa mga turo ni Jesus, lalo na sa Kanyang pakikipag-usap kay Nicodemo, isang Pariseo, na nakatala sa Juan kabanata 3.

Sa Juan 3:3, sinabi ni Jesus kay Nicodemo:

“Katotohanang sinasabi ko sa iyo, malibang ipanganak na muli ang isang tao, hindi niya makikita ang kaharian ng Diyos.”

Binibigyang-diin ni Jesus ang pangangailangan ng isang espirituwal na kapanganakan, na nagaganap sa pamamagitan ng pagkilos ng Banal na Espiritu.

Kabilang dito ang pagtalikod sa kasalanan, pagsuko ng buhay sa Diyos, at pananampalataya kay Jesus bilang Panginoon at Tagapagligtas.

Ang pagiging Born Again ay nangangahulugan ng isang malaking pagbabago sa puso, isip, at espiritu ng isang tao. Ito ay isang espirituwal na paggising at pagsisimula ng bagong relasyon sa Diyos—isang relasyong may kapatawaran, pakikipagkasundo sa Diyos, at pagnanais na mamuhay nang nagbibigay-lugod at karangalan sa Kanya.

Sa pamamagitan ng bagong kapanganakan, ang mga mananampalataya ay itinuturing na mga bagong nilalang kay Cristo:

“Kaya't kung ang sinuman ay na kay Cristo, siya ay bagong nilalang; ang mga dating bagay ay lumipas na; narito, ang lahat ay naging bago.”
— 2 Corinto 5:17
 

Ang pagiging Born Again ay isang mahalagang pundasyon ng pananampalatayang Kristiyano. Binibigyang-diin nito ang pangangailangan ng personal na pananampalataya kay Jesu-Cristo at ng pagbabagong nagaganap sa buhay sa pamamagitan ng pananampalataya sa Kanya.

Ang muling kapanganakan ay gawa ng Diyos, kung saan ang buhay na walang hanggan ay ipinagkakaloob sa isang tao.

Kailangang ipanganak na muli ang tao sapagkat ang sangkatauhan ay nasa kalagayan ng espirituwal na kamatayan dahil sa kasalanan (1 Corinto 15:22; tingnan din ang Mateo 22:32).

Ang Born Again ay hindi lamang simpleng pagbabago o pagsasaayos ng dating espirituwal na buhay. Ang pagiging “born again” (1 Pedro 1:23) ay maaari ring maunawaan bilang “ipinanganak mula sa itaas” (Juan 1:13)—isang bagong kapanganakan (1 Pedro 1:3) o espirituwal na kapanganakan kay Cristo (Efeso 4:24).

Ito ay isang gawa ng Diyos (Juan 3:8), kung saan ang buhay na walang hanggan ay ipinagkakaloob sa tao.

Sinabi ni Jesus:

“Kailangang kayo'y ipanganak na muli.”
— Juan 3:3
 

Ang tao ay kailangang ipanganak na muli upang makita at makapasok sa Kaharian ng Diyos.

Binigyang-diin pa ni Jesus:

“Malibang ang isang tao'y ipanganak ng tubig at ng Espiritu, hindi siya makapapasok sa kaharian ng Diyos.”
— Juan 3:5
 

Samakatuwid, ang pagiging Born Again ay itinuturing na mahalaga sa kaligtasan at sa pagpasok sa Kaharian ng Diyos.

Makikita ang larawan ng bagong kapanganakan sa Lumang Tipan.

Sa Awit 51:10–12, nanalangin si David na likhain ng Diyos sa kanya ang isang malinis na puso at baguhin ang kanyang espiritu.

Sa Ezekiel 11:19, ipinangako ng Diyos na bibigyan Niya ang Kanyang bayan ng isang bagong puso at bagong espiritu.

Ang mga talatang ito ay nagpapakita ng pangangailangan ng panloob na pagbabago na nagmumula sa Diyos—isang katotohanang mas ganap na ipinahayag ni Jesus nang ituro Niya ang tungkol sa pagiging ipinanganak na muli sa pamamagitan ng Espiritu sa Juan 3.

Ang isang tao ay nakakarinig ng Ebanghelyo, sapagkat ito ang kapangyarihan ng Diyos tungo sa kaligtasan (Roma 1:16).

Sa pakikinig sa Salita ng Diyos ay dumarating ang pananampalataya (Roma 10:17). Sa pamamagitan ng pananampalataya at biyaya ng Diyos, ang tao ay naliligtas—hindi dahil sa sarili niyang mabubuting gawa (Efeso 2:8–9).

Tinatanggap niya si Jesu-Cristo bilang Panginoon at Tagapagligtas (Juan 1:12–13), nagsisisi at ipinahahayag ang kanyang kasalanan (1 Juan 1:9), at ipinahahayag ang kanyang pananampalataya kay Cristo (Roma 10:9).

Sa pamamagitan ng pagkilos ng Banal na Espiritu, ang tao ay binibigyan ng bagong buhay. Nagkakaroon siya ng bagong puso, bagong espiritu, at bagong pagkakakilanlan kay Cristo.

Kaya't ang Born Again ay hindi lamang panlabas na pagbabago. Ito ay bagong kapanganakang nagmumula sa Diyos at gawa ng Banal na Espiritu.

1. Tinatanggap si Jesus bilang Panginoon at Tagapagligtas.
Ang mga tunay na tumatanggap kay Jesu-Cristo sa pamamagitan ng pananampalataya ay binibigyan ng karapatang maging mga anak ng Diyos (Juan 1:12–13).

2. Tinatanggap at pinananahanan ng Banal na Espiritu.
Tinatanggap ng mananampalataya ang Espiritu ng Diyos, hindi ang espiritu ng sanlibutan (1 Corinto 2:12). Ang Banal na Espiritu ay nananahan sa kanya, gumagabay, at nagbibigay ng kapangyarihang mamuhay ayon sa kalooban ng Diyos (Roma 8:9–11; Galacia 5:16–18).

3. Namumuhay bilang anak ng Diyos.
Ang mga ipinanganak na muli ay pinangungunahan ng Espiritu at nagkakaroon ng personal na relasyon sa Diyos bilang kanilang Ama (Roma 8:14–16).

4. Makikita ang pagbabago sa kanilang buhay.
Ang Banal na Espiritu ay gumagawa ng pagbabago sa buhay ng isang mananampalataya (Efeso 4:24). Ang taong ipinanganak ng Diyos ay hindi dapat magpatuloy at mamuhay sa kasalanan bilang kanyang nakagawiang paraan ng pamumuhay (1 Juan 3:9).

5. Hinahangad ang mga bagay ng Espiritu.
Ang isip at puso ng taong pinangungunahan ng Espiritu ay nakatuon sa mga bagay na ayon sa Espiritu ng Diyos (Roma 8:5).

6. May katiyakan ng buhay na walang hanggan.
Ang mga ipinanganak ng Diyos (1 Juan 5:4) ay may katiyakan at tatak ng Diyos sa pamamagitan ng Banal na Espiritu (2 Corinto 1:22). Inilalarawan din sa Kasulatan ang mga pangalan ng mga naligtas na nakasulat sa Aklat ng Buhay (Filipos 4:3; Pahayag 3:5; 20:15).

Sa kabuuan, ang pagiging Born Again ay hindi lamang pagbabago ng ugali o relihiyosong pagkakakilanlan. Ito ay bagong espirituwal na kapanganakan at bagong buhay kay Cristo, na nagmumula sa Diyos at isinasagawa ng Banal na Espiritu.

Ang taong ipinanganak na muli ay tumatanggap kay Cristo sa pananampalataya, nagiging anak ng Diyos, pinananahanan at pinangungunahan ng Banal na Espiritu, at unti-unting lumalago upang mamunga ng buhay na nagbibigay ng karangalan at kaluwalhatian sa Diyos.

Nang likhain ng Diyos ang tao, hiningahan Niya ang mga butas ng ilong nito ng “hininga ng buhay,” kaya ang tao ay nagkaroon ng espiritu at buhay (Genesis 2:7).

Dahil sa pagsuway ni Adan nang kainin niya ang bunga ng puno ng pagkakilala ng mabuti at masama, nagkaroon ng espirituwal na kamatayan ang tao (Genesis 2:17; 1 Corinto 15:22).

Ang tao ay nilikha ayon sa larawan at wangis ng Diyos (Genesis 1:26). Kabilang dito ang espirituwal na kalikasan ng tao—ang kakayahang mag-isip, magpasya, kumilala ng tama at mali, lumikha, at magkaroon ng ugnayan.

Sinasabi ng Biblia na ang Diyos ay Espiritu (Juan 4:24). Nang likhain Niya si Adan, ginawa Niya itong ayon sa Kanyang larawan at wangis.

Kahit pumasok na ang kasalanan sa mundo (Genesis 3), taglay pa rin ng tao, sa pangkalahatang kahulugan, ang larawan ng Diyos:

• Ang larawan at wangis ng Diyos (Imago Dei) sa tao ay nasira o nabaluktot dahil sa kasalanan, lalo na pagkatapos ng pagkahulog sa Genesis 3, ngunit hindi ito lubusang nawala. 
• Taglay pa rin ng tao ang larawan ng Diyos, bagaman hindi na ito perpekto. Dahil dito, nananatiling mahalaga ang bawat tao at maaari pa ring tubusin. 
• Maging ang mga talatang isinulat pagkatapos ng pagkahulog, gaya ng Genesis 9:6 at Santiago 3:9, ay nagpapatunay na ang tao ay nilikha ayon sa larawan ng Diyos. 

Genesis 9:6 — Ipinapakita ng Diyos na mali ang pagpatay sa tao sapagkat ang tao ay nilikha ayon sa Kanyang larawan.

Santiago 3:9 — Nagbabala laban sa pagsumpa sa mga taong nilikha ayon sa wangis ng Diyos.

Ang nasira ay ang espirituwal na pagkakatulad sa Diyos, lalo na sa mga sumusunod:

• Kabanalan — naging makasalanan ang kalikasan ng tao (Roma 5:12). 
• Moral na kaliwanagan — nagdilim ang ating pang-unawa (Efeso 4:18). 
• Perpektong relasyon sa Diyos — nahiwalay tayo sa Kanya dahil sa kasalanan (Isaias 59:2). 
• Tamang pamamahala at pangangalaga — ang kapangyarihan at awtoridad ay nagagamit na ng tao para sa makasariling layunin (Genesis 3:17–19). 

Ang mga katangiang dapat sana'y sumasalamin sa kabanalan, katotohanan, pag-ibig, at awtoridad ng Diyos ay binaluktot tungo sa pagmamataas, pandaraya, pagkamakasarili, at paghihimagsik, na sumasalamin sa kalikasan ni Satanas sa halip na sa Diyos.

Karakter ng DiyosHuwad o baluktot na anyo mula kay SatanasKabanalanMoral na kompromiso / kahalayanKatotohananKasinungalingan at pandarayaPag-ibigPagnanasa at pagkamakasariliKababaang-loobPagmamataas at kayabanganAwtoridadPagkontrol at paniniilPaglilingkodManipulasyonPagsambaIdolatriya at pagtataas sa sarili 

Nang likhain ng Diyos ang tao, hinubog at ginawa Niya ito ayon sa Kanyang disenyo at layunin. Ang katawan ng tao ay binubuo ng pisikal na materyal na nakikita at nahahawakan.

Dahil sa kasalanan, maaaring buhay ang tao sa pisikal ngunit patay sa espirituwal (1 Timoteo 5:6; Lucas 9:60).

Dahil sa pagsuway ni Adan, pumasok ang kasalanan sa sangkatauhan (Roma 5:19). At sa pamamagitan ng kasalanan ay pumasok ang kamatayan (Roma 5:12).

Pinaalis sina Adan at Eva sa Paraiso, at naapektuhan ng kasalanan ang kalagayan ng tao.

Maging ang mga demonyo ay naniniwalang may Diyos (Santiago 2:19) at maaaring marami silang nalalaman tungkol sa Diyos, ngunit hindi iyon katumbas ng pananampalataya at tunay na relasyon sa Kanya.

1 Tesalonica 5:23

Ito ang pisikal na bahagi ng tao. Ito ang tahanan ng kaluluwa at espiritu. Kapag namatay ang tao, ang katawan ay bumabalik sa lupa (Genesis 3:19), sapagkat ito ay mortal pagkatapos ng pagkahulog ng tao.

• Sa pamamagitan ng ating katawan, nakikipag-ugnayan tayo sa mundo. Nakikita ng ibang tao ang pagpapahayag ng ating kalooban—ang ating kaluluwa at espiritu—sa pamamagitan ng ating katawan at kilos. 
• Ang katawan ay mortal at nasisira (Mateo 10:28; 2 Corinto 5:1). 
• Sa pagbabalik ni Cristo, bubuhaying muli at babaguhin ang ating mga katawan upang maging maluwalhating katawan, malaya sa kasalanan, paghihirap, at kamatayan (1 Tesalonica 4:16; 1 Corinto 15:42–44, 52–53; Filipos 3:20–21). 

Ang kaluluwa ay itinuturing na kinaroroonan ng damdamin, isip, pang-unawa, at kalooban. Maaari itong maimpluwensiyahan ng mundo. Madalas din itong tumukoy sa walang-hanggang bahagi ng tao na haharap sa paghatol at maaaring tumanggap ng buhay na walang hanggan o kaparusahan (Mateo 10:28).

• Ang kaluluwa ay maaaring mabagabag, magalak, o malungkot, na nagpapakita ng kaugnayan nito sa ating pisikal at emosyonal na mga karanasan. 
• Ang kaluluwa ay tumutugon sa kalagayan ng katawan, at ang katawan naman ay nagpapahayag ng kalagayan ng kaluluwa. Magkasama itong nakaaapekto sa ating pamumuhay kasama ang Diyos. Kapag ang kaluluwa ay puspos ng Salita at presensya ng Diyos, makikita ito sa paraan ng pamumuhay ng isang tao (Kawikaan 4:23; Mateo 12:34; Galacia 5:22–23; 3 Juan 1:2). 

Ang espiritu ay madalas na inilalarawan bilang hininga ng buhay o puwersang nagbibigay-buhay na nagmumula sa Diyos. Ito ang bahagi ng tao na may kakayahang magkaroon ng espirituwal na pakikipag-ugnayan sa Diyos. Ang espiritu ay bumabalik sa Diyos na nagbigay nito (Eclesiastes 12:7).

• Ito ang bahagi natin na tuwirang nakikipag-ugnayan sa Diyos (1 Corinto 6:17). 
• Bagaman ang ating katawan at kaluluwa ay naaapektuhan ng kasalanan at paghihirap, ang espiritu—kapag nakipag-isa kay Cristo—ay tinatakan at iniingatan ng Diyos (Efeso 1:13–14). 

Ang pagkaunawang ito ay karaniwang ibinabatay sa 1 Tesalonica 5:23:

“Nawa'y ang inyong buong espiritu, kaluluwa, at katawan ay maingatang walang kapintasan hanggang sa pagdating ng ating Panginoong Jesu-Cristo.”
 

Sa pananaw na ito, ang espiritu ng tao, bilang hininga ng buhay na nagmula sa Diyos, ay bumabalik sa Diyos sa kamatayan, samantalang ang kaluluwa ay haharap sa paghatol batay sa buhay at relasyon ng tao sa Diyos. Ang katawan naman ay bubuhaying muli.

Ang mga ipinanganak na muli ay nakikipag-isa kay Jesus sa espiritu (1 Corinto 6:17) at namumuhay na may kaugnayan sa Diyos. Ang Espiritu Santo ay nananahan sa kanila, binabago sila at ginagabayan ang kanilang espiritu.

Sa Juan 3:6–7, itinuturo na ang espiritu ng tao ay nagkakaroon ng bagong buhay sa pamamagitan ng Espiritu Santo at nagiging buhay sa Diyos.

Pinatutunayan din ito ng Roma 8:9:

“Kayo naman ay wala sa laman kundi nasa Espiritu, kung tunay ngang nananahan sa inyo ang Espiritu ng Diyos.”
 

Ibig sabihin, ang mga mananampalataya ay muling nakakaugnay sa kanilang Manlilikha sa pamamagitan ng Espiritu Santo na nananahan sa kanila.

Sa kabaligtaran, ang mga taong walang relasyon sa Diyos sa pamamagitan ni Cristo ay itinuturing na nasa ilalim ng impluwensiya ng “diyos ng kapanahunang ito” o ng “espiritu ng sanlibutan.” Tumutukoy ito sa makasanlibutan at makasalanang kalikasang umiiral nang hiwalay sa Diyos.

Sinasabi sa 2 Corinto 4:4 na binulag ng “diyos ng kapanahunang ito” ang pag-iisip ng mga hindi sumasampalataya upang hindi nila makita ang liwanag ng Mabuting Balita tungkol sa kaluwalhatian ni Cristo, na siyang larawan ng Diyos.

Sa 1 Corinto 2:12, ipinakita ni Pablo ang pagkakaiba ng dalawang impluwensiyang ito: hindi tinanggap ng mga mananampalataya ang espiritu ng sanlibutan kundi ang Espiritung nagmula sa Diyos upang maunawaan nila ang mga bagay na malayang ipinagkaloob sa kanila ng Diyos.

Ang “espiritu ng sanlibutan” ay tumutukoy sa mga pagpapahalaga, pilosopiya, at paraan ng pamumuhay na salungat sa kalooban ng Diyos.

Samakatuwid, kapag ang espiritu ng isang tao ay hindi nakakaugnay sa Manlilikha sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo, ang kanyang espirituwal na kalagayan ay naaayon sa mga impluwensiya at pagpapahalagang salungat sa kaharian ng Diyos. Sa kabilang banda, kapag ang tao ay nakakaugnay sa Diyos, pinangungunahan siya ng Espiritu Santo at nagiging buhay at sensitibo ang kanyang espiritu sa kalooban ng Diyos.

Paano natin malalaman na ang Diyos ay may kaluluwa? Ang tao ay nilikha ayon sa Kanyang larawan at wangis (Genesis 2:7; Awit 11:5; Levitico 26:11; Jeremias 32:41).

Ang Diyos ay personal na Diyos; mayroon Siyang personalidad. Mayroon Siyang isip, karunungan, kalooban, at damdamin.

• Ang Diyos Ama ay isang Persona na may isip (Isaias 55:8–9; Awit 139:17), damdamin (Awit 78:40; Genesis 6:6), at kalooban (1 Pedro 2:15). 
• Ang Diyos Anak ay isang Persona na may isip (Lucas 2:52), damdamin (Juan 11:35), at kalooban (Lucas 22:15). 
• Ang Diyos Espiritu Santo ay isang Persona na may isip (Roma 8:27), damdamin (Efeso 4:30), at kalooban (Galacia 5:17). 

Juan 3:1–2

1. Sino si Nicodemo?
Si Nicodemo ay isang guro ng Kautusan. — Juan 3:1, 10

2. Anong oras pumunta si Nicodemo kay Jesus at bakit?
Pumunta siya kay Jesus nang gabi. — Juan 3:2

3. Ano ang sinabi ni Jesus kay Nicodemo?
Sinabi ni Jesus na malibang ang isang tao ay ipanganak na muli, hindi niya makikita ang kaharian ng Diyos. — Juan 3:3

4. Ano ang unang tanong ni Nicodemo kay Jesus?
Tinanong niya kung paano maipapanganak muli ang isang taong matanda na. Maaari ba siyang pumasok muli sa sinapupunan ng kanyang ina at ipanganak? — Juan 3:4

5. Ano ang sagot ng Diyos?
Ipinaliwanag ni Jesus na ang isang tao ay kailangang ipanganak sa tubig at sa Espiritu upang makapasok sa kaharian ng Diyos. Ang ipinanganak sa laman ay laman, at ang ipinanganak sa Espiritu ay espiritu. — Juan 3:5–8

6. Bakit sa palagay mo ay hindi maunawaan ni Nicodemo ang sinasabi ni Jesus?
Hindi niya lubos na maunawaan ang mga espirituwal na bagay na itinuturo ni Jesus. Sinabi ni Jesus na kung hindi niya mapaniwalaan ang mga bagay na panlupa, paano niya mapaniniwalaan ang mga bagay na makalangit? — Juan 3:12

7. Sinabi ni Jesus kay Nicodemo:
Sa talata 5, sinabi ni Jesus na malibang ang isang tao ay ipanganak sa tubig at sa Espiritu, hindi siya makapapasok sa kaharian ng Diyos.

b. Paano ipanganak sa tubig? — 1 Pedro 1:23; Santiago 1:18

c. Ano ang ibig sabihin ng ipanganak sa Espiritu? — Juan 20:22

Kailangang ipanganak na muli ang tao upang maging anak ng Diyos at tumanggap ng kaligtasan.

Relihiyon — Paraan ng tao upang maabot ang Diyos.

Relasyon — Paraan ng Diyos upang abutin ang tao.

1. Relasyon sa inyong amang diyablo — Juan 8:44 
2. Relasyon sa Diyos bilang inyong Ama — Juan 1:12 

Hinubog ng Panginoong Diyos ang tao mula sa alabok ng lupa at hiningahan ang kanyang mga butas ng ilong ng hininga ng buhay, at ang tao ay naging isang buhay na nilalang. — Genesis 2:7

Huwag kainin ang bunga ng punong nagbibigay ng kaalaman tungkol sa mabuti at masama, sapagkat kapag kinain ito ng tao, siya ay tiyak na mamamatay. — Genesis 2:15–17

a. Kamatayan sa lahat ng tao — Roma 5:12; Roma 6:23; Roma 3:23; 1 Corinto 15:22

Ang kamatayan ay nangangahulugan ng pagkakahiwalay:

1. Pagkakahiwalay ng tao sa Diyos. 
2. Naputol ang espirituwal na relasyon ng tao sa Diyos. 

Sinasabi sa Daniel 12:2 na maraming natutulog sa alabok ng lupa ang gigising: ang ilan ay tungo sa buhay na walang hanggan, at ang iba naman ay tungo sa kahihiyan at walang hanggang kapahamakan.

Ang talatang ito ay isang propesiya tungkol sa muling pagkabuhay sa katapusan ng panahon, kung kailan kapwa bubuhaying muli ang mga matuwid at masasama. Ang mga bubuhayin tungo sa buhay na walang hanggan ay ang mga matuwid, samantalang ang iba ay bubuhayin tungo sa kahihiyan at walang hanggang kapahamakan.

Sa konteksto ng Lumang Tipan, ang “pagtulog sa alabok” ay tumutukoy sa pisikal na kamatayan. Ang muling pagkabuhay na binabanggit dito ay mangyayari sa katapusan ng panahon. Kabilang dito ang mga taong nabuhay at namatay bago dumating si Cristo, sapagkat isinulat ang Daniel bago pa ang ministeryo ni Jesus sa lupa.

Sa Bagong Tipan, ang muling pagkabuhay na ito ay iniuugnay sa Ikalawang Pagparito ni Cristo. Sa Juan 5:28–29, sinabi ni Jesus na darating ang panahon na maririnig ng lahat ng nasa libingan ang Kanyang tinig at lalabas sila. Ang mga gumawa ng mabuti ay babangon tungo sa buhay, at ang mga gumawa ng masama ay babangon tungo sa paghatol.

Ito ang kaparehong pangyayari sa hinaharap na ipinahayag sa propesiya ni Daniel—ang muling pagkabuhay ng mga tao para sa huling paghatol.

Para sa mga mananampalatayang born again, nagbibigay ang Bagong Tipan ng katiyakan na sila ay espirituwal na buhay na kasama ni Cristo. Ayon sa 2 Corinto 5:8, ang pagiging wala sa katawan ay pagiging kasama ng Panginoon. Ibig sabihin, kapag namatay ang mga mananampalatayang born again, ang kanilang espiritu ay kasama ni Cristo.

Sa pagbabalik ni Cristo at sa muling pagkabuhay, ang kanilang mga katawan ay bubuhayin at luluwalhatiin, gaya ng inilalarawan sa 1 Tesalonica 4:16–17 at 1 Corinto 15:51–52. Ang kanilang pagkabuhay na muli ay hindi tungo sa kaparusahan kundi sa buhay na walang hanggan kasama ni Cristo.

Samakatuwid, ang Daniel 12:2 ay tumutukoy sa muling pagkabuhay ng mga matuwid at masasama, kabilang ang mga nabuhay at namatay bago dumating si Cristo. Itinuturo nito ang panghuling muling pagkabuhay at paghatol sa katapusan ng panahon, na kaugnay ng Ikalawang Pagparito ni Cristo. Para sa mga mananampalatayang born again, ang kanilang espiritu ay kasama na ni Cristo pagkatapos ng kamatayan, at mararanasan nila ang muling pagkabuhay tungo sa buhay na walang hanggan sa pagbabalik ni Cristo.

“Bibigyan ko kayo ng bagong puso at lalagyan ko kayo ng bagong espiritu.”
 

— Ezekiel 36:25–27

a. Tinupad ni Jesus ang propesiya sa Lumang Tipan. — 1 Corinto 15:54; Juan 3:3–5

b. Katuparan ng propesiya:
Hiningahan sila ni Jesus at sinabi sa kanila na tanggapin ang Espiritu Santo. — Juan 20:21–22

c. Ihambing ang Genesis 2:7 sa Juan 20:21–22.

— Juan 20:21–22

Ang mga apostol ang unang naging Born Again.

Nilikha ng Diyos ang mundo upang tirahan ng tao, upang siya ay mamahala, maghari, at magkaroon ng kapamahalaan dito. Ngunit dahil sa pagkahulog ng tao sa kasalanan, pumasok ang kasamaan at katiwalian sa tao at sa mundo. Dinaya ni Satanas sina Adan at Eva at nagkaroon siya ng kapangyarihan at awtoridad.

Ngunit hindi na ito ang kalagayan ng mga tumanggap kay Jesu-Cristo, ng mga ipinanganak ng Diyos, at ng mga naging anak ng Diyos. Bagama’t narito pa sila sa mundong ito, nawalan na si Satanas ng awtoridad sa kanila.

Inilagay ng Diyos si Satanas sa ilalim ng mga paa ng tao, na nangangahulugang may awtoridad ang tao laban kay Satanas. Sa pangalan ni Jesus, maaaring palayasin ang mga demonyo at maputol ang mga tanikala ni Satanas sa pamamagitan ni Jesus. — Pahayag 11:15

See another version

a. Sumagot sila, “Manampalataya ka sa Panginoong Jesus, at maliligtas ka—ikaw at ang iyong sambahayan.”

b. Kung ipahahayag mo sa pamamagitan ng iyong bibig na, “Si Jesus ay Panginoon,” at sasampalataya ka sa iyong puso na binuhay Siya ng Diyos mula sa mga patay, maliligtas ka. Sapagkat sa puso sumasampalataya ang tao at nagiging matuwid, at sa pamamagitan ng bibig ay ipinahahayag ang pananampalataya at natatamo ang kaligtasan.
Roma 10:9–10

c. Tanggapin ang Espiritu Santo at ipanganak na muli.
Juan 1:12–13

e. Tanggapin at pag-aralan ang Salita ng Diyos.
Santiago 1:21; 1 Tesalonica 2:13

1. 
   
2. Nauuhaw at nananabik ka sa espirituwal na gatas. 
3. Mayroon kang espirituwal na mga magulang. 
4. Hindi ka pa handa sa mas malalim o mabigat na espirituwal na aral. 
5. Mahal mo ang Panginoon. 
6. Mayroon kang payak at mapagpakumbabang puso. 

Ikaw ay naging anak ng Diyos.

1. Makakaranas ka ng mga pagsubok at pag-uusig, ngunit ikaw ay mapagtagumpay. 
2. Mahal mo ang Panginoon. 
3. Namumuhay ka ayon sa Espiritu. 
4. Ang iyong isip ay nakatuon sa mga bagay na nasa itaas. 
5. Namumuhay ka sa pamamagitan ng pananampalataya. 
6. Kilala mo kung sino ang tunay mong kaaway. 
7. Mayroon kang mapagpakumbaba at nagsisising puso sa harapan ng Panginoon. 
8. Mayroon kang pusong marunong magsisi. 
9. Mayroon kang matinding pananabik sa Salita ng Diyos. 
10. Mayroon kang takot at paggalang sa Panginoon. 
11. Tumanggap ka ng espirituwal na kaloob mula sa Diyos. 
12. Namumuhay at kumikilos ka bilang isang Kristiyano. 
13. Hindi mo pinipighati ang Espiritu Santo. 
14. Mayroon kang pakikipag-ugnayan at pakikisama sa kapwa mananampalataya. 
15. Ikaw ay nananalangin, sumasamba, at nagbabasa ng Salita ng Diyos. 
16. Dinadakila at pinasasalamatan mo ang Diyos. 
17. Ikaw ay isang alagad, at mayroon kang mga espirituwal na magulang. 
18. Mayroon kayong pananagutan sa isa’t isa bilang magkakapatid sa pananampalataya. 
19. Mayroon kang katiyakan ng kaligtasan. 
20. Ikaw ay tapat sa Diyos. 
21. Hindi ka na maaaring magpatuloy sa pamumuhay sa kasalanan. 
22. Hindi ka nagkukulang sa espirituwal na kaloob. 

Tayo ay ipinanganak na muli—hindi sa pisikal na kapanganakang bunga ng kagustuhan o plano ng tao, kundi sa kapanganakang nagmumula sa Diyos.
Juan 1:13

Yamang tayo ay namumuhay sa pamamagitan ng Espiritu, dapat nating sundin ang pangunguna ng Espiritu sa bawat bahagi ng ating buhay.
Galacia 5:25

Ang taong ipinanganak na muli ay isang bagong nilalang. Hindi na siya dapat mamuhay ayon sa dati niyang makasalanang pagkatao, kundi ayon sa bagong buhay kay Cristo at sa katuwirang mula sa Diyos.

Ang Espiritu Santo ay nananahan sa atin, kaya tayo ay tinatawag na ipinanganak na muli. Dahil dito, dapat nating talikuran at itakwil ang anumang espiritu o impluwensiyang hindi nagmumula sa Diyos, at layuan ang kasamaan.

I.    Ano ang Kaligtasan? 

II.   Bakit kailangan natin ng Kaligtasan? 

III.  Mga Hakbang tungo sa Kaligtasan. 

IV.  Ano ang dapat nating gawin para maligtas? 

V.   Mga Benepisyo ng Kaligtasan. 

VI.  Katiyakan sa Kaligtasan. 

Ang kaligtasan ay tumutukoy sa pagkakasundo ng tao sa Diyos sa pamamagitan ng pagpapatawad, pagpapabanal, paglaya, katuwiran, pagtubos, at pagpapanumbalik , at proteksyon ng sangkatauhan. Ito ay tungkol sa pagiging ligtas mula sa mga kahihinatnan ng kasalanan. Hindi ito nakukuha sa mabubuting gawa ngunit ito ay kaloob mula sa Diyos, na natanggap sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Kristo. Ang pananampalatayang ito ay nagsasangkot ng pagsisisi, paniniwala, at pagbabago ng puso at buhay, na naaayon sa kalooban at pag-ibig ng Diyos.

Ang buong kakanyahan ng Kaligtasan:

1. Ang Pagpapatawad ay paglimot sa pagkakasala na nanakit  sa iyo: Hebreo 8:12
2. Ang Pagpapabanal ay pagiging hiwalay 1 Pedro 1:16
3. Ang Pagliligtas ay ang iyong kalayaan: Galacia 5:1
4. Ang Pagpapawalang-sala ay ang pagpapalaya sa sumpa o pagpapatunay Roma 5:1
5. Ang Pagtubos ay ang pagbili sa iyo: 1 Pedro 1:18-19
6. Pagbawi ng tao sa Diyos, pagpapabago, at bagong Buhay kay Cristo: 2 Corinto 5:17
7. Ang Pangangalaga ay ang sandata ng Diyos Efeso 6:11

Ayon sa Bibliya, ang lahat ng tao ay itinuturing na makasalanan, at hindi nakaabot sa perpektong pamantayan ng Diyos, (Roma 3:23). Gayunpaman, sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesucristo at sa Kanyang sakripisyong kamatayan at pagkabuhay na mag-uli, ang mga mananampalataya ay maaaring tumanggap ng kapatawaran ng mga kasalanan, maligtas mula sa mga bunga ng kasalanan at magkaroon ng buhay na walang hanggan kasama ng Diyos (Tito 3:5–7,) iniligtas Niya tayo, hindi sa pamamagitan ng mga gawa na mayroon tayo. ginawa sa katuwiran, ngunit ayon sa Kanyang awa, sa pamamagitan ng paghuhugas ng pagbabagong-buhay at nagpapanibago sa pamamagitan ng Banal na Espiritu, na Kanyang ibinuhos sa atin ng sagana sa pamamagitan ni Jesu-Cristo na ating Tagapagligtas, upang tayo'y inaring ganap sa pamamagitan ng Kanyang biyaya ay maging mga tagapagmana ayon sa pag asa sa buhay na walang hanggan. Ang kaligtasan ay hindi nakukuha sa pamamagitan ng personal na pagsisikap o mabubuting gawa ngunit ito ay kaloob ng Biyaya ng Diyos (Efe 2:8-9) na natanggap sa pamamagitan ng pagtitiwala kay Jesus bilang Tagapagligtas. Kasama rito ang pagsisisi, paniniwala, at pagbabago ng puso at buhay, na nagbibigay-daan sa mga indibidwal na mamuhay ayon sa Kalooban ng Diyos..

Ang Katotohanan tungkol sa Kaligtasan kay Hesus Kristo:

1. Sa pamamagitan ng Kanyang pagkakatawang-tao, (naging tao ang Diyos), kamatayan, at muling pagkabuhay, Siya ay nagbigay ng paraan para sa Kaligtasan. Siya ay namuhay ng walang kasalanan, tumupad sa matuwid na mga pangangailangan ng batas, at sakripisyong namatay sa Krus upang bayaran ang parusa sa ating mga kasalanan, Gawa 4:12. Ito ay totoo na si Hesus Kristo ay namatay sa Krus at nagpahiram ng Kanyang Dugo upang bayaran ang presyo ng ating mga kasalanan. Sa pamamagitan ng Kanyang sakripisyo, may pagkakataon tayong tumanggap ng Kaligtasan at kapatawaran. Nais ng Diyos na iligtas ang mga nawawala at makasalanan, gaya ng sinasabi sa Lucas 19:10.

2. Ang Layunin ng Pagparito ni Jesus: Isinugo ng Diyos si Jesucristo sa mundo na may iba't ibang layunin, Juan 3:17.

a. Una, Siya ay naparito upang iligtas tayo mula sa sumpa ng kasalanan at sa mga bunga nito. Sa pamamagitan ng Kanyang sakripisyo sa Krus, binayaran ni Jesus ang halaga para sa ating mga kasalanan, nag-aalok ng pagtubos at pakikipagkasundo sa Diyos, Galacia 3:13.

b. Pangalawa, naparito si Jesus upang tuparin ang batas sa pamamagitan ng pamumuhay ng isang perpekto at walang kasalanan na buhay, nakakatugon sa matuwid na mga kinakailangan ng batas ng Diyos na hindi natin makakamit sa ating sarili, Mateo 5:17.

c. Sa wakas, dumating si Hesus upang magbigay ng Kaligtasan sa lahat ng naniniwala sa Kanya. Siya ay nag-aalok ng buhay na walang hanggan at isang ibinalik na kaugnayan sa Diyos, Gawa 4:12 nang walang paghatol.

3. Paglaya mula sa poot at walang hanggang apoy: bilang resulta ng kasalanan, ang hangarin ng Diyos ay ang sangkatauhan ay maligtas mula sa poot at walang hanggang pagkahiwalay sa Kanya na dulot ng kasalanan. Ang kasalanan ay pumasok sa mundo sa pamamagitan nina Adan at Eva, at ang mga kahihinatnan nito ay nakaapekto sa sangkatauhan. Gayunpaman, sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Kristo, ang mga mananampalataya ay nailigtas mula sa poot na ito. Tinanggap ni Hesus sa Kanyang sarili ang parusang nararapat sa atin, na namatay sa Krus at sa pamamagitan ng Kanyang muling pagkabuhay. Dinaig niya ang kasalanan at kamatayan. Sa pamamagitan ng pagtanggap kay Jesus bilang Tagapagligtas, natatanggap natin ang kapatawaran para sa ating mga kasalanan at ang katiyakan ng buhay na walang hanggan kasama ng Diyos, 1 Tesalonica 5:9.

4. Kasalanan at Paghihiwalay Isaias 59:2: Ang kasalanan ay hindi makapaghihiwalay sa atin muli sa Diyos dahil sa pag-ibig at Biyaya ni Kristo. Romans 5:20-21, Romans 8:32-39). Tinutugunan ni Jesu-Kristo ang problem of sin, na siyang pagsuway at paghihimagsik laban sa sakdal na mga pamantayan ng Diyos. Ang kasalanan ay naghihiwalay sa atin sa Diyos, na lumilikha ng hadlang sa ating kaugnayan sa Kanya. Isaiah 59:2.

5. Plano at Pag-ibig ng Diyos: Ang kaligtasan ay nakaugat sa Kanyang pag-ibig at pagnanais na ipagkasundo ang sangkatauhan sa Kanyang sarili. Ang Diyos, sa Kanyang awa at Grasya, ay nagpasimula ng isang plano ng Kaligtasan upang iligtas tayo mula sa mga kahihinatnan ng kasalanan, Mga Taga Efeso 2:4-5.

• Pag-ibig ng Diyos: Ang Juan 3:16  ay isang kilalang talata na nagsasalita ng pag-ibig ng Diyos at ang paraan ng Kaligtasan sa pamamagitan ni Jesu-Kristo. sabi nito,

"Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan na ibinigay niya ang kanyang kaisa-isang Anak, upang ang sinumang sumampalataya sumampalataya sa Kanya kanya ay hindi mapahamak,, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan." Ang talatang ito, ang pag-ibig ng Diyos ang motibasyon sa likod ng Kaligtasan, ay nagpapatunay na ipinadala ng Diyos ang Kanyang Anak dahil sa Kanyang pag-ibig sa mundo. Ang pag-aalay ni Hesus sa Krus ay nagpapakita ng pag-ibig ng Diyos at nagbibigay ng paraan para sa Kaligtasan.

6. Ang kaligtasan ay sa pamamagitan ng Biyaya: Ang kaligtasan ay hindi nakukuha sa pamamagitan ng ating sariling pagsisikap o mabubuting gawa ngunit tinatanggap bilang isang regalo mula sa Diyos. Ang Efeso 2:8-9 ay nagpapatibay sa ideyang ito, na nagsasabi na ang Kaligtasan ay sa pamamagitan ng Biyaya ng Diyos sa pamamagitan ng pananampalataya at hindi sa pamamagitan ng ating sariling mga merito o gawa.

Ang biyaya ang ating paglapit sa Diyos: Sa pamamagitan ng Biyaya ng Diyos at ang gawaing pagtubos ni Jesu-Kristo, ang mga mananampalataya ay may daan sa Diyos. Ang talatang Isaias 59:1-2  na nagbibigay-diin sa paghihiwalay na dulot ng kasalanan, ay hindi na angkop sa mga ipinanganak na muli at nakatanggap ng Kaligtasan sa pamamagitan ni Kristo. Maaari silang lumapit sa Diyos anumang oras at maranasan ang Kanyang Grasya at pagpapatawad.

• Biyaya ng Diyos: Ito ay sa pamamagitan ng Kanyang Biyaya sa pamamagitan ng pananampalataya, at ito ay hindi mula sa inyong sarili. Ito ay kaloob ng Diyos, hindi sa pamamagitan ng mga gawa, upang ang sinuman ay huwag magmapuri, Mga Taga Efeso 2:8–9.

Ang katotohanan tungkol sa Kaligtasan ay si Cristo:

1. Sa pamamagitan ng Kanyang pagkakatawang-tao, buhay, kamatayan, at muling pagkabuhay. Siya ay nagbigay ng paraan para sa Kaligtasan. 

Siya ay namuhay ng walang kasalanan, tinutupad ang matuwid na mga kinakailangan ng batas, 

at sakripisyong namatay sa Krus upang bayaran ang kabayaran para sa ating mga kasalanan, Gawa 4:12.

• Totoo na si Hesukristo ay namatay sa Krus at nagbuhos ng Kanyang    Dugo upang bayaran ang halaga ng ating mga kasalanan. Sa   pamamagitan ng Kanyang sakripisyo, mayroon tayong pagkakataon         na makatanggap ng Kaligtasan at kapatawaran. Nais ng Diyos na              iligtas ang mga naliligaw at makasalanan, gaya ng nakasaad sa              Luke 19:10.

2. Ang Layunin ng Pagparito ni Jesus: Isinugo ng Diyos si Jesucristo sa mundo na may iba't ibang layunin,  Juan 3:17.

a. Una, Siya ay naparito upang iligtas tayo mula sa sumpa ng kasalanan at sa mga bunga nito. Sa pamamagitan ng Kanyang sakripisyo sa Krus, binayaran ni Hesus ang halaga para sa ating mga kasalanan, nag-aalok ng pagtubos at pakikipagkasundo sa Diyos, Galacia 3:13.

b. Pangalawa, naparito si Jesus upang tuparin ang batas sa pamamagitan ng pamumuhay ng isang perpekto at walang kasalanan na buhay, na natutugunan ang matuwid na mga kinakailangan ng batas ng Diyos na hindi natin makakamit sa ating sarili, Mateo 5:17.

k. Sa wakas, dumating si Hesus upang magbigay ng Kaligtasan sa lahat 

ng naniniwala sa Kanya. Siya ay nag-aalok ng kaloob na buhay na walang hanggan at isang ibinalik na kaugnayan sa Diyos,  Mga Gawa 4:12.

3. Paglaya mula sa poot at walang hanggang apoy: bilang resulta ng kasalanan, ang hangarin ng Diyos ay ang sangkatauhan ay maligtas mula sa poot at walang hanggang pagkahiwalay sa Kanya na dulot ng kasalanan. Ang kasalanan ay pumasok sa mundo sa pamamagitan nina Adan at Eva, at ang mga kahihinatnan nito ay nakaapekto sa sangkatauhan. Gayunpaman, sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Kristo, ang mga mananampalataya ay nailigtas mula sa poot na ito. Tinanggap ni Hesus sa Kanyang sarili ang parusang nararapat sa atin, na namatay sa Krus at sa pamamagitan ng Kanyang muling pagkabuhay. Dinaig niya ang kasalanan at kamatayan. Sa pagtanggap kay Jesus bilang Tagapagligtas, natatanggap natin ang kapatawaran para sa ating mga kasalanan at ang katiyakan ng buhay na walang hanggan kasama ng Diyos, 1 Tesalonica 5:9.

Mga Paksa:I. Ano ang Kaligtasan? II.   Bakit kailangan natin ng Kaligtasan? III.  Mga Hakbang tungo sa Kaligtasan. IV.  Ano ang dapat nating gawin para maligtas? V.   Mga Benepisyo ng Kaligtasan. VI.  Katiyakan sa Kaligtasan.

Ang kaligtasan ay tumutukoy sa pagkakasundo ng tao sa Diyos sa pamamagitan ng pagpapatawad, pagpapabanal, paglaya, katuwiran, pagtubos, at pagpapanumbalik , at proteksyon ng sangkatauhan. Ito ay tungkol sa pagiging ligtas mula sa mga kahihinatnan ng kasalanan. Hindi ito nakukuha sa mabubuting gawa ngunit ito ay kaloob mula sa Diyos, na natanggap sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Kristo. Ang pananampalatayang ito ay nagsasangkot ng pagsisisi, paniniwala, at pagbabago ng puso at buhay, na naaayon sa kalooban at pag-ibig ng Diyos.
Ang buong kakanyahan ng Kaligtasan:

1. Ang Pagpapatawad ay paglimot sa pagkakasala na nanakit  sa iyo: Hebreo 8:12
2. Ang Pagpapabanal ay pagiging hiwalay 1 Pedro 1:16
3. Ang Pagliligtas ay ang iyong kalayaan: Galacia 5:1
4. Ang Pagpapawalang-sala ay ang pagpapalaya sa sumpa o pagpapatunay Roma 5:1
5. Ang Pagtubos ay ang pagbili sa iyo: 1 Pedro 1:18-19
6. Pagbawi ng tao sa Diyos, pagpapabago, at bagong Buhay kay Cristo: 2 Corinto 5:17
7. Ang Pangangalaga ay ang sandata ng Diyos Efeso 6:11

Ayon sa Bibliya, ang lahat ng tao ay itinuturing na makasalanan, at hindi nakaabot sa perpektong pamantayan ng Diyos, (Roma 3:23). Gayunpaman, sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesucristo at sa Kanyang sakripisyong kamatayan at pagkabuhay na mag-uli, ang mga mananampalataya ay maaaring tumanggap ng kapatawaran ng mga kasalanan, maligtas mula sa mga bunga ng kasalanan at magkaroon ng buhay na walang hanggan kasama ng Diyos (Tito 3:5–7,) iniligtas Niya tayo, hindi sa pamamagitan ng mga gawa na mayroon tayo. ginawa sa katuwiran, ngunit ayon sa Kanyang awa, sa pamamagitan ng paghuhugas ng pagbabagong-buhay at nagpapanibago sa pamamagitan ng Banal na Espiritu, na Kanyang ibinuhos sa atin ng sagana sa pamamagitan ni Jesu-Cristo na ating Tagapagligtas, upang tayo'y inaring ganap sa pamamagitan ng Kanyang biyaya ay maging mga tagapagmana ayon sa pag asa sa buhay na walang hanggan. Ang kaligtasan ay hindi nakukuha sa pamamagitan ng personal na pagsisikap o mabubuting gawa ngunit ito ay kaloob ng Biyaya ng Diyos (Efe 2:8-9) na natanggap sa pamamagitan ng pagtitiwala kay Jesus bilang Tagapagligtas. Kasama rito ang pagsisisi, paniniwala, at pagbabago ng puso at buhay, na nagbibigay-daan sa mga indibidwal na mamuhay ayon sa Kalooban ng Diyos..
Ang Katotohanan tungkol sa Kaligtasan kay Hesus Kristo:

1. 1. Sa pamamagitan ng Kanyang pagkakatawang-tao, (naging tao ang Diyos), kamatayan, at muling pagkabuhay, Siya ay nagbigay ng paraan para sa Kaligtasan. Siya ay namuhay ng walang kasalanan, tumupad sa matuwid na mga pangangailangan ng batas, at sakripisyong namatay sa Krus upang bayaran ang parusa sa ating mga kasalanan, Gawa 4:12. Ito ay totoo na si Hesus Kristo ay namatay sa Krus at nagpahiram ng Kanyang Dugo upang bayaran ang presyo ng ating mga kasalanan. Sa pamamagitan ng Kanyang sakripisyo, may pagkakataon tayong tumanggap ng Kaligtasan at kapatawaran. Nais ng Diyos na iligtas ang mga nawawala at makasalanan, gaya ng sinasabi sa Lucas 19:10.

2. Ang Layunin ng Pagparito ni Jesus: Isinugo ng Diyos si Jesucristo sa mundo na may iba't ibang layunin, Juan 3:17.
a. Una, Siya ay naparito upang iligtas tayo mula sa sumpa ng kasalanan at sa mga bunga nito. Sa pamamagitan ng Kanyang sakripisyo sa Krus, binayaran ni Jesus ang halaga para sa ating mga kasalanan, nag-aalok ng pagtubos at pakikipagkasundo sa Diyos, Galacia 3:13.
b. Pangalawa, naparito si Jesus upang tuparin ang batas sa pamamagitan ng pamumuhay ng isang perpekto at walang kasalanan na buhay, nakakatugon sa matuwid na mga kinakailangan ng batas ng Diyos na hindi natin makakamit sa ating sarili, Mateo 5:17.
c. Sa wakas, dumating si Hesus upang magbigay ng Kaligtasan sa lahat ng naniniwala sa Kanya. Siya ay nag-aalok ng buhay na walang hanggan at isang ibinalik na kaugnayan sa Diyos, Gawa 4:12 nang walang paghatol.
3. Paglaya mula sa poot at walang hanggang apoy: bilang resulta ng kasalanan, ang hangarin ng Diyos ay ang sangkatauhan ay maligtas mula sa poot at walang hanggang pagkahiwalay sa Kanya na dulot ng kasalanan. Ang kasalanan ay pumasok sa mundo sa pamamagitan nina Adan at Eva, at ang mga kahihinatnan nito ay nakaapekto sa sangkatauhan. Gayunpaman, sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Kristo, ang mga mananampalataya ay nailigtas mula sa poot na ito. Tinanggap ni Hesus sa Kanyang sarili ang parusang nararapat sa atin, na namatay sa Krus at sa pamamagitan ng Kanyang muling pagkabuhay. Dinaig niya ang kasalanan at kamatayan. Sa pamamagitan ng pagtanggap kay Jesus bilang Tagapagligtas, natatanggap natin ang kapatawaran para sa ating mga kasalanan at ang katiyakan ng buhay na walang hanggan kasama ng Diyos, 1 Tesalonica 5:9.
4. Kasalanan at Paghihiwalay Isaias 59:2: Ang kasalanan ay hindi makapaghihiwalay sa atin muli sa Diyos dahil sa pag-ibig at Biyaya ni Kristo. Romans 5:20-21, Romans 8:32-39). Tinutugunan ni Jesu-Kristo ang problem of sin, na siyang pagsuway at paghihimagsik laban sa sakdal na mga pamantayan ng Diyos. Ang kasalanan ay naghihiwalay sa atin sa Diyos, na lumilikha ng hadlang sa ating kaugnayan sa Kanya. Isaiah 59:2.
5. Plano at Pag-ibig ng Diyos: Ang kaligtasan ay nakaugat sa Kanyang pag-ibig at pagnanais na ipagkasundo ang sangkatauhan sa Kanyang sarili. Ang Diyos, sa Kanyang awa at Grasya, ay nagpasimula ng isang plano ng Kaligtasan upang iligtas tayo mula sa mga kahihinatnan ng kasalanan, Mga Taga Efeso 2:4-5.

• Pag-ibig ng Diyos: Ang Juan 3:16  ay isang kilalang talata na nagsasalita ng pag-ibig ng Diyos at ang paraan ng Kaligtasan sa pamamagitan ni Jesu-Kristo. sabi nito,

"Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan na ibinigay niya ang kanyang kaisa-isang Anak, upang ang sinumang sumampalataya sumampalataya sa Kanya kanya ay hindi mapahamak,, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan." Ang talatang ito, ang pag-ibig ng Diyos ang motibasyon sa likod ng Kaligtasan, ay nagpapatunay na ipinadala ng Diyos ang Kanyang Anak dahil sa Kanyang pag-ibig sa mundo. Ang pag-aalay ni Hesus sa Krus ay nagpapakita ng pag-ibig ng Diyos at nagbibigay ng paraan para sa Kaligtasan.
6. Ang kaligtasan ay sa pamamagitan ng Biyaya: Ang kaligtasan ay hindi nakukuha sa pamamagitan ng ating sariling pagsisikap o mabubuting gawa ngunit tinatanggap bilang isang regalo mula sa Diyos. Ang Efeso 2:8-9 ay nagpapatibay sa ideyang ito, na nagsasabi na ang Kaligtasan ay sa pamamagitan ng Biyaya ng Diyos sa pamamagitan ng pananampalataya at hindi sa pamamagitan ng ating sariling mga merito o gawa.
Ang biyaya ang ating paglapit sa Diyos: Sa pamamagitan ng Biyaya ng Diyos at ang gawaing pagtubos ni Jesu-Kristo, ang mga mananampalataya ay may daan sa Diyos. Ang talatang Isaias 59:1-2  na nagbibigay-diin sa paghihiwalay na dulot ng kasalanan, ay hindi na angkop sa mga ipinanganak na muli at nakatanggap ng Kaligtasan sa pamamagitan ni Kristo. Maaari silang lumapit sa Diyos anumang oras at maranasan ang Kanyang Grasya at pagpapatawad.

• Biyaya ng Diyos: Ito ay sa pamamagitan ng Kanyang Biyaya sa pamamagitan ng pananampalataya, at ito ay hindi mula sa inyong sarili. Ito ay kaloob ng Diyos, hindi sa pamamagitan ng mga gawa, upang ang sinuman ay huwag magmapuri, Mga Taga Efeso 2:8–9.

Ang katotohanan tungkol sa Kaligtasan ay si Cristo:1. Sa pamamagitan ng Kanyang pagkakatawang-tao, buhay, kamatayan, at muling pagkabuhay. Siya ay nagbigay ng paraan para sa Kaligtasan. Siya ay namuhay ng walang kasalanan, tinutupad ang matuwid na mga kinakailangan ng batas, at sakripisyong namatay sa Krus upang bayaran ang kabayaran para sa ating mga kasalanan, Gawa 4:12.

• Totoo na si Hesukristo ay namatay sa Krus at nagbuhos ng Kanyang    Dugo upang bayaran ang halaga ng ating mga kasalanan. Sa   pamamagitan ng Kanyang sakripisyo, mayroon tayong pagkakataon         na makatanggap ng Kaligtasan at kapatawaran. Nais ng Diyos na              iligtas ang mga naliligaw at makasalanan, gaya ng nakasaad sa              Luke 19:10.

2. Ang Layunin ng Pagparito ni Jesus: Isinugo ng Diyos si Jesucristo sa mundo na may iba't ibang layunin,  Juan 3:17.a. Una, Siya ay naparito upang iligtas tayo mula sa sumpa ng kasalanan at sa mga bunga nito. Sa pamamagitan ng Kanyang sakripisyo sa Krus, binayaran ni Hesus ang halaga para sa ating mga kasalanan, nag-aalok ng pagtubos at pakikipagkasundo sa Diyos, Galacia 3:13.b. Pangalawa, naparito si Jesus upang tuparin ang batas sa pamamagitan ng pamumuhay ng isang perpekto at walang kasalanan na buhay, na natutugunan ang matuwid na mga kinakailangan ng batas ng Diyos na hindi natin makakamit sa ating sarili, Mateo 5:17.k. Sa wakas, dumating si Hesus upang magbigay ng Kaligtasan sa lahat ng naniniwala sa Kanya. Siya ay nag-aalok ng kaloob na buhay na walang hanggan at isang ibinalik na kaugnayan sa Diyos,  Mga Gawa 4:12.
3. Paglaya mula sa poot at walang hanggang apoy: bilang resulta ng kasalanan, ang hangarin ng Diyos ay ang sangkatauhan ay maligtas mula sa poot at walang hanggang pagkahiwalay sa Kanya na dulot ng kasalanan. Ang kasalanan ay pumasok sa mundo sa pamamagitan nina Adan at Eva, at ang mga kahihinatnan nito ay nakaapekto sa sangkatauhan. Gayunpaman, sa pamamagitan ng pananampalataya kay Jesu-Kristo, ang mga mananampalataya ay nailigtas mula sa poot na ito. Tinanggap ni Hesus sa Kanyang sarili ang parusang nararapat sa atin, na namatay sa Krus at sa pamamagitan ng Kanyang muling pagkabuhay. Dinaig niya ang kasalanan at kamatayan. Sa pagtanggap kay Jesus bilang Tagapagligtas, natatanggap natin ang kapatawaran para sa ating mga kasalanan at ang katiyakan ng buhay na walang hanggan kasama ng Diyos, 1 Tesalonica 5:9.

There are many religions in the world, each with its own set of beliefs, practices, and traditions. Some of the major religions include Christianity, Islam, Hinduism, Buddhism, and Judaism.

Prayer is a way of communicating with a higher power and seeking guidance, support, and strength. It can be a powerful tool for coping with stress, anxiety, and difficult situations.

While faith and science may seem like two opposing concepts, many people believe that they can coexist. Science can explain the how, while faith can provide the why.

Religious practices vary widely, from prayer and meditation to fasting and pilgrimage. These practices can help people connect with their faith and deepen their spiritual experience.

Faith can provide a moral compass and guide people in making ethical decisions. Many religions have their own set of values and principles that help followers live a virtuous life.

Kristiyano: sila ay "tagasunod ni Cristo." Naitala nila ang kanilang buhay na "lumakad tulad ng ginawa ni Jesus" Ang isa na nagpahayag ng paniniwala sa mga aral ni Hesu-Kristo.  1 Juan 2: 6

MALING PANINIWALA: Oseas 4: 6

I. Lahat ng mga Kristiyano ay anak ng Diyos.  

1. Hindi ito totoo sapagkat ipinapahiwatig nito na hindi lahat ng mga tao ay mga anak ng Diyos. Juan 8:44

• Sino ang mga anak ng Diyos? Juan 1:12, Galacia 3:26 , Galacia 4: 6,7, Roma 8: 14-17 

II. Maraming mga Kristiyano ang nag-iisip na sila ay may kaligtasan ngunit hindi. Mateo 7: 22,23

a. Hindi lahat ng mga Kristiyano ay maliligtas.  Matt.7: 21

b. Mayroong higit na pagpunta sa impiyerno kaysa sa langit. Mateo 7: 13,14

c. Kung ang lahat ng mga tao ay mga Kristiyano at nai-save hindi na kailangan para sa kamatayan ni Jesucristo. Juan 1:29

•  Namatay siya upang matubos tayo mula sa ating mga kasalanan. Efeso 1: 7, 2, Corinto 5:21, Roma 5: 8

III.. Ang magagandang gawa ay hindi maaaring makapag ligtas. Efeso 2: 8,9, Tito 3: 5, Gawa 4:12

IV. Ang tao ay naligtas o naging isang Kristiyano sa pamamagitan ng bautismo. Lucas 23: 39-43 

Sa Gawa 11: 25,26 Nakasaad na ang mga tagasunod ni Jesus ay mga Kristiyano. Ang mga Kristiyano ay pag-aari ng Panginoong Jesucristo. Bilang tanda, ang mga totoong Kristiyano ay pinaninirahan ng Espiritu ng Diyos. (Roma 8: 9) Kung gayon, ang mga sumusunod na hakbang ay dapat gawin upang ang tao ay maligtas o maging isang Kristiyano.

A. Kilalanin na ikaw ay makasalanan. Roma 3:10, 3:23; Jeremias 17: 9

B. Magsisi sa iyong mga kasalanan at humingi ng kapatawaran sa Diyos. 1Juan1: 9   

C. Magkaroon ng pananampalataya at tanggapin ang Panginoong Jesus sa iyong puso bilang iyong tagapagligtas, upang maging Panginoon at Diyos ng iyong buhay. Apocalipsis 3:20, Juan 1:12

• Ito ang pinakamagandang bahagi. Dahil sa pag-ibig Niya sa atin, ginawa ng Diyos na napakasimple upang maging isang Kristiyano. Ang kailangan mo lang gawin ay tanggapin si Jesus bilang iyong Tagapagligtas, ganap na tanggapin ang Kaniyang kamatayan bilang sapat na hain para sa iyong mga kasalanan (Juan 3:16), buong pagtitiwala sa Kanya lamang bilang iyong Tagapagligtas (Juan 14: 6; Gawa 4:12). Ang pagiging isang Kristiyano ay hindi lahat tungkol sa mga ritwal, pagpunta sa simbahan, o paggawa ng ilang mga bagay habang pinipigilan ang iba pang mga bagay. Ang pagiging isang Kristiyano ay tungkol sa pagkakaroon ng isang personal na relasyon sa Diyos sa pamamagitan ng pananampalataya, at buong pusong sumusunod sa Diyos, kung bakit ang isang tao ay isang Kristiyano.

A. Nabigyan ka ng karapatang maging anak ng Diyos. Juan 1:12

B. Pinatawad ka sa lahat ng kasalanan. Efeso 1: 7

C. Binigyan ka ng Panginoon ng kapayapaan. Roma 5: 1 

D. Tumira siya sa atin. 1 Pedro 2: 4-5, 1 Corinto 6:19, Pahayag 21: 3-4 

E. Binigyan ka ng langit sa pamamagitan ng pamana ng Efeso 1: 11-14

F. Bibigyan ka ng isang bagong buhay 1Corinthians. 5:17 

G. Mayroon kang Mga Prutas ng espiritu na ipinakita sa iyo Galacia 5: 22-23 

                                                                                                                         >BACK 

Ang Banal na Kasulatan ang isa sa pinakamahalagang kaloob ng Dios sa sangkatauhan. Ito ang tanging batayan ng pananampalataya at ilaw sa landas ng buhay.  "Ang Biblia ang siyang kanlungan at kalayaan." Hindi maiiwasan ng tao ang katotohanan, gaano man kahusay ang sinumang siya ay hangal kung ang pag-iisip ay walang laman tungkol sa Bibliya.

1. Ang Biblia ay ang Salita ng Dios. Ito ay kaloob ng Dios sa tao. Il Tim. 3:16

2. Ang Salita ng Diyos ay si Hesus Juan 3:14

A. ANG NILALAMAN 

Ang Biblia ay binubuo ng 66 na aklat, nahahati sa dalawa. Una, ang Matandang Tipan, ito ay binubuo ng 39 na aklat at ang pangalawa ay ang Bagong Tipan na binubuo ng 27 aklat. Ito ay isinulat ng humigit kumulang sa 40 manunulat at tumagal ng 1600 taon.

В. ANG SUMULAT

Ginamit din ng Dios ang sari-saring uri ng tao. Mayroong magsasaka, mangingisda, manananggol, Hari, Reyna at marami pang iba. 

C. ANG KABUUAN

Ang Bibliang English ay binubuo ng 3566480 letra, 810,677 salita, 31,175 na mga talata, 1,189 na kapitulo. Ang pinakamahabang kapitulo ay Mga Awit 119 na binubuo ng 176 talata. Ang gitnang aklat ay Mga Awit, ang gitnang kabanata at pinakamaiksi din naman ay Mga Awit 117, samantalang ang pinakamaiksing talata ay Juan 11:35 at ang pinakamahaba ay Esther 8:9.

C. ANG PINANGGALINGAN NG BIBLIA

1. Ang pinagmulan ng katagang Biblia. Ang katagang Biblia ay nanggaling sa salitang Griyego na Biblos at sa sa Latin ay Biblia.2. Ito ay Banal na kapahayagan.A. Ang pagiging makatuwiran ng Banal na kapa hayagan.1. Ito ay makatuwiran sapagkat hindi maaaring maalaman ng sinuman ang mga katotohanan patungkol sa makapangyarihang Dios kung hindi siya kusang magpapakahayag. 

2. Ang isang Banal at maibiging Dios ay hindi maaaring lumalang ng tao at pagkatapos ay iwan na lamang. Bahagi ng pag-ibig ang pakikipag ugnayan at ang pakikipag ugnayan sa Dios ay nakikita sa pamamagitan ng Banal na pakikipag ugnayan.

3. Ang pamamaraan ng paghahayag ay isang inspirasyon.. 

A. Ang kahulugan ng inspirasyon ng Dios sa pagpapasulat ng Biblia - Ang pangunahing talata sa inspirasyon ng Dios sa Banal na Kasulatan ay ang 2 Timoteo 3:16, 2 Pedro 1:21. Sa pinakamaliwanag na talata, ang 2 Timoteo 3:16 mapapansin nating ang salitang "kinasihan ng Dios" ang pinagbuhatan... sa orihinal na salitang Griyego ay "Theopneustos" na kung isa salin ng literal, ang kahulugan ay "inihinga ng Diyos." Sang Ayon sa pagkakagamit ng mga salitang ito, ang Biblia at ang bawat salita nito ay inihinga ng Dios o nagbuhat na lahat sa Dios. Tanging ang Banal na Kasulatan lamang ang may ganitong katangian. Ang pangalawang talatang naghahayag ng katotohanan ng pagkasi ng Dios ay ang 2 Pedro 1:21  na nagsasaad na ang mga manunulat ng Biblia ay "nagsalita buhat sa Dios na nangaudyukan ng Espiritu Santo." Ang salitang "nangaudyukan" sa original na salitang Griego ay "Phero" at nanga ngahulugan sa literal na "dala-dala". Kung kaliwa- nagin natin samakatuwid ang talata, lilitaw na ang mga manunulat ng Biblia, kaya lamang sumulat ay sapagkat kinilds ng Dios at nasa ilalim ng kapangyarihan ng Espiritu Santo.

B. Mga paraan ng Pagkasi.

1. Pagkasi na walang pangitain Lukas 1:1-3 

2. Pagkasi na may pangitain - Apocalipsis 1:1-11 3; Pagkasi na walang pang-unawa tulad ng sa mga propeta - I Pedro 1:114. Pagkasi na may pang-unawa - I Corinto2:12Ang mga sulat mismo ng Dios tulad ng (Exodo 20: 1-22) Sampung Utos ay ibinigay sa tao ng buo at tapos. Samantala, ang mga mangangaral ngayon ay binibigyan ng Dios ng dakilang pang-unawa sa pamamagitan ng Banal na Espiritu.

K. Ang Bunga ng Pagkasi ng Dios.Ito ay nagbigay sa atin ng tanging aklat na nagbu hat sa Dios at nagsasaad ng kaniyang kapahayagan at katauhan. Dahil dito'y may katiyakang masasabi nating mayroon tayong Biblia na walang mali.

1. Ang salitang "LOGOS" o sa wikang English na "WORD" ay 200 beses na ginamit sa Bagong Tipan pa. tungkol sa Salita ng Dios o Biblia. Bagaman ang salita ring ito ay ginamit ng pitong beses na tumukoy naman sa Anak ng Dios. Gayon pa man sa tibay ng patotoo ng Il Timoteo 3:16, at marami pang ibang mga talata na buong kapangyarihang nagpapatunay na ang Biblia ay Salita ng Dios, walang alinlangang ito ay ating paninindigan. Pansinin natin ang pahayag buhat sa original na Griego... "SA GRAPHE THEOPNEUS TOS" samantala sa wikang Latin na hinango sa Vulgate ito naman sa "OMNIS SCRIPTURA DIVINITUS INSPIRATA" Sa lahat ng taguri sa Biblia, ang pinakamabigat at makapangyarihan ay ang katotohanang ito ay SALITA NG DIYOS.

2. Ang mga Simbolo ng BibliaAng simbolo ay ginagamit patungkol sa Biblia upang ilarawan ang kapangya. han at kahalagahan nito. Pansi nin natin ang ilan. 

A. Salamin (Santiago 1:23, 25). Ito ay nagpapahayag ng kapangyarihan ng Salita ng Dios na naglantad ng tunay na anyo ng tao o ninuman sa harap ng Banal na Maykapal.

B. Binhi (Santiago 1:18, I Pedro 1:23 at Mateo 13). Ang larawang ito ay naghahayag ng kapangyarihan ng Salita ng Dios na tumubo, lumago, at namunga sa puso ng bawat tao. 

K. Tubig (Efeso 5:25-27, John 15:3, Mga Awit 119:5-11, Juan 17:17). Ito ay naglalarawan ng kapangyarihan ng Salita ng Dios na maglinis.D. llawan at liwanag (Mga Awit 119:105). Ito ay nag hahayag ng katangian ng Salita ng Dios na magpa liwanag at magpaunawa. 

E. Sandata at pamukpok (Jeremias 23:29). ito ay naglalarawan ng kapangyarihan ng Salita ng Dios na dumurog at sumira ng kapangyarihan ng kadiliman.F. Gatas, Tinapay, at pagkain (1 Pedro 2:2, I Corinto 3:1, 2, Mateo 4:4, Job 23:12, Mga Awit 19 at Juan 6:55). Ito ay naglalarawan ng kabusugang naidudulot ng Salita ng Dios bilang pagkain ng ating kaluluwa.

G. Ginto at magarang damit (Mga Awit 19:10, I Pedro 3:3-5). Ito ay naglalarawan ng kapangyari han ng Salita ng Dios na magpaayos ng buhay ng mga taong nahihipo ng katotohanan ng Biblia.

TALIWAKAS:

Panahon ng Kadiliman (500-1500 A.D.). Ang mga pinuno ng Romano Catolico ay nagbawal sa mga tao na basahin ang Biblia. Ang sinomang nais bumasa nito ay dapat munang humingi ng pahintulot sa mga puno ng Iglesia Catolica. Sa mga pinahihin. tulutan ay ipinagbabawal naman ang pagpapaliwanag nito. Sa panahong ito ay sinikap nilang ipagbawal ang pagbasa at pag-aari ng Banal na Aklat. Marami ang kanilang pinarusahan at ipinapa tay sa panahong ito. Marami pang mga pagpupunyaging wasakin ang katuruan at maging ang Biblia. Ang Book of Mormons ay isa sa pinakatampok na halimbawa kung papaanong si Satanas ay gumawa ng ibang aklat upang sirain ang Biblia. Ngunit tulad ng ibang nangauna sila ay mabibigo sapagkat tulad ng sinabi ng Panginoong Hesus, ang lahat ay lilipas ngunit ang kaniyang Salita ay hindi magbabago at tiyak ang katuparan at mapananaligan ang kapangyarihan.

                                                                                                                                        >BACK